Laatste berichten

12-12-2004 @ skirm van Military Xperience op hun nieuwe terrein nabij Kanne

Niet een uitgebreid verslag, maar meer wat observaties over de skirm

De reis vanaf het verzamelpunt is niet zo ingewikkeld, maar wel vrj lang over soms vrij moeilijk begaanbare zandpaden. Eenmaal aangekomen bleek dat wij ons met al onze spullen (tassen, kisten, zakken en zooi) nog circa 300 meter door open veld moesten verplaatsen. Het gevloek was dan ook niet van de lucht! Allemaal afgemaaide mais, net punji-sticks… En koud was het ooK! Maar ja, dat wisten we. (Alleen in open veld met wind lijkt het net even iets kouder… )

De safety-zone is een lange strook gras, eigenlijk meer een plateau van ongeveer 30 meter breed. Gelijk daarnaast duikt het terrein een goede 20 meter de diepte in. Zie de foto’s. Het gehele terrein, behoorlijk groot overigens, is doorsneden met 2 tot 4 meter brede zandpaden. De ene helft van het terrein bestaat uit heuveltjes van gemiddelde hoogte met vlaktes ertussen, erg open terrein, vooral nu alles kaal is in de wintertijd, de andere (grootste) helft is een gebied vol steile heuvels. De behoorlijke hoogteverschillen duiken soms onwijs steil naar beneden, wat in de modderige omstandigheden zorgde voor menige val- en glijpartij. Op de lage plekken liggen kleine vennetjes, en zowat elk pad was een aaneenschakeling van relatief diepe plassen (de modder stond regelmatig tot aan je enkels). De hier en daar aanwezige stukjes moeras en bijhorend drijfzand bezorgden mij soms wel even schrik, maar het was wel cool!

Jihad-Joe heeft er ook al iets over gezegt: waar geen pad is, zijn 9 van de 10 keer dichte, doornige braamstruiken. Regelmatig ondoordringbaar dus. Dat dwingt je vaak de paden te gebruiken. Aangezien dit op veel andere terreinen juist niet zo is, is dat soms wel een welkome afwisseling. Als je echter onder vuur ligt duik je niet zo gemakkelijk de bosjes is. Hoewel, wel er IN, maar kom er dan nog maar eens UIT! Uiteraard zijn er ook nog wel ‘normale’ bosjes hoor…

De LG is al begonnen om hier en daar wat met het terrein te doen. De VN-post was een simpele heuvel met een vlag, ‘ons’ hoofdkwartier ook, maar het ‘rode’ hoofdkwartier had soortement van barricades en een houtvuur (met frikadellen!) Dit terrein leent zich wel erg voor het echt bouwen van dingen, die zijn dan een welkome afwisseling en maken een duidelijk onderscheid.

Een dagje op het nieuwe terrein van LG betekend: Tot aan je knieen onder de modder zitten, afgepeigert zijn door alle heuvels op en af, grote afstanden lopen, maar wel fun! Het is een mix tussen de heuvels van Schoten (CommandO), maar dan meer, steiler en hoger, en dat dan op een terrein groter dan Aywaille (AA). Schept zeker mogelijkheden!

Wat mij brengt op een tweede punt, dat een beetje tussen mijn verslag over het terrein en over de organisatie in valt… De mede-gebruikers! Nee, geen Airsofters, maar 4×4 terreinwagens in alle soorten en maten, crossmotoren, Quads… En niet een of twee: Velen! En allemaal tegelijk! Overdrijf ik nu niet? Nou, laat ik het houden op op z’n minst 8 4×4’s, 6 crossmotoren en even zoveel Quads. Minimaal. En die doorkruizen doodleuk het terrein. Wat je ook doet. Dus je bent aan het spelen, springen er opeens crossmotoren uit de bosjes. Of er duikt ineens een grote Nissan terreinwagen naast je op. Of een asociale Quad-rijder laat even aan zijn vriendjes zien hoe je zoveel mogelijk modder op laat spatten als je wegrijd (terwijl mensen hun spullen en AEG’s daar lagen :-S, nog sorry dat ik zo uit mijn plaat ging tegen die eikel. Common sense please!).

Er schijnen hier afspraken over gemaakt te gaan worden? Ik neem aan dat het kader van de LG ons dat nog laat weten. Hopelijk hebben we er de 16e januari geen last van op de DonD-dag… Wat overigens wel grappig was is dat ik een keer onder vuur opgetrokken ben door simpelweg achter een rijdende jeep te schuilen! Cool! Alleen stond er geen .50cal op gemonteerd!

Dan de organisatie. Het aggregaat was kaduuk, dus er was GEEN KOFFIE! Aarrrgghhhh!!! De worstjes werden in een pan vocht opgewarmt (zie de foto voor het eindresultaat), en er was een eppo die keurig zijn hamburger zat te verkolen door hem IN het vuurt te houden, maar die at hem ook zelf op (nog beterschap overigens). Natuurlijk was er wel meer dan eten hoor! We kwamen tenslotte om te spelen!

De ‘opwarmronde’ leidde de twee groepen, rood en geel, eerst naar hun respectievelijke beginpunten. Ter plekke werd pas de uitleg gegeven, waardoor ik (ik wachtte nog even op iemand) alle uitleg miste. Het was sneller en handiger geweest dat centraal te doen, dan had het maar een keer gehoeven! Maar oke. De eerste ronde was relatief snel voorbij. De tweede echter… Nou, laat ik het er op houden dat ons aller geliefde Christian (die jongen doet zo hard zijn best!) in zijn eentje 22ha over ging om de vlaggen te plaatsen. Dus dat duurde… En duurde… VErschillende van de ervaren airsofters opperden al om een eigen partijtje op te starten, want het duurde LANG en het was KOUD! Maar dan toch eindelijk van start.

Even een paar steekwoorden. 8(!) groepen, thermoskannen met missieopdrachten, radiofrequenties op bomen, frikadellen, Dr. Oppenheimer, CIA Headquarters Langley, atoomgeheimen, B52’s, chemische wapenaanvallen, doosjes bij autobanden, noem het maar op! Basically: verdedig je basis en mol de vijand. De rest was onnodige, ingewikkelde en vergezochte franje, maar wie weet ben ik de enige die dat denkt, een zekere Stefke van de LG wil tenslotte volgende keer ook al naar schatten gaan zoeken :-S. (Jaja, ik weet wel dat hij in het totaal niet representatief is voor de de LG, maar het leek er zo op…) En gelukkig deze dag geen opdracht tot zelfmoordacties a la Rob Heul!

De spelers van LG (een aantal n00bs, een aantal ervarener spelers), hadden helaas de neiging hun reputatie waar te maken. Ongetwijfeld hebben er er velen eerlijk gespeeld, maar wederom waren er mensen waar de balletjes vanaf stuiterden, die gewoon doorspeelden, of wel opstonden en wegliepen, maar geen “HIT” riepen, hun wapen niet boven het hoofd hielden, of zelfs de bril afdeden! Ik heb meerdere mensen hierop aangesproken, maar er zei onder andere iemand tegen mij: “Maar ik ben toch af!” Hoe leg je zo iemand uit dat hij TOCH zijn bril OP moet houden? Ook bij de VN-post trof ik 4(!) mensen aan zonder veiligheidsbril. Terwijl onderaan dat zelfde heuveltje actieve spelers oprukten naar een positie van de vijand. Onacceptabel. Ook gaven mensen op het boven het hoofd of omhoog houden van het wapen het commentaar: “Maar ik ben zo moe” of “Het is zo zwaar”. Kies dan een andere sport denk ik dan. En zelf ben ik door iemand flink geraakt terwijl we gedrieeen over het midden van het pad liepen, rustig pratend, de wapens op de schouder gezet en omhoog. Toen ik begon te roepen of hij wel goed bij zijn hoofd was riep hij terug: “Maar je hield je wapen toch ‘zo’?” Hij deed het voor met zijn FaMas. Heel knap jongen, dat is inderdaad het teken van ‘ik ben geraakt!’.

Anyway, de missies waren spannend, want Airsoften is tenslotte maar net wat je er zelf van maakt! Hoop spannende momenten, er is veel gescout, de verrekijker is tevoorschijn gehaald (altijd een goed teken) en er is hevig gevochten! De verovering van het vijandelijke hoofdkwartier voelde heerlijk (zeker omdat het andere team van de andere kant aan bleek te vallen, en de halfgare frikadellen (dit is nu al de derde keer dat ik daar over begin!) waren overheerlijk!

Al met al wel een leuke dag, we gingen uiteindelijk in het stikdonker weg (ook cool!) en komen zeker terug. Het terrein heeft veel potentie, en de Limburgse Garde? Ach, die jongens komen er wel… Ze hebben er duidelijk zin in! (Als ze volgende keer maar koffie regelen!)

Foto’s van die dag vind je hier en hier

TH_Wargod => The Hunters

 

Plastieke bollekes bij Commando 16 mei 2004

Afgelopen zondag (16 mei) was het dan eindelijk zo ver! Eindelijk Airsoften! Na anderhalf jaar wachten op een kans…En wat was het leuk / tof / spannend / kicken / etc.!

Maar laat ik bij het begin beginnen..

Nog eerder dan de afgesproken 06:00 stond Crazy al bij mij voor de flat. 10 minuten later zat Repo achterin en een uur later was het gezelschap compleet met Cyrus50 erbij. Na enige hilariteit over ‘standaard-verkeerd’ rijden viel het allemaal reuze mee en waren we bijna een uur te vroeg op het afgesproken verzamelpunt. Het was voor ons allen een terrein waar we nog niet eerder geweest waren, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Toen we allemaal als een treintje achter de man van Command0 Airsoft aanreden wisten we na het zien van een pikzwarte Humvee terreinwagen dat we op de goede plek waren aanbeland!

Helaas bleek er voor mij geen huurwapen beschikbaar te zijn. En zonder wapen… tsja… Zonder wapen kun je vrij moeilijk Airsoften! Uiteindelijk kreeg ik een reservewapen. Dan moest ik alleen wel genoegen nemen met een MP-5SDA3 met een kapotte voorkant, losse demper, missende spangreep en verder had het wapen geen korrel meer. Ach, ik was allang blij dat ik niet met BB’s hoefde te gaan gooien. (Volgende keer een blaaspijp meenemen voor als er weer geen wapen is! LOL).

En gelijk uitproberen natuurlijk… Ik laadde het magazijn, bracht de eerste ‘kogel’ in de kamer en zette de vuurselector op automatisch vuur. Nadat ik het wapen stevig met beide handen had vastgegrepen richtte ik op de bossen voor mij, die dienden als test-schietbaan. Op het moment dat ik de trekker overhaalde spuwde het wapen vuur en met een oorverdovend lawaai sproeide het zijn kogels het voorterrein in! Een blinkende stroom hulzen regende naast mij in het zand en het wapen schokte in mijn handen en… en… euh… oh. Oke. Verkeerde verhaaltje. Even opnieuw:

Ik hield het plastic speelgoedwapentje met gestrekte arm voor mij uit en hoorde: “Plop-plop-plop-plop-plop…” Als zachte tikjes. Er tuimelden wat witte balletjes in de bosjes voor mij. Kijk, da’s nu Airsoft zoals een vuurwapenschutter dat beleeft. Later bleek dat de BB’s nog best wel ver vliegen, en dat ze redelijk aankomen, maar de eerste indruk was nogal ‘wennen’ voor mij.

Dan maar snel in mijn camouflagepak klimmen. (Vlekjespakje zoals mijn lieve vriendinnetje dat noemt.) Kijk, loop je eenmaal rond in Woodland, met je Tactical vest en een beenholster, en smeer je eenmaal de camouflageverf op je gezicht, dan voel je je vanzelf al een stuk stoerder! Ondertussen was er nog een huurwapen gearriveerd, dus ik ben snel gaan ruilen. De MP-5SDA4 die ik toen kreeg had alle bovengenoemde nadelen gelukkig niet! Na enige uitleg en het uitgebreid bewonderen van de uitrusting en wapens van anderen was het tijd voor de eerste ‘skirm.

Ingedeeld in twee groepen (wij zaten in groep ‘B’) gingen wij als tweede op pad. Daar loop je dan! Met een wapen in de hand en een gevoel van: “De eerste de beste die z’n kop laat zijn schiet ik overhoop!”. Het volgende moment tikte er iets met een flinke vaart tegen mijn boonie-hat en was ik ‘dood’. Enkele tegenstanders waren zodra het spel begon terug richting het verzamelpunt gelopen en hadden zich kunstig verstopt in een hinderlaag. Damn! Nog geen minuut gespeeld, en geen schot gelost! En ik was niet de enige, want ook Cray en Cyrus50 mochten gelijk terug naar de safety-zone. Alleen Repo had zich onmiddelijk op de grond laten vallen, was om de heuvel heengeslopen en had zelfs nog drie ‘kills’ gemaakt alvorens strijdend ten onder te gaan (overigens de beste prestatie van de gehele dag).

Wat een begin! De volgende ronde was ik alvast een stuk voorzichtiger, en bleven we dicht bij elkaar. Crazy bleef in het basiskamp achter om zijn gun na te kijken, en wij slopen door de haast ondoordringbare struiken. Of eigenlijk moet ik rimboe zeggen, zoals de Belgen daar deden. Want er was bijna niet doorheen te komen. Het terrein is niet zo gek groot, maar wel erg, ERG heuvelachtig. Vooral in de diepe dalen is het erg spannend. Alleen je weg vinden is niet zo gemakkelijk. Nadat we keurig in formatie het gebied doorkruist hadden zijn we op een heuveltje aan de rand van een klein watertje stilgehouden, en hebben we via de portofoons die ik had meegenomen contact opgenomen met de rest van de groep. In totaal denk ik dat we er zo’n 15 tot 20 minuten in hinderlaag gelegen hebben terwijl we om ons heen alleen vage geluiden van gevechten hoorden. Wel erg spannend. Je hoort stemmen, je hoort aanvallen over je radio, maar zelf zie je niets en kun je niets doen.

Ons heuveltje kwam aan twee kanten uit op een weg, en in onze rug was de rand van het speelveld (een hoge aarden wal) en aan de andere kant liep het heuveltje nog ietsjes op en dan steil omlaag. Toen we uiteindelijk contact maakte met de vijand monde dit uit in een hevig gevecht waarbij een 4de teamlid met zijn Steyr AUG te hulp schoot. Repo raakte zonder munitie en terwijl hij zich terugtrok nam ik snel zijn plek over om die kant onder schot te houden. Ineens voelde ik overal op mijn lichaam BB’s inslaan, en klonken overal om mij heen verbaasde kreten. Een lid van team ‘A’, de vijand dus, was tegen de steile kant van het heuveltje opgeklommen en maaide ons alle vier met een lange salvo uit zijn M4 neer… Rot, dat wel, maar wat was dat spannend!

En het smaakte naar meer… Capture the flag en nog wat types missies wisselden elkaar de gehele dag af, en elke keer in het basiskamp zorgde je dat je even iets at en vooral dronk. Wat voor heel Belgie een prachtige dag met zonnig (strand)weer geweest moet zijn, was voor ons een dag dat we in de dampende hitte lagen en onze uitrusting langzaam een leek te worden met ons licheem als een zweterige massa. Maar als je door de modder tegen een heuveltje omhoog klautert, met overal een groot gevecht om je heen, teammaten die sneuvelen, enzovoorts, dan boeit dat niet. Dan ga je door. En door. Totdat je ‘dood’ bent. Of gewonnen hebt.

En wat ben ik vaak doodgegaan.. Uiteindelijk kan ik me herinneren welgeteld 1x gericht op een vijand geschoten te hebben, en heb ik op de de gehele dag geen enkele ‘kill’ gemaakt. Helaas. Het is dus echt waar dat je dit vaker moet doen wil je op een gegeven moment gaan ‘zien’ dat er bijvoorbeeld iemand zit. Ach, ik heb me voorgenomen veel te gaan oefenen .

Ook deze dag liep natuurlijk een keer ten einde, en dat was maar goed ook, want we konden geen heuveltje meer zien! Ik betaalde met genoegen de huur van de gun (30 Euro) en de extra munitie (500 BB’s voor 14 Euro) en begon aan het inpakken van mijn gear en het zo goed en kwaad als dat ging schoonmaken van mijn gezicht. Eigen schuld dat ik de camouflageverf ook in mijn oren wilde smeren voor een goed effect. Lang leve de doekjes van Repo! Terug in de auto kon ik in ieder geval niet meer (zoals me eerder op de dag overkwam) in een nest rode mieren gaan liggen… En in de auto waren ook minder brandnetels. Wat er gelukkig wel was? Een hamburger-restaurant! Effe lekker snacken in een plaatselijke fastfoodketen deed ons weer helemaal opleven.

Wat ik er van vond? GAAF! Of ik weer wil? Wanneer vertrekken we! Op naar de 20e Juni bij AA!

Tot ziens op het veld!

TH_Wargod => The Hunters

 

20 juni 2004 op het terrein van AirsoftAdventure.nl

 

Aanwezig waren:
– warGOD
– Crazy
– Repo
– Cyrus50
– Jihad-Joe
– Azatoth
– Hoppin’ Raven

 

De reis was een stukje langer dan naar Commando, maar we zijn bijna niet verkeerd gereden! Nou ja, na Luik moet je natuurlijk niet terug richting Limburg, maar dat was maar even. De pickups waren goed gegaan, en met 160 km/uur ben je nu eenmaal snel in Belgie!

Wat zeg ik, snel? Veel te vroeg natuurlijk! Maar dat was wel even lekker, even de benen strekken en wat bijkletsen met de mensen in de andere Auto. Enkelen van ons waren zelfs in dit zelfde dorpje op vakantie geweest, dus de herkenning was compleet. Het terrein van AA was niet al te ontvankelijk voor de auto van Ger’s vriendin, beter gezegt de uitlaat daarvan, maar na een meter of 200 door de modderkuilen waren we er.

En Airsoft Adventure is een stuk beter georganiseerd dan Commando, dat wel! Het verschil? Verse KOFFIE! What else! En veel betere huurwapens en gear. Azzie en Hop keken hun ogen uit, en glunderden toen ze hun eerste wapen in de handen gedrukt kregen… Natuurlijk was ook voor deze heren de ontnuchtering groot toen ze eenmaal de trekker overhaalden, maar ze waren al min-of-meer gewaarschuwd door mijn omschrijving. En wat je ook vergelijkt: Airsoft is gewoon Leuk! Pure FUN!

Terwijl iedereen zich om ging kleden zochten Hop en Azzie ook wat gear uit, en combineerden dat met eventueel zelf meegebracht spul. Wat een mix! NL DPM, woodland, Flecktarn… Maar het werkte, uiteindelijk waren we allemaal… euh… groen! Met name ik, maar ja, dan had ik maar geen gifgroene camoverf op mijn gezicht moeten smeren . “We come in peace”, zeiden mensen tegen me. Ach… “I come with a gun!”, denk ik dan maar! Ik denk dat de fotos in dit geval meer zeggen dan 1000 woorden…

De skirm begon extreem LAAT! Tegen elven (!) werden de regels nog even helemaal uitgelegd EN liepen we pas over het terrein. Bleek dat er zo’n 30 kantoor-yuppen waren die niet eens het verschil tussen een pistool en een geweer kenden… Laat staan enige techniek toepasten! De zwarte Puppies, die er ook waren, hadden toen allang van de gelegenheid gebruik gemaakt om het terrein te gaan verkennen e.d. Ze hebben machtig mooie uitrusting – het ziet er gewoon goed uit – maar zijn ook erg, ERG arrogant, en doen alsof ze zo bikkel zijn… Maarre, wat doe je dan hier bij Airsoft met 30 kantoor-yuppen om je heen, denk ik dan! Het terrein waar wij inmiddels overheen gelopen waren bleek inderdaad een stuk vlakker te zijn dan dat van Commando (mijn enige vergelijkingsmateriaal), maar beloofde wel veel spannends. Bunkertjes, dijken, het hele terrein doorsneden door zandweggen met diepe kuilen, gevuld met modderige waterplassen… Jammie!

Anyway, eindelijk begonnen, en met The Hunters de rest van de groep maar even de groep gelaten, en zelf op pad gegaan. Vooral Hop en Azzie begonnen gelijk zeer serieus te kijken en de omgeving 360 graden te dekken, waarna een periode van lang wachten in een ‘hinderlaag’ volgde. Ik weet niet eens meer precies hoe dat eindigde, maar het was een goede kennismaking.

We probeerden na afloop de wapens nog even uit op wat plassen water en elkaar, en concludeerden dat dat nog best wel pijn kan doen! Over pijn gesproken, ’s Middags raakte iemand me met een salvo vol op mijn hoofd, drie BB’s op mijn bril, een vierde vlak onder mijn oog… Nog anderhalve week een blauwe plek! Leuk, zo’n klein, donker plekje, ter grootte van een ‘plastieke bolleke’…

De rest van de dag zijn er nog wel enkele dingen gebeurd die ik mij goed kan herinneren. Onder andere een missie waarbij we 4 ‘bommen’ moesten plaatsen, op 4 verschillende plaatsen verspreid over het terrein. Jammergenoeg hadden de in onze groep ingedeelde noobs nu niet bepaald een aanvalsplan. Toen er uiteindelijk niets van enige organistie bleek te komen, heb ik maar even mijn mond open getrokken, de kaart laten bekijken, de doelen geinventariseerd en op haalbaarheid cq moeilijkheidsfactor beoordeeld, de groep in tweeen gedeeld met een klein team dat het eerste en dichtstbijzijnde doelwit voor zijn rekening zou nemen, en vertrokken richting bomlocatie twee. We wonnen de missie.

MIA. Dat staat voor Missing in Action. (Dit is iets anders dan KIA – Killed in Action). MIA was de status van Azzie en Hop na de voorgaande missie… Ze waren namelijk spoorloos! Niet in het basiskamp aanwezig na afloop, maar ook niet op te roepen via de portofoons. Na een kleine 20 minuten in het basiskamp, voor de nodige verfrissingen en versnaperingen begonnen we zonder hen aan de volgende missie. Het zoeken van op het terrein verstopte missiles. En temidden van de vuurgevechten in die missie, vond ik ineens Hop en Azzie terug (middels de portofoons). We hebben ons een weg naar elkaar toe gevochten, en zijn daarna wij elkaar gebleven. Dat leverde mijn eerste confirmed kill op, en Hop werdt genezen door een snel aanstormende Crazy, de medic van ons team. En wat zijn we die dag blij geweest met onze medic!

Wat ik me ook goed kan herinneren, is dat ik op een gegeven moment ‘hit’ was, samen met John Doe, de maat van Jihad-Joe, en dat we nogal moe werden van het wachten op een medic en het continu het wapen boven je hoofd houden. Dus gingen we samen midden op een kruispunt staan, hingen we onze wapens op de rug, en pakten er iets te eten bij. Blijkbaar was dat niet echt duidelijk, want ineens kregen we een salvo BB’s tegen ons aan. Ach, mischien dacht hij wel dat we… euh… ons tactisch hadden opgesteld met de snack als afleidingsmaneuvre? De eikel…

De laatste missie was wat chaotischer, ook al begon het heel rustig. Aan het begin zou onze basis, een aantal bunkers, aangevallen worden door de tegenpartij (waaronder de zwarte wolven). Omdat we met best veel manschappen waren op een zeer klein gebied, waren sommigen voorstander van het sturen van een klein team om te gaan verkennen of zelfs de vijand in het voorterrein te onderscheppen. Niet iedereen vond dit een goed idee, maar uiteindelijk vertrokken Jihad-Joe, Cyrus50 en ik. Uiteraard was het een gok hoe de vijand onze basis zou benaderen (over links, rechts of frontaal), maar vanwege de uitstekende verdedigingseigenschappen (twee heuveltjes aan weerzijden van de weg, met zandzakversterkingen en een redelijk vlak voorterrein) kozen we stelling op de heuvels voor ons…

Lang wachten en uiteindelijk via de porto horen dat zij ‘contact’hadden. We zaten verkeerd dus!Ik stelde aan Jihad-Joe voor om een omtrekkende beweging te maken en de vijand in hun eigen rug aan te vallen, hopelijk de kant van de groentjes! Cyrus was ineens onvindbaar, ook over de porto, en J-J en ik slopen richting de geluiden van het gevecht… Uiteindelijk zakten we zelfs bijna tot onze enkels in de rode modder, maar vonden we wel de achterhoede van de vijand, druk bezig op ‘onze’ troepen te schieten… Na enkele heftige BB-sproeipartijen bleek dat ik mijn porto kwijt was, maar die vond J-J gelukkig terug bij de rode modder. Werkend… Inmiddels waren we bij de dijk die de achtergrens van het terrein van AA vormt, en maakten we de ‘onzen’ duidelijk dat wij bij hen hoorden. De vijand was niet zo blij met de kills die we maakten, getuige het vele gevloek uit de bosjes aan die kant…

Wel jammer dat die Zwarte Wolven gerust over de dijk heen gingen, tot op het grasveld er achter, om je in de rug aan te vallen vanaf een plek waar je eigenlijk niet mag komen. Maar ja, we zijn niet allemaal even eerlijk he…

Toen de medics helemaal zonder stickertjes waren kwam de jeep er nog even bij, en een machtig aanzwellend crescendo van rondvliegende BB’s moest ik helaas volgen vanaf de zijlijn. En dat was gelijk het einde van de dag bij AA.

Natuurlijk wilden we allemaal nog vele (team)foto’s nemen, poseren met de verschillende wapens (Minimi! *kwijl!*) en was het nog een hele klus om onszelf nog enigzins toonbaar te maken voor de terugreis. Hardnekkige camoverf! Ik bleef groen! Omdat het uiteindelijk begon te regen zijn we maar snel weg gegaan, hoe ik er toen uitzag is te zien op de laatste foto van mij met de Minimi.

Natuurlijk hadden we allemaal honger, dus spraken we af iets te gaan eten, en deze keer werd het een Belgisch wegrestaurant. Weinig te eten, echt goed was het niet, maar het was eten en we waren er blij mee! Op toilet trok ik iets normalere kleding aan, maar met zo’n mohawk blijf je opvallen hoor… LOL

Buiten had de regen inmiddels de vorm van een ware zondvloed aangenomen, zo’n dik regengordijn van slagregens met druppels die bijna 30 centimeter van het asfalt spatten, niemand bleef droog bij de sprint naar de auto’s (die vrij ver verderop stonden).

Al snel waren we terug in NL, en moe maar voldaan zetten we iedereen in omgekeerde volgorde weer af. Wat een dag. En nu? Nu willen we WEER natuurlijk! Wat dacht jij dan!

TH_Wargod => The Hunters

Verslag van het evenement van Zondag 22 Augustus 2004 te Schoten(BE)

Georganiseerd door Military Xperience.

Verslag door: TH_Wargod => The Hunters

Foto’s van/voor en door de hunters gemaakt van deze dag vind je hier
De 22e augustus was het eindelijk zo ver. De dag dat TaZ mij ophaalde voor onze ‘The Hunters’prive-shooting! Oh nee… De dag dat TaZ en B2K zich versliepen, we allemaal toch nog op tijd waren, en het veld moesten delen (cq vechten tegen) een hoop cheatende n00bs, i.p.v. prive te werken aan onze team-skills…Omdat de mensen van Commando zo slim (?) waren geweest om het terrein dubbel te boeken, speelden we die dag met de Limburgse Garde mee. Da’s niet echt een groep of clan, maar meer een soortement van bedrijf (Military X-Perience) dat skirms organiseerd. Voor N00bs dus. Helemaal niet erg, het leuke was dat er meer verzorgt werd dan Commando normaliter doet, maar het was wel duurder. Tevens was het de eerste keer voor The Hunters-leden ThePriest en Born2Kill. Die laatste moest bij TaZ blijven slapen om er bij te kunnen zijn, en dat ze zich beiden versliepen ga ik niet nog een keer typen . Het hele schema van wie-met-wie mee zou rijden liep uiteraard in het honderd (Hunter-traditie ), maar uiteindelijk waren we er allemaal als eerste. Ik zei toen nog: First In, Last Out…

Onderweg hadden we de nieuwelingen al snel omgedoopt tot ‘Pvt.Pyle’ (Born2Kill) en ‘Kadaver’ (ThePriest), en uiteraard hadden de heren er geen flauw idee van wat er zou gaan gebeuren… Ignorance is bliss, denken we dan maar! Het enthousiasme was er in ieder geval.

Anyway, o.a. door de campingtafel van TaZ (de ‘behangtafels’ waren er niet!) konden we snel beginnen ons op te maken voor de dag. Natuurlijk moesten we een hoop tips geven over hoe je je kleding en uitrusting draagt, en niet te vergeten de wapens, ook wel zo gemakkelijk. Het opbrengen van de camo zorgde ook voor hilarische taferelen, maar uiteindelijk waren we dan toch klaar voor een snelle wandeling over het terrein. En dat viel natuurlijk even tegen! Het gevloek was niet van de lucht, en zelfs diegenen die hier al (vele malen eerder) waren geweest viel het op dat de heuvels nog hoger leken, en de dalen nog dieper, en de begroeing nog dichter… Een mooi moment voor de ‘doop’ van de groentjes! BB’s op je lijf, zelfs in semi, komen lekker hard aan, en dat hebben ze geweten ook. Aldus gedoopt kon de eerste missie beginnen.

Een klassieke Defend-missie. Wij beschermen de brug, graven ons in, en zij moeten hun vlag op onze brug plaatsen. TaZ, B2K en ik namen de kant van Hamburger Hill, richting de brug. op precies te zijn, langs het paadje aan de achterkant. TaZ nam het midden, ik zat aan de aan de rand van de open plek, en B2K bij de bunker in de hoek, om als de sodemieter naar ons toe te komen zodra hij enige bewging van de vijand zag. En dat duurde nog wel even. En B2K maar roepen naar ons, en wij maar roepen dat hij toch vooral STIL moest zijn… Maar gelukkig was het toen nog niet begonnen. Radiocontact met de andere verdedigers ging overigens niet lekker, veel berichten leken niet door te komen. Anyway, Even na het begin van de missie kwam B2K buiten adem aanhollen, en we gingen op een heuveltje liggen om de aanvallende ploeg te ‘ambushen’. Maar ze kwamen niet langs de rand van het terrein, maar over Hamburger Hill. Ik lag goed beschermd vn die heuvel af, B2K had minder geluk. En hij werd niet maar 1x geraakt! De aanvallende ploeg dacht dat ze met zijn ‘kill’die kant ‘schoon’ hadden en gingen verder, in de richting van de brug. Hun commander, een Marinier met een baret, liep onder mij langs in de richting van de brug…

Een full-auto salvo uit mijn M4 deed hem wegduiken, en hij werd blijkbaar niet geraakt. Minimaal 3 van zijn soldaten zaten echter opvallend achter de zandzakken op Hamburger Hill, en vanwege de boomtop ertussenin en de afstand besloot ik het tegen 3 man niet te wagen te gaan schieten, zeker niet met hun commander nog in leven. Mijn enige kans was om weg te komen. Richting de brug, of richting de bunker achterin… Gedurende het gevecht had ik TaZ al meerdere malen opgeroepen te versterking, maar hij was nergens te bekennen. De commander zat naar mijn idee tussen de brug en mij in, dus ik besloot de andere kant op te ontsnappen. Een hele tijd keken de n00bs op de hamburger Hill de andere kant op, maar mijn geluk duurde niet heel lang en een van hem zag mij en haalde mij neer.

De tweede skirm hadden beide partijen een basis met een flag, en was er een koffertje verstopt in het veld. Punten kon je scoren door A). Kills te maken, B). De vijandelijke commander te doden, C). het koffertje in handen EN in jou basis te krijgen of D). de vijandelijke basis te veroveren, en hun vlag mee te nemen naar jouw basis. Wij besloten met z’n allen het koffertje te laten voor wat het was, en ons te focussen op de basis van de tegenstander en de verdediging van ons eigen stekkie. Dit o.a. vanwege het feit dat zij waarschijnlijk dichter bij de koffer waren (die lag in de buurt van de brug), en met veel meer manschappen.

Het duurde weer vrij lang voordat de missie begon, ik zal straks uitleggen waarom, en op een gegeven moment dachten we zelfs dat de missie al begonnen was! TaZ en ik voegnden ons bij een aanvalsteam met o.a. ‘Jo’, terwijl Repo, Cyrus en ons eigen kannonenvoer achterbleven om de vlag en Crazy – onze commander – te beschermen. Ons plan was als volgt: Terugrennen in de riching van de safety-zone, en van daaruit als een gek naar hun basis. En wij waren niet de enigen. Na de heuvel opgeklommen

te zijn, kwam de safety-zone in zicht, samen met een team van 5 of 6 hard rennende LG-ers die op hetzelfde idee gekomen waren, maar dan omgekeerd! We lieten ons in de bosjes vallen, ze hadden ons niet gezien, en ik schoot er weldra een in de rug nadat hij mij gepasseerd was. Ik trok mij gelijk terug in het struikgewas, maar 3 man vond mij snel daarna en schoot van zeer dichtbij op mijn hoofd.

Bij deze missie moest je je melden bij de spelleiding als je geraakt was, en dan mocht je het veld weer in, naar je eigen basis. Zo gezegt zo gedaan. De basis werd al vrij goed verdedigt, maar aangezien ik TaZ al kwijt was voordat voorgenoemde vuurgevecht losbrak, ben ik alleen op pad gegaan. En deed iets heel onverwachts. Ik ben onderaan Hamburger Hill gaan zitten, naast het moerasje. Zo kon ik de bovenkant van de heuvel zien, de uitgang van het paadje achterom, en om de heuvel heen indien nodig. Een wereldplek. Er liep een Marshall langs die mij totaal niet zag, en na lang wachten viel een groep van een stuk of vier LG-ers onze basis/bunker aan. Ik heb er minimaal 1 in de rug kunnen schieten, en de snelheid van die aanval gestuit, en ik denk dat die jongens nog steeds niet weten waar dat vuur vandaan kwam . En toen was er beweging op de heuvel boven mij…

Takken braken, hoop lawaai, vlak naast mij! Mijn wapen in de aanslag hielp erg weinig want er rolde een zandzak van de heuvel af… :-S. Maar ik schrok wel! Haboo en zijn maat kwamen een minuut of wat later door het moeras heen, en ik vertelde dat er minimaal 1 iemand op Hamburger Hill zat. Zij vertrokken er rechtsom de heuvel naartoe. En toen bleef het lang stil. Overal. Ik had nu bijna 360 graden om mij heen in de gaten te houden, en ik dacht erover te vertrekken. En toen zag ik heel eventjes de loop van een Kalashnikov over de zandzakken uitteken… Fluisterend even contact gehad met Cyrus op de heuvel recht daar tegenover, maar die dacht dat daar niemand zat… Dus ben ik langzaam, heel langzaam, tergend langzaam de heuvel opgekropen.

Gedeeltelijk op mijn rug, en grotendeels door het zand, want dat maakt het minste herrie. Geloof me, de adrenaline spoot door mijn aderen! Eenmaal boven kroop ik tegen de zandzakken, en hoopte dat de persoon bovenop niets door zou hebben, of de andere kant op zat te kijken…

Hij zat pal naast mij. Op nog geen meter afstand. En had niets door. Ik moet wel als een engel der wrake in een oogwenk boven hem uitgetorend zijn, als een silhouet tegen de blauwe lucht. En toen een full-auto salvo BB’s over zijn hele lichaam. Hij riep niet eens ‘Hit’. Ik schoot uiteraard niet op zijn hoofd, maar met ‘Pang’ roepen kom je er met de n00bs van de LG niet. Helaas.

Dat heeft gedurende de dag nogal eens voor problemen gezorgt overigens. Ik denk dat bijna iedereen van Team Holland wel heeft geklaagd, al dan niet bij de spelleiding, over het spelgedrag van de tegenpartij. Klachten?

– Geen hit roepen, maar wel netjes het veld uitgaan.
– Hit roepen, het spel uitgaan, en gewoon na 10 meter weer de bosjes in en doorspelen.
– Wel ‘Au’, ‘Shit’ of eender welke krachtterm roepen, soms zelfs geschrokken naar een geraakt lichaamsdeel grijpen, maar geen hit roepen, en al helemaal niet toegeven dat ze geraakt zijn… :-S

Erg jammer, want enkelen van ons, onder andere TaZ, konden zich daar flink over opwinden. TaZ is zelfs enkele keren het veld uitgelopen omdat hij mensen letterlijk en figuurlijk ‘overhoop’ geschoten had, maar dat niet toegaven cq doorspeelde. Maar daar is niets aan te doen he! Wel een van de redenen dat ik zelf liever met ervaren mensen speel, want die weten dat het hele spelletje valt of staat met hoe eerlijk je het speelt.

Nog even iets over de Limburgse Garde, de organisatie was perfect, leuke missies, goede catering, en wat kleine puntjes ter verbetering. Er was namelijk maar EEN spelleider die de missies uitlegde. Dus: Groep meenemen, naar beginplek toe, uitleggen, teruglopen, andere groep meenemen, naar hun beginplek toe, weer uitleggen, en teruglopen. Erg tijdrovend! Daardoor duurde het soms even voordat de missie eindelijk begon. Verder timmeren ze hard aan de weg! Hun teams werden geleid door 6 ervaren spelers, wij waren met nog enkele anderen OpFor (Opossing Forces) voor de hele dag. (Team Holland). Aantallen? Limburgse Garde 6 ‘veteranen’ en 15 n00bs, Team Holland 13 ‘veteranen’ en 2 n00bs…

Leuk detail: Gedurende de dag is er regelmatig een klein vliegtuigje overgevlogen. Nu gebeurd dat daar regelmatig, maar deze had de toepasselijke registratiecode: OO-WAR! LOL.

Om mijn voorgaande verhaal even af te maken, vlak na die kill kwamen HaBoo en zijn maat de Hamburger Hill op, en gezamelijk hebben we daar nog enkele spannende momenten meegemakt! Vechten, terugtrekken, zoeken, enz. Erg mooi moment van de dag!

En toen was het tijd voor de lunch, mede vanwege het feit dat de we de missie verloren. Zoals al eerder aangegeven, dat was wel oke. Er waren broodjes frikandel of hamburger te krijgen, en genoeg drinken, en dit alles tegen schappelijke prijzen. Verder was iedereen nogal gecharmeerd van de kokkin, maar men had geloof ik al snel door dat dat de vrouw van de spelleider was… Ze wilde in ieder geval graag even lachen voor de foto!

Na de lunch een snelle ‘verover de vijandelijke basis’-missie, met ons als verdedigers. Vervolgens twee klassieke Hamburger Hill missies, waarvan we de onze overigens spannend gewonnen hebben. We hebben ze netjes middels een omtrekkende beweging van meerdere flkanken aangevallen, en uiteindelijk hebben enkelen onder luidkeels geschreeuw de stellingen veroverd. Gelukkig zonder bajonetten. Dus net geen ‘Platoon’.

Aan het einde van de dag zijn er nog vele foto’s genomen van The Hunters als team, en van de leden apart, maar dat vind je allemaal in de foto-gedeeltes op de site. En we waren als laatsten weg… Inderdaad: First In, Last Out!

Kortom, ondanks enige frustratie van tijd tot tijd, kunnen we de volgende balans opmaken:

– Onze n00bs zijn volgende keer geen n00bs meer!
– Military Xperience doet z’n best om het allemaal strak te organiseren.
– Soms is OpFor zijn leuk.
– Wanneer gaan we weer?

Jullie trouwe oorlogsverslaggever,

TH_Wargod => The Hunters

 

Toekomstige evenementen

za 18

Combat City Open Skirm

18 november @ 09:00 - 15:00
Leiden
Netherlands
za 18

Zone of Action Operator Training

18 november @ 18:00 - 22:00
za 18

Zone of Action Operator Training

18 november @ 19:00 - 23:00
zo 19

Combat City Open Skirm

19 november @ 09:00 - 15:00
Leiden
Netherlands
zo 19

Event at Sanatorium

19 november @ 10:30 - 16:30

De vernieuwde Airsoftskirms.nl

Het werd wel een keer tijd he? Het oude forum was niet echt actief meer en na wat brainstormen hebben we besloten de site weer wat actiever te maken.
Om te beginnen met een overzicht van Airsoft Skirms. Kan ook niet anders met zo'n naam he? We zijn nog een beetje aan het bedenken wat we nu nog meer met de site kunnen maar ook willen doen.Of er nog een forum gaat komen?

Lees verder

Wat is airsoft?

Nieuw/onbekend met airsoft? Hier een kleine toelichting over wat nu airsoft is en wat de afspraken/regels zijn. Een waarschuwing is wel op zijn plaats!! Airsoft is enorm verslavend!
watis

Lees meer