Opp Jinx 7 en 8 oktober 2017

Het was al weer een tijdje geleden dat teamleden van FAT een weekend skirm hadden bezocht. Toen Critical Hit hun weekend skirm Jinx op het geweldige D19 in Gasselte aankondigde gooide ik deze in de FAT chat. Al snel kwamen we uit op een groepje van 6 man. Michel, Martijn, Jasper, Sjaak, Zain en “Ik zei de gek” Hans. Later kwam Fernando nog met een poging tot alleen de zondag meedoen maar hij was net te laat met aanmelden. Jammer joh! πŸ˜› πŸ˜‰

Voor wie het terrein nog onbekend is.. Het is een voormalige bungalow park wat al een aantal jaar gebruikt word voor paintball, airsoft en diverse andere trainingen. Het is een gevarieerd woodland omgeving met slootjes, bruggen, greppels, heuveltjes, veel verschillende begroeing en niet vergeten de geschakelde bungalows waar de muren van zijn door gebroken om zo een wat dynamischer spel te bieden.

Verloven werden aangevraagd.. Plannen gemaakt.. En al snel was het moment daar. We hadden afgesproken er de vrijdag avond er al naar toe te gaan. Omdat Martijn Jasper en ik gewoon mochten werken waren Michel en Sjaak er al vrij vroeg naar toe gereden en hadden ze de tent al klaar staan toen wij er rond een uurtje of 10 aan kwamen kakken. De jongens in de volgepropte auto en ik op de motor. Tijdens het opZetten van de tent had het nog flink geregend en hadden Michel en Sjaak het toch voor elkaar gekregen om de tent binnen droog te krijgen! Top jongens! En bedankt πŸ˜‰ πŸ˜€

Na de spullen in de tent te hebben gelegd en we de luchtbedden hadden opgeblazen hebben we even wat rond gelopen met wat bekenden gebabbeld en hier en daar ook weer “nieuwe” bekenden gemaakt πŸ˜€ Na wat drankjes en gebabbel rond de vuurton waren wat FATso’s de feestmuziek wat zat en werd er even wat “gitaar” muziek in de auto aangezet. Voor een aantal FATSo’s sloeg de vermoeidheid toe en zochten we ons mandje op. Trustuh! πŸ˜›

Ons uitzicht πŸ˜€

De zaterdag morgen was ik al vrij vlot wakker en zat een andere vroege vogel alweer bij de vuurton. Na een tijdje kwam Sjaak er ook bij en hebben we heerlijk bij het vuur zitten en staan babbelen. En zo zagen we de medespelers langzaam wakker worden en de dag spelers binnen komen.

Na het FPSen en aanverwante zaken werden de teams ingedeeld en het spel uitgelegd.. Ik heb niet veel zin om alles uit te leggen maar de tacsim skirms van onze vrienden van Critical Hit zijn zeker een aanrader!! De ochtend is voorbij gevlogen boordevol spannende momenten en erg leuke acties van de diverse teams. Het enige wat niet helemaal lekker liep op de zaterdag was de communicatie van ons team rood. Die was er zo goed als niet πŸ˜› πŸ˜€ De middag verliep zelfs nog vlotter dan de ochtend.. Ineens was het 16:00 tijd om te stoppen. De dag was voorbij gevlogen. Na het afhangen zijn we bij de Jumbo wat boodschappen gaan doen en hebben we het in onze tent gezellig gemaakt omdat het in de avond steeds harder begon te regenen. Er was ook een avond skirm maar daar hebben we niet aan meegedaan. Michel maakte alle gekochte etenswaren prima klaar en hebben we ons buikje behoorlijk rond gegeten πŸ™‚ Michel bedankt!! πŸ˜€ πŸ˜‰

Nomnomnom..

Zondagmorgen was het wat lastiger wakker worden.. Tot er buiten erg luid muziek werd aangezet.. “Wakkerwordenwakkerworden-wakkerwakkerwakkerworden”Β  Maar het is ons toch gelukt om uit ons slaapzakjes te komen en al snel begon de 2 dag. Na wat aanpassingen aan de teams werd het spel weer snel gestart en dankzij wat kleine aanpassingen/correcties door de Critical Hit Crew verliep de communicatie deze dag een stuk vlotter. Ook deze dag weer erg leuke actie’s mogen meemaken. Er werd aan beide zijdes behoorlijk fanatiek gestreden om de missies te behalen. De uitslag is mijn totaal niet bekend en ik moet eerlijk zeggen dat het mij ook niet zo boeit. Het was gewoon een top weekend. Klaar πŸ™‚

 

Als de normale skirms hun charmes hebben verloren maar milsim je net een stap te ver is zijn de tacsim evenementen een erg leuke toevoeging. Dat in combinatie met het geweldige terrein maakte dit top! Mark en Yolanda van Critical Hit zitten er bovenop om zo een vlot en ook erg actief spel van te maken. Wat ons betreft een aanrader!

HaBoo

Fort van Liouville oktober 2016

[metaslider id=985]

 

Lang naar uit gekeken… En eindelijk was het zover πŸ˜€ Na het nogal vochtige weekend in mei 2015 leek het ons verstandig om nu maar eens het weekend van oktober te pakken.. En dat viel zeker niet tegen!!

Van ons reguliere groepje spelers gingen Martijn, Jasper, Robbin en Hans. De rest kon niet, mocht niet, wilde niet, had de centjes niet, etc etc.. Ze hebben een geweldig weekend gemist!!!

De vrijdag wilde we lekker op tijd vertrekken om nog een leuk plekje te kunnen bemachtigen. Rond 9:00 stond Robbin voor de deur en begonnen we met het puzzelen om de spullen in de auto te krijgen. Helaas was er geen plekje voor de tent en bleef deze thuis. Het was toch nog redelijk verbazend hoeveel spullen je toch nog in een wat minder ruime auto weg krijgt. De heen weg verliep voorspoedig en rond een uurtje of 2 kwamen we aan bij een zonnig fort Liouville.

Na overleg met Chris hadden we een leuk plekje gevonden in het fort en werden de spullen uitgeladen en klaar gemaakt. Martijn en Robbin gingen nog even wat boodschappen doen terwijl Jasper en ik de spullen uitzochten, luchtbedden opbliezen etc.

sam_0005

sam_0086

 

Plek in orde gemaakt.. Boodschappen gedaan @ de Lidl.. Waar opvallend veel NLers waren πŸ˜€

Nadat alles in orde was zijn we even een rondje gaan lopen om de boel weer eens goed te gaan bekijken. De geschiedenis van fort Liouville ( of fort Sterke Stengel πŸ˜› ) is vrij heftig en veel van wat er vroegah is gebeurd zie je nog terug. Wat wel erg leuk is om te zien is dat er echt wat nuttigs word gedaan met het geld wat er gedoneerd word aan het fort. Crimi Events en Airsoft Kempen die deze weekenden organiseren geven de opbrengst aan de stichting die het fort beheerd en je zag de aanpassingen die ze gedaan hadden. De binnenplaats is weer op de normale manier beschikbaar. Er zijn hier en daar wat kleine zaken aangepast en niet geheel onbelangrijk er was weer een werkende generator. De lampjes branden weer.

sam_0057

sam_0055

sam_0050

sam_0013

Na de hernieuwde kennismaking met het terrein en de diverse gangen in het fort gingen we terug richting onze slaapplek. Daar aan gekomen bleek het eten ook klaar te zijn. Wij hadden de catering erbij genomen en Chris had dit nu zelf geregeld. De avond begon met een prima pastahap.. Helaas vonden mijn jongens de broccoli die erin zat wat minder fijn en werden de restanten al snel aan mij gegeven πŸ˜€

Langzaam werd het donker en drukker/gezelliger. Na wat gebabbel rond de vuur ton wilde de jongens nog even een rondje rond het fort en gingen we nog even op stap. Elke ruimte die we tegen kwamen en waar we in konden werd bekeken en zo vloog de tijd.. We wandelden verder en kwamen hier en daar nog wat oude bekenden en nieuwe bekenden tegen en werd er wat gebabbeld/gedronken/gelachen. Na een tijdje waren we het wel een beetje zat en gingen we richting ons slaapplekje.. Tijd voor ons schoonheidsslaapje πŸ˜€

Rond 6:30 werd ik wakker door de heerlijke lucht van eieren met spek!Β  Owjah.. en ook tosti’s.. Nu ben ik geen fan van tosti’s en een aantal van mijn maatjes niet van eieren met spek dus dat werd veel ei met spek voor Hansie en mijn tosti’s werden keurig verdeeld tussen de rest.

Na het ontbijt begonnen we met het klaarmaken voor de dag. We waren weer vrij vlot klaar dus was er nog even tijd om wat foto’s in gear te maken.

sam_0091

sam_0122

sam_0113

 

Nja.. Meer was het niet πŸ˜€ We kwamen wat bekenden tegen en werd er meer geluld dan foto’s gemaakt.

Al snel werd er verzameld voor de briefing. Zoals zo vaak kwam de boel wat traag op gang.. Na wat stimulerende woorden van Chris kwam alles op gang en werden de teams ingedeeld en de regels uitgelegd. Wij zaten bij team Rood. Het was de bedoeling dat een base commander de boel wat zou aansturen maar die was er helaas nog niet bij. Dus dag 1 werd er gespeeld zonder commander en schopte we aardig blauw kont. De verschillende missies waren vrij standaard πŸ™‚ De lol was er niet minder om.

Rond een uurtje of 13:00 was er een prima lunch en werd er gelachen, gebabbeld.. Sfeer was weer prima. Helaas liet het weer het een beetje afweten en kwam er zo af en toe wat nattigheid uit de lucht πŸ™‚

Er werd daarna weer lekker gespeeld.. Met een aantal mooie acties en al snel was het gedaan… Tijd vliegt als je het naar je zin hebt!! De avondmaaltijd was wederom prima te doen en langzaam zette de avond in met een kampvuur, bier en sterke verhalen. Daarna slapie gedaan en de zondag verliep bijna als de zaterdag. Leuke missie’s, leuke en sportieve medespelers en nu werden wij flink aangepakt door de team blauw. Een aantal hele mooie acties gezien en zelfs aan een aantal meegedaan.

sam_0118

sam_0129

sam_0114

De dag vloog voorbij.. Lunch was weer prima! Zonnetje deed weer zijn best.. Het was gewoon weer top.. Of toch niet? Later in de middag kwamen er toch wat buitjes voorbij.. We waren moe.. En het eind was al in zicht dus besloten we om in te pakken en richting huis te gaan.Β  We moesten sowieso optijd naar huis omdat Robbin de volgende dag gewoon macht gaan werken πŸ˜›

Dus inpakken, opruimen, omkleden en spullen naar de auto.

sam_0132

Na een paar uurtjes rijden kwamen we lekker op tijd thuis.

Even kort: TOP WEEKEND!!!!

We gaan ons best doen er de volgende keer met wat meer mensen naar toe te gaan. Moet lukken toch? Of we dan weer in het fort gaan liggen of toch de tent maar meenemen weten we nog niet maar ik heb wel een voorkeur! Fort! πŸ˜‰

HaBoo

 

fatlogojpeg

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Skirmen met collega’s

groep17-9

Niets is leuker dan af en toe even wat andere dingen te doen met je collega’s.. Zo leer je je collega’s eens op een andere manier kennen.

Als redelijk fanatiek airsofter doe ik al jaren collega’s mee vragen naar skirms of zo nu en dan een priveskirm regelen. Zo heb ik ook al een aardig aantal mensen aan de eigen gear gekregen πŸ˜€

Zaterdag avond 17-9 was er weer een prive avondje. Collega Fernando en ik hadden weer wat collega’s, oud-collega’s en eventueel wat aanhang opgetrommeld voor een avondje skirmen bij onze vrienden van Ghost Town Airsoft Events.

Jammer genoeg liep het heel eventjes wat minder soepel.. Uitgerekend dat weekend was de n59 afgesloten ivm werkzaamheden. Hoewel we hadden geprobeerd de mensen te waarschuwen kwamen er toch nog wat mensen een ietsiepietsie te laat. Het was even niet anders πŸ™‚

Altijd leuk om de reacties te zien van de mensen die voor het eerst met airsoft in contact komen. Je hebt ze wel wat foto’s laten zien maar zodra alles voelbaar word word toch een stuk interessanter. Een aantal keken ietwat angstig naar een aantal “doorgewinterde” airsofters die in fullgear klaarstonden πŸ˜€ Ook zag je herkenbare blikken van mogelijk toekomstige eigen gear spelers. Je kent het wel.. Van die “dat wil ik ook!” blikken πŸ˜€

Na de nodige briefings aan de mensen die er voor het eerst waren of zelfs voor het eerst gingen spelen startte we de avond met een potje infected. Fernando en ik mochten beginnen. Al snel hadden we wat mensen te pakken en was het zoals altijd bij infected snel gedaan πŸ˜€

Zoon JaBoo lekker n00bs aan het ploppen πŸ˜‰

jasper-in-actie

Na het “infected” waren gelijk de teams bekend en speelde we een Team Death Match. Een hoop leuke acties gezien van mensen. Voor een aantal werd het spelletje helemaal duidelijk en die gingen er dan ook 100% voor. Altijd leuk als je mensen zo in het spel ziet opgaan. Zeker als het de eerste x is πŸ™‚ Na een wel erg ruim halfuurtje πŸ˜› was er tijd voor pauze en herladen. Je begrijpt natuurlijk dat de verhalen gelijk los kwamen over “flitsende acties hier” tot ik “had je goed te pakken daar..” De eerste battlescars werden al vergeleken.. De sfeer zat er goed in!

Na de pauze werden de teams anders ingedeeld. De eigen gear spelers (10) tegen de huurders (18) en mochten wij (eigen gear) de fatamorgana verdedigen en de huurders kregen de opdracht ons daar weg te spelen en 2 bommen te plaatsen. Lekker intensief spel! Er werd leuk gespeeld, behoorlijk fanatiek maar het lukte de huurders maar niet om onze verdediging te doorbreken. Heel even kwam er een dieptepunt in onze verdediging en lukte het de huurders om wel erg veel van ons uit te schakelen maar schijnbaar hadden ze dat niet in de gaten want ze drukte niet door en dat was onze redding. Na het hergroeperen van ons werden we wat baldadig en gingen we steeds verder buiten de fatamorgana om onze tegenstander uit “onze” hal te jagen… TOET eind signaal πŸ™‚

Mijn zoon Tinus was weer lekker bezig πŸ˜€

martijn-in-actie

Pauze.. Stoere verhalen.. Je kent wel. Leuke reacties van de collega’s en duidelijk ook een paar mensen die vrij binnenkort collega airsofters gaan worden πŸ˜€ Het virus is weer verspreid πŸ˜‰

Na een iets kortere pauze deden we weer de fatamorgana en bom plaats missie maar nu met de teams omgedraaid. We maakte het ze behoorlijk lastig. Ook hier werd lekker gespeeld, leuke acties, sportieve acties. Als trotse vader zag ik mijn 2 zoons heerlijk actief spelen. De jongens hebben ontdekt dat pistol only ook erg leuk is πŸ˜€ Door wat mankementjes is dat rennen en vliegen voor mij wat minder geschikt maar ik probeerde ze zoveel mogelijk te helpen door hier en daar war dekkingsvuur te geven. Veels te snel naar mijn zin was het game over.

Tijdens het omkleden/inpakken was iedereen erg positief en werden er door een aantal huurders al heftig geΓ―nformeerd het het zit met aanschaffen eigen gear en de daarbij behorende regels.

Een top avond!

Tot de volgende!

HaBoo

Samen met mijn zoons πŸ˜€

trotsevader

Bewaren

Bewaren

Bewaren

dag skirmish @ MX terrein 2 21-08-2005

“Eerst even dit voor ik verder ga met mijn verhaal.. Hoewel ik me prima hebt vermaakt ga ik zo nu en dan misschien wat negatief zijn. Dit is naar niemand toe persoonlijk bedoeld. Het is gewoon zoals ik het evenement en alles er omheen heb ervaren. Het is dus mijn persoonlijke mening.

HaBoo”

We waren een x op tijd!!!!! Jawel!! Het is me gelukt om op tijd te komen!!! Alles zat mee… Iedereen was op tijd op ons verzamelpuntje en onderweg naar La Glieze ging alles ook lekker. Eva vertelde ons met vriendelijke stem welke kant we op moesten… Zonnetje liet zijn neus af en toe zien.. Beloofde een top dag te worden.

Rond een uurtje of 9 kwamen we aan op het terrein te La Glieze. Een erg mooie omgeving en er waren al heel veel mensen aanwezig… Vooral veel duitsers. Na verloop van tijd kwamen er ook wat ‘Ollander’s en Belgen binnen druppelen…

Nu waren wij een x optijd en begon het helaas toch weer wat later…. Een probleem waar de organisatie weinig aan kon doen. Door de enorme drukte en dus veel auto’s bleken een aantal auto’s op plaatsten te staan waar het schijnbaar niet toegestaan was. Dit was niet bekend bij de organisatie. Die auto’s moesten op last van de politie verplaatst worden. Dit gaf ook weer de nodige vertraging. Mensen weer uit het veld halen enzo..

Nadat dat allemaal was opgelost gingen we eindelijk op pad πŸ˜€ Wat een verschrikkelijk mooi terrein! De mensen die ORT – 2004 zijn geweest.. Het is ongeveer te vergelijken met het ORT terrein met als toevoeging de soms flinke hoogte verschillen. De hier en daar kabbelende beekjes gaven nog net even wat extra’s aan het geheel.

 

NoBull Airsoft Team was met aanhang ingedeeld in Brigada Castro en mochten onze basis opbouwen in Varadero. Na het bijkomen van de toch best wel zware wandeling gingen we aan de gang met het opzetten van het kamp. Er werd met het vele rondslingerende hout wat “muurtjes” opgetrokken en het geheel wat afgedekt met een camonetje. Zag er netjes uit vonden we zelf πŸ˜€

Omdat Castro (CP) de commander van de cubanen bij ons was hadden we ook een vergrote kaart bij ons waarop dmv vlaggetjes werd bij gehouden waar de verschillende teams waren en deden. Het spel begon en eerste opdracht was de boel verkennen. Nobull spiltse zich op in 2 x 2 man verkenningsteams en de “rest” bleef in het kamp om de boel te beveiligen. Omdat het cubaanse radiokanaal nogal “druk” was besloten we als nobull op een eigen kanaaltje te gaan en onze Dennis zorgde voor de communicatie met de andere brigada’s via een 2de radio. Werkte perfect!

Samen met Fred (Nu ook nieuwe N-BAT aanwinst!) ging ik op zoek naar een plekje waar we redelijk veilig en droog het riviertje konden oversteken. Al vrij vlot hadden we een mooi stuk gevonden.. 1 nadeel was daar wel.. Hoewel je mooi en droog kon oversteken was de berg aan de overkant wel erg steil omhoog. Rustig werkte we ons van boom tot boom naar boven. Zoals afgesproken gaven we netjes onze positie door aan Dennis die we tot N-BAT “coordinator” hadden benoemd πŸ˜€ Samen met Castro hield hij onze en ook de bewegingen van de andere brigada’s in de gaten. Na een goed uurtje klimmen, klauteren, naar beneden glijden, scheldend en nog zo verder hoorde we wat stemmen… en duits! We hadden wat Duitsers gevonden πŸ˜€ Wij erop af in de hoop nog wat te kunnen raken. Stilletjes kropen we dichterbij.. We konden de duitsers nu heel duidelijk horen en zien. Nu zagen we ook dat het een flinke groep duitsers was.. teveel om met zijn 2-en aan te vallen. We bleven dus luisteren in de hoop wat van hun plannen op te vangen. Toen we daar tussen de duitsers lagen was het voor mij niet mogelijk om Dennis van onze status op de hoogte te houden. Dennis begon al wat ongerust te roepen maar had ik wat gezegd hadden de duitsers ons gevonden.. Ook liet Dennis weten dat er door 1 man van Brigada Castro 4 tegenstanders waren uitgeschakeld die waarschijnlijk bij ons de boel moesten verkennen πŸ™‚ Verder was het daar op die berg (vind dat geen heuvels meer πŸ˜› ) erg rustig.

Na een tijdje luisteren waarbij er helemaal niets belangrijks werd gezegd kwam Dennis met het verzoek om terug te keren naar het kamp.. Alle NoBull teams.. Dus wij heel voorzichtig teruggetrokken en weer onze klim/klauterpartij gestart.. Na een ruim halfuurtje gezwoeg kwamen we in ons kamp aan en werd er even wat gegeten en gedronken. Na wat bijgekomen te zijn werd ons verzocht Castro te begeleiden naar 1 van de andere kampen. Er was al bijna een uur geen radio contact geweest met dat kamp en Castro was erg nieuwsgierig wat daar nu aan de hand was. Met een man of 8 gingen we op pad. Man wat is dat geklim zwaar zeg πŸ™‚ Maar we kwamen boven. Ik heb niet meer meegekregen wat nu het probleem precies was… Ben ff gaan zitten om wat bij te komen. Hier besloten we dat we met deze mensen samen zouden optrekken om de duitsers te gaan aanvallen. Het werd een gezellige wandeling waarbij er nog een kleine diskussie werd gevoerd over wie nu verantwoordlijk voor wat is en de tijd en afstand vliegen voorbij. Na een flinke wandeling en helemaal geen tegenstanders werd er weer even via de radio contact opgenomen met CAstro. De duitsers waren iedereen aan het verzamelen voor een laatste massale aanval. We konden of terug om onze jongens te versterken.. Of doorgaan en dan de Duitsers in hun flank te kunnen pakken. We kozen voor dat laatste.

Eenmaal aan gekomen in de buurt van de duitsers hadden we al snel een flinke groep duitsers in zicht. Dennis en ik kregen de “opdracht” door de struiken te gaan om ze vanaf de achterkant aan te vallen terwijl de rest van de groep via de voorkant ging. Dennis voorop en ik er net achter door de dichte begroeing. Snel zagen we een stuk of 8 duitsers die zich achter wat bomen hadden opgesteld. We kropen nog iets dichterbij en opende het vuur… 4 man kunnen uitschakelen.. Snel gingen wij nu achter die bomen zitten. stukje verderop zaten nog 2 duitsers achter een boomje.. 1 kerel had zijn hand op zijn wapen en stak iets buiten het boompje.. Ik legde aan.. wapen op semi…. rode stipje op zijn hand gericht.. ik haal trekker over.. HIT! Nu die andere..Dennis werd inmiddels bezig gehouden door te hulp geschoten duitsers maar ik wilde gewoon die laatste kerel achter die laatste boom hebben. Kerel werd voorspelbaar.. Schoot iedere x aan de zelfde kant van de boom.. Op de zelfde hoogte.. Dus ik legde weer aan… rode stipje op de plek waarvan ik wist dat hij zich al een paar keer had laten zien en ja hoor… hij doet zijn wapen omhoog en draait.. Ik schiet HIT! Kreeg zelfs nog een complimentje van een geraakte duitse speler die daar op de grond zat en zo allemaal goed had kunnen volgen.

Goed… Helemaal blij met onze actie word ik wat onvoorzichtig en werd geraakt… Dennis was ook het eitje en de door ons geraakte duitsers werden door 1 van hun medics geheald. Maar was echt een geweldige actie πŸ˜€ De duitsers namen Dennis “gevangen” omdat hij onze team leader was πŸ˜€ Leverde helaas weer aardig wat punten voor hun op. En ik stond daar maar te wachten op wat NL/BEers omdat ik een medic nodig had. Via de radio hoorde ik al dat ze aardig de goeie kant op kwamen toen ik ineens bergen duitsers voorbij zag komen in de richting van de door de NLBEers vast gezette duitsers. Die hadden dus flink versterkingen gekregen. Na paar minuten hoorde je de fluitjes en het gebrul van de duitse tegen aanval.. Klinkt echt leuk πŸ˜€ Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Voordeel van die aanval was wel dat er nu ruimte kwam voor wat NL/BEers om mij en Dennis, die inmiddels ook weer terug was, te healen. Wij op pad naar de herrie. Eenmaal daar aangekomen was het tijd voor een soort finale aanval πŸ™‚ Zij aan de ene kant en wij aan de andere kant… herrie, rook, gegil, fluitjes, wapen geratel, hitgegil, spanning… BB op wang HIT! Laatste pot was niet zo bijzonder. Hoewel de aanval van de duitsers best indrukwekkend was vond ik de laatste pot niet helemaal leuk.. Zal de vermoeidheid zijn geweest πŸ˜€ Ik heb nog ff geprobeerd mee te doen door me tussen wat mensen achter een stapel boom stammetjes te voegen maar zodra mijn magazijnen leeg waren stond ik op, werd geraakt en stopte ermee πŸ˜€ Ik heb nog even van een afstandje staan kijken en zag dat de duitsers heel snel door onze linies heen kwamen. Heb me toen omgedraaid en ben naar boven gestrompeld πŸ˜‰

Einde dag.. Spullen mee naar beneden gesjouwd… En even later moest dat weer omhoog om naar de algemene safezone te komen. Djiezz.. Wat een klim was dat zeg. Eenmaal boven was het even wachten op de uitslag.. 1070 voor de Duitsers.. 540 voor NL/BE. Niet zo heel verwonderlijk. Ruim 80 duitsers tegen slechts een goeie 50 NL/BEers.

Al met al toch weer een leuke dag πŸ™‚

Tot de volgende!

HaBoo

Nacht en dag skirmish @ MX terrein 1 28/29 mei 2005

“Eerst even dit voor ik verder ga met mijn verhaal.. Hoewel ik me prima hebt vermaakt ga ik zo nu en dan misschien wat negatief zijn. Dit is naar niemand toe persoonlijk bedoeld. Het is gewoon zoals ik het evenement en alles er omheen heb ervaren. Het is dus mijn persoonlijke mening

HaBoo”

Na veel gedoe op mijn werk toch voor elkaar gekregen om de zaterdag vrij te krijgen πŸ˜€ Op het laatste moment nog even een veldbedje aangeschaft.. Omdat wij de nachtskirmish en de daar opvolgende dag skirmish wilde spelen leek me een paar uurtjes slapen niet verkeerd πŸ˜€

Rond een uurtje of 3 stond Dennis voor mijn deur en na het oppikken van onze mede N-BATter Nick was het op pad richting Lanaken waar onze wapens liggen opgeslagen. Aangekomen op het kampeercentrum werden we weer zoals altijd enorm gastvrij ontvangen door Dennis zijn ouders. Het was lekker weer.. best gezellig en daardoor de tijd een beetje vergeten. Na Dennis weer wat op gang gebracht te hebben laden we de wapens in de auto en snel op pad naar het MX terrein 1. Zoals schijnbaar altijd als ik speel kwamen we te laat aan.. We waren gelukkig niet de laatsten. Een aantal Hunters waren ook net aangekomen en hun spullen aan het uitladen.

Natuurlijk volgde hier het gebruikelijk handen schudden, tijd niet gezien kreten en andere sociale dingen zoals die nu eenmaal gaan πŸ˜› Nadat we de spullen naar boven hadden gebracht waar al een leuk kamp was ingericht werd het spel al gestart. Wij speelde eventjes niet mee en begonnen met het “opzetten” van ons kampje. Na het zeer vakkundig ophangen van ons zeiltje en het plaatsen van onze veldbedden/hangmat gingen we onze spullen in orde maken om aan het spel mee te doen.

Hier werd me al gelijk duidelijk dat er totaal geen sturing was in ons kamp πŸ˜€ Een aantal “dapperen” probeerde het wel maar lukte niet echt. Zonder ook maar enig idee te hebben over wat de opdracht was gingen we het veld in op zoek naar de tegenstander. Netjes in lijn gingen we op pad.. Dennis voorop, ik in het midden en Nick dekte onze achterkant. na een tijdje zo door de bossen te banjeren hoorden we wat schoten wisselingen en gingen daar natuurlijk op af πŸ™‚ Langzaam naderden we The Creek and the Nol waar we in een behoorlijk spannend gevecht belande.. Wij zaten een beetje ongunstig en werden van meerder kanten beschoten.. We werden gelukkig niet geraakt maar we zaten aardig vast. Opeens werden we van achtere aangevallen.. alle 3 hit… lullig was dat later bleek dat dit mensen van team oranje waren.. Ons team dus πŸ™ “We zagen de lintjes niet” N00BS!. Najah.. it heppuns.. Dus wij naar de VN post om onze straf uit te zitten πŸ™‚

Het begon al aardig donker te worden toen we weer terug kwamen in ons kamp. Aantal mensen waren de boel aardig aan het versieren met wel erg veel glowsticks.. Totaal nutteloos en soms zelfs lastig maar was wel erg kleurrijk. Na even wat gegeten en gedronken te hebben probeerde ik wederom te achterhalen wat nu de bedoeling was.. Ik heb nu nog steeds geen idee.. We zijn gewoon weer op pad gegaan.. Samen met mijn mede N-BATters drongen we behoorlijk diep de forbidden zone binnen. Aan het eind van die forbidden zone lag het vijandelijke kamp. Na een in het donker erg moeizame wandeling kwamen we in een bocht wat tegenstanders tegen die gelukkig iets te vroeg begonnen te schieten. Ze raakten nu alleen maar Dennis die voorop liep. Zowel Nick als ik doken gelijk de bosjes in waar een spannend kat en muis spel begon. Na een poosje heen en weer schieten werd ik geraakt en vertrok braaf richting de VNpost om mijn straf uit te zitten πŸ˜€ Trouwens best lastig in het donker πŸ˜› Bij de VN post aangekomen besloot ik daar gelijk maar even te wachten op rest van mijn mede N-BATters. Duurde niet echt lang of ook zij kwamen naar de VN post. Gezamelijk vertrokken we weer richting ons kamp waarbij Dennis bij het naderen van ons kamp nog een behoorlijke smak maakte en naar later bleek toch wat ribben gekneusd had.. We rusten weer even wat, vulden onze magen en magazijnen. babbelde wat met onze mede strijders.. en weer op pad πŸ™‚

Dit keer besloten we om de bunker te gaan verdedigen.. wij die klote berg op en stelling genomen.. een tijdje gebeurde er weinig. Mensen hoorde wat.. schenen daar met hun lampjes op en er was nix.. Na verloop van tijd kwamen er ineens lichtgeven bolleke’s onze kant op CONTACT!! iedereen schoot op vanwaar de bb’s kwamen maar vogel was al gevlogen. Na een paar minuten weer een salvo met die best wel kewl uitziende lichtgevende bolleke’s. Nu van een andere plek. Natuurlijk reageerde wij met de lampen aan en bergen bb’s die richting uit.. weer nix.. Dit ging zo een tijdje door. Best spannend πŸ™‚ En die kerel met de tracerunit speelde leuk.. salvootje.. en snel verplaatsen en weer salvootje en weer verplaatsen.. Jammer genoeg werd ik door zo’n salvootje geraakt en vertrok ik richting de VN post. Later bleek dat Christian daar bezig was πŸ˜€ Is toch geraakt na het ons toch behoorlijk moeilijk gemaakt te hebben.

Eenmaal terug uit de VNpost sloot ik aan bij waarschijnlijk wat Hunters.. De enige die ik herkende in het donker was Kem πŸ˜› We besloten door de Forbidden zone het vijandelijk kamp te naderen. Vervelende was alleen dat het echt pikkie donker was, je zag echt geen hand voor ogen. Al schuifelend probeerden we het pad te volgen wat ons ook wonderbaarlijk zonder ongelukken lukte. Ergens midden in de Forbidden zone werden we van uit de bosjes beschoten.. Niemand geraakt. We splitsen ons op en een paar man hielden de tegenstanders bezig.. ondertussen probeerde Kem en ik onze tegenstander te flanken.. Dit had zeker kunnen lukken als niet wederom een teamgenoot ons afschoot. En die kerel gebruikte nog een nachtkijker ook! ” uhm.. sorry.. zag je lintje niet” Blah.. πŸ˜›

Wij richting de VN post.. Daar aangekomen zag ik Dennis al zitten.. kerel was beetje moe en had wat last van die valpartij.. Na wat babbelen en beetje bijkomen zochten we Nick weer op en probeerden we via een omweg bij the Rock te komen. We gingen helemaal buitenom πŸ™‚ We kwamen bij het bushokje en werden beschoten.. HIT! Wij dichterbij.. en wat bleek? Team Oranje.. Ons team πŸ™‚ Ik was dus al een aantal malen geraakt die nacht maar pas 1 x door de tegenstander.. de rest door teamgenoten. beetje jammer πŸ™‚ Nick was nog niet geraakt en bleef achter bij het bushokje om onze vlaamse vrienden te helpen bij de verdediging van het hokje πŸ™‚ Wij vertrokken richting de VNpost met de belofte snel terug te komen. Hebben we dus niet gedaan πŸ˜€ Na het uitzitten van onze straf was het even tijd voor een dutje.. En Nick had zijn radio uitstaan en was dus niet te bereiken. Dennis ging nog ff wat rommelen met zijn nieuwe VSR en ik probeerde wat te knorren.. Ik ben ouwe man.. Heb ff wat rust nodig πŸ™‚ Later kwamen ook Dennis en Nick ff wat rusten waarbij Dennis nogal wat problemen had om in zijn o-zo-handige hangmat te komen πŸ˜€ Hij donderde er een paar x uit πŸ˜‰

Na toch nog even wat gerust te hebben was het een uurtje of 6:00 en besloten we tot een laatste aanval.. Hoewel het spel tot 6:30 duurde waren er al een aantal mensen aan het omkleden.. maar wij gingen toch nog even op pad πŸ™‚ Net over het dijkje kwamen we een flinke groep van onze tegenstanders tegen die aan kwamen lopen voor een laatste grote aanval.. wij werden na kort vuurgevecht uitgeschakeld en de tegenstander ging over het dijkje en opende het vuur op de daar omkledende mensen.. beetje jammer. Je kan mij niet wijsmaken dat je niet ziet dat mensen zich omkleden. Witte onderbroeken lijken nu niet echt op camobroeken πŸ˜‰

Game over.. Eerste nacht skirmish van MX was duidelijk een succes πŸ˜€

Over de daarop volgende dag skirmish valt verder weinig te vertellen.. We hebben 1 pot meegespeeld en besloten toen maar om naar huis te gaan ivm de vermoeidheid πŸ™‚ Maar in die eerste pot van de zondag heb ik toch nog 3 kills gemaakt in onze poging de Frikandellenheuvel te beschermen.

We doen duidelijk geen dagskirm meer na een nachtskirm πŸ˜‰

Het was leuk,
Het was spannend,
Het was erg vermoeiend πŸ˜›

MX is van plan nog meer nachtskirms te gaan houden. Mocht je tijd en zin hebben is het zeker een aanrader!

Laterzz

HaBoo

 

 

 

After Action Report: 7 November 2004: The Day of Days

After Action Report: 7 November: The Day of DaysAller eerste wil ik Aircav en Command0 bedanken voor het verzorgen van deze goed georganiseerde dag, ik vond het zeer goed uitgewerkt en er was zichtbaar erg veel moeite ingestoken.

De avond voor deze grote dag was ik al druk in de weer geweest om al mijn spullen bij elkaar te rapen zodat ik zeker zou zijn geen belangrijke spullen vergeten te mee te nemen. Ook ging ik mijn nieuwe aanwist testen: 1 paar woodland handschoenen een holster en mijn zelf gemaakte sling, dus deze moest ik ZEKER niet vergeten. De manier waarop Aircav deze skirmish ging aanpakken was al meerdere malen in mijn hoofd uitgedacht voordat zij met dit idee kwamen. Ik was dus erg enthousiast over hoe het zou bevallen bij mij en voor anderen. Zoals gewoonlijk kon ik erg moeilijk in slaap komen en dit keer was het alleen maar erger.

Om 7:10 ging mijn wekker en na nadat ik mijn kleren had aangetrokken en de laatste spullen in de auto had gepropt vertrok ik om 17:15 richting DaField (Jeroen), vervolgens snel door naar Rotterdam om daar Horus op te halen. Ahfijn, rond 7:50 vanuit Rotterdam richting Schoten. Ik had nog een lijstje met deelnemers wie bij welke teams waren ingedeeld en dat zag er gunstig uit voor ons team(alpha). Toen we om 9:00 aankwamen waren we enigszins verbaasd dat het al zo druk was aangezien we hadden verwacht dat niet iedereen had begrepen dat er al om 9:00 verzameld zou worden.

Eerst nog even wat tafels neergezet en kennisgemaakt met enkele forumleden en vervolgens snel aankleden. Ff mijn g36c-tje testen en hij schoot zoals gewoonlijk weer lekker. Nog ff snel gechronood, schoot rond de 300 fps zonder hop-up en met hop-up 290-300fps. In de zomer schoot die 310 maar met dit koudere weer was het te verwachten dat die iets langzamer schoot. Nadat iedereen zijn lintjes hadden ontvangen rond 10:15 werd er een korte briefing gehouden over de inhoud van de dag en wie welke basis beheerde. Wij waren ingedeeld bij team Bravo, wat ons enigszins verbaasde aangezien volgens de lijst op het forum bij team Alpha behoorde. Vervolgens bleek ook dat de squads van bravo en alpha door elkaar waren gegooid en het zag er ineens een stuk minder aantrekkelijk voor ons uit. Na deze kleine teleurstelling zijn we naar onze base vertrokken, welke zich bij de bunker achter Hamburger Hill bevond. Gelukkig hadden we nog altijd Bravo4: Deathtrap, Mr. Fibble en kamaraden aan onze zijde en de squad van Bravo 1: Nico, Viper en Bravo 2: Lucifer en Skull. Onze squad, Bravo 3, bestond uit: SolidSnake, Eitje, SlickAxle, DaField(RTO) en ik (Squadleader). Overigens bevond de base van enemy zich in de trenches naast het nettengeval.

Hier kregen we een briefing van 2 Aircav members (Sgt. Anderson & ? (=1 van de organisators, maar niet Emp)) over de Objectives die deze hele dag zouden gelden:
Objectives 1: Transport the fuel and protect it.
Van deze missie was bedoeling dat wij de 7 kartonnen dozen waarop FUEL stond te transporteren naar de β€œFuel Dump” welke zich bevond op het grasveldje tussen de safetyzone en de base van de enemy. Wanneer 1 van de dozen werd geraakt was niet missie gefaald en heel de squad welke deze droeg opgeblazen. Wanneer Bravo aan het einde van de dag de 7 dozen onbeschadigd in de fuel depot hadden verzameld hadden we deze objective gewonnen.
Objective 2: Kill 2 squadleaders within a given time, from a given time.
Hierbij was het de bedoeling dat bravo vanaf een later door te geven tijd, 2 squadleaders ombracht binnen een bepaalde tijd. Tenminste, zo begreep ik de objective. Helaas heb ik als squadleader nooit het sein gehoord wanneer deze tijd inging, dus van deze missie is voor mij niet veel terecht gekomen.
Objective 3: Capture the bridge and hold it for 3 radio calls
Hierbij moesten we de brug in handen nemen en 3 keer reageren opeenvolgend op een oproep, via de radio die op de brug lag. Wanneer dit lukte veranderde de respawn tijd van de enemy van 15 naar 30 minuten. Later begreep ik dat deze respawn tijd voor maar 1 keer geldig was en wanneer je de 2e keer spawnde gewoon weer een spawn tijd van 15 minuten kreeg.

So far de missie’s. Let’s get the game started:
Bravo 5(SL:Bullseye) kreeg als taak de brug te gaan innemen en behouden. Onze squad, Bravo 3 kreeg de opdracht recon te doen. Evenals Bravo 2. Bravo 1&4 bleven achter om de fuel te regelen.

Ik had met mijn squad afgesproken te volgende formatie aan te houden: Vooraan 2 grunts, vervolgens de Squadleader, hierna de RTO en als laatste voor rugdekking 1 Grunt.
1e: poging. Ik vertrok met mijn squad via de brug, waar alweer slachtoffers bij Bravo 5 waren gevallen. Aangezien wij de taak recon hadden zijn wij onderlangs hamburger hill verder getrokken en zo het genoemde Hosy Wint Trail pad opgegaan. Korte hierna werd het eerste contact gemaakt en SlickAxle werd als eerste uitgeschakeld. Korte hierna werd ook Eitje gepanged maar de panger kreeg hierna de volle lading van mij. Volgens mij schakelde SolidSnake ook nog iemand uit maar dat weet ik niet zeker meer. Vervolgens zijn de via het Hosy Wind Trail pad verder gegaan met onze recon. SolidSnake als pointman en DaField als last man. Vervolgens liep SolidSnake in een booby trap neergelegd door ons eigen team. Onze RTO die dit wist was het alleen vergeten door te geven ?. Inmiddels hadden ons 2 man squad visueel contact gemaakt met Bravo 2. Deze hadden de rest van Hosy Wind Trail gesecured en de Fuel Transport kon beginnen. Inmiddels waren onze squadmembers ook weer gerespawned en bij ons aangesloten. Onze taak was nu het β€œfuel depot” vrij te houden van enemy’s en ook de toegang ernaar. Na veel ge-radio en geschoven zou Bravo 4 onze kant opkomen met Fuel. Inmiddels had slickaxle de voorste positie ingenomen op de greppel langs het safetyzone pad, en waren SolidSnake en Eitje zich aan het verschuilen in de grasveld van de Fuel Dump. Hier hielden wij de verdediging aardig vast, maar de toevoer van fuel nam erg veel tijd in beslag. Gelukkig werd er via de radio goed gecommuniceerd en op deze manier werden alle statussen goed doorgegeven. Helaas hadden de enemy’s Maverick en Rain positie ingenomen bij de bunker aan de safetyzone. Vanaf daar werd bravo 4 langzamer hand uitgeschakeld door de long range wapens van onze enemy’s en bravo 4 had weinig kans met hun beperkte range van hun wapens. Tijdens het overleg wat te doen merkte 1 van onze squadmembers een vreemd figuur achter ons op, waarna vervolgens door ons aangelegd werd en om indentificatie werd gevraagd. Waarop deze persoon ook aanlegde en wij direct het vuur opende. Met 4 members op deze persoon aan het schieten zou je verwachten dat hij snel uitgeschakeld was maar hij bleef schieten. Na een 5 seconde durend bb-gevecht kreeg ik een lading bb’s over mij heen en riep ik hit. Aangezien ik zelf ook al 5 seconde zuiver op hem schoot ben ik naar deze persoon toegelopen en gevraagd waarom deze niet hit riep. Ik zag toen ook dat het om een Aircav member ging en dat dit om een mercenarie ging. Dat verklaarde dus een hoop waarom deze ongemerkt achter ons was gekropen. Anyway, deze persoon reageerde op mijn vraag dat hij pas stopte met vuren voordat hij een van ons hit had horen roepen, en dat bb’s hem daarvoor dus niet konden doden. Ahfijn, alleen onze RTO bleek NIET geraakt te zijn en de rest van onze squad was door deze tank geraakt, beetje jammer dus ?, gezien wij hem al doorhadden en wij met 4 man het vuur opende op hem. Maargoed, de organisators moeten ook lol hebben dus ik accepteerde het maar. Onze enige overlevende RTO liep met ons mee terug naar home base. Tijdens deze poging werd ook via de radio doorgegeven dat er 3 POWs waren verstopt in het veld en dat we deze moesten terugvinden.

Bij aankomst van de home base bleek dat de brug door enemy’s in handen was en onze respawn tijd was verhoogd naar 30 minuten. Omdat deze respawn tijd al om 12:15 was ingegaan wij om 12:30 aankwamen hoefde onze squad uiteindelijk nog maar 15 minuten te wachten. Ff snel wat drinken, bijladen en wat eten.

Vervolgens vertrokken wij weer richting fuel depot om Bravo 4 te ondersteunen bij het verdedigen van het fuel depot. Aangekomen daar en overleggend met de squadleader van Bravo 2 en nog 1 persoon kregen wij ineens weer de volle lading bb’s in ons rug. Bleek dat black-adder de mercenarie zich op een heuvel achter ons had verschanst en mij en de andere squadleider en nog 1 persoon uitschakelde. Dat was dus zonde van de moeite & tijd. Weer naar homebase om te respawnen. Mijn squadmembers kwamen vervolgens 1 voor 1 ook terug dus we waren snel weer een hecht team.

Inmiddels waren we de fuel depot zo goed als kwijt en volgens mij was er ook een doos geraakt dus die missie was gefaald. De volgende poging was het aanvallen in een iets grotere groep, onze Squad plus nog 2 andere members onder leiding van Skull. Na voorzichtig door de jungle te zijn gemanoeuvreerd waren we aangekomen bij het fuel depot, vervolgens kreeg bravo 3 artillerie op zijn dak en dus waren er nog maar 2 van de 7 man over, aardig pech dus aangezien we nu 3x achter elkaar werden uitgeschakeld. Iedereen baalde dus flink en mijn squadmembers zaten goed hard te floeken.

Tijdens het wachten op de respawn kwam Skull met de 3 POWs aanrennen en dit was onze eerste kleine overwinning. Aangezien onze squad alweer compleet was konden we na de respawn tijd weer met ze allen vertrekken. Missie objectives waren geupdate en BlackAdder had zich ergens in het veld begeven. Team Alpha had de missie om Blacky te vinden en mee te nemen naar hun home base. Wij moesten dit voorkomen en blacky uitschakelen. We zijn toen weer via de Brug langs hamburger hill de jungle ingetrokken. Hierna werden we beschoten maar geen directe hits. Vervolgens maakte ik een omtrekkende bewegen terwijl SlickAxle en DaField onze aanvallers van voren uitschakelde. Met SolidSnake en Eitje op mijn hielen slopen we verder. Inmiddels hadden DaField en SlickAxle het squad weer aangevuld. Waarop we weer contact maakten, hier werd SolidSnake uitgeschakeld. Plots merkte SlickAxle ook een enemy achter ons op en hierbij ontstond een mooi bb-gevecht. Inmiddels werden wij dus van voren en van achteren belaagd. SlickAxle wist met een mooie single shot onze belager uit te schakelen, het bleek om een niet Aircav mercenarie te gaan. Hierna wist ik de persoon die SolidSnake uitschakelde zelf uit te schakelen en onze weg was weer even vrij. Inmiddels was ik Eitje en SlickAxle kwijt, maar er was veel beweging bij de rand van het safetyzone-pad. Ik probeer te raken maar wanneer ik de trekker overhaalde doken te enemy’s weg bij het horen van mijn AEG. Inmiddels hadden een paar members van Bravo 2 contact met mij gemaakt en mij aan mijn zijde gevoegd. Hierna merkte wij een pakket van 3 fuel kartonnen dozen op in de jungle. Niet wetend wat er mee moesten hebben we gewacht wat nu bedoeling was. Uiteindelijk opende een member van Alpha het vuur op de dozen en heel hun squad werd uitgeschakeld door de explosie van deze fuel. Hiermee bleek achteraf ook de Ass van SlickAxle en Eitje gered te zijn die omsingeld waren op dat moment.
Na weer gehergroepeerd te zijn met Eitje, SlickAxle zijn we richting de base van team Alpha getrokken. Op dit moment bleek dat team Alpha hambuger hill had ingenomen en de base van team Bravo onveilig was gemaakt. Hierdoor werd heel de game gereset en vertrok iedereen richting hun eigen base.
De volgende missie was het brengen van de POWs vanuit onze basis naar het Heuveltje wat zich bevond op het safetyzone pad. Hierbij besloot heel bravo via de brug en linksom te trekken om zo team Alpha te verrassen. Mijn squad was aangewezen om onze achterdeur dicht te houden. Toen onze squad een verdedigende positie bij de brug in had genomen kwam heel team alpha op ons af lopen. Wat bleek: zei hadden de missie gekregen om vanuit de brug te starten en vanaf daar de pow’s vanaf het heuveltje mee te nemen naar hun base. Dus vervolgens is onze squad positie gaan innemen in de bosjes bij de bunker aan het safetyzone pad. Vervolgens hebben we toen een squad van alpha geambushed. Helaas werden we outnumbered en nadat wij enkele enemy’s hadden uitgeschakeld was heel onze squad uitgeschakeld.

De laatste missie was om de enemy base over te nemen en onze eigen basis te verdedigen.
Hierbij ging heel ons team in eerste instantie in de verdediging. Aangezien iedereen een beetje moe was in onze squad werden er eerst veel gegrapt voordat er echt serieuze posities werden ingenomen. Inmiddels was ik meer naar voren gekropen en hoorde ik overal enemy’s om mij heen. Ik hoorde oa Horus boven mij snipen met zijn Kar98. Ik zat te wachten totdat ik hem kon overmeesteren maar vervolgens hoorde ik ook een AEG links van mij op enkele meters afgaan. Ik besloot te wachten en ze te voorbij te laten gaan. Helaas wisten mijn squadmembers mijn positie niet goed te bepalen en schoten mij vol in de rug in plaats van de persoon links van mij zat. Daarvoor nog bedankt, ik had een aantal mooie kills kunnen maken dat moment ?

Zoverre heb ik de hele dag meegemaakt, aardig verhaal als ik het zo lees.

Nog even mijn ervaring met dit nieuwe systeem:
β€’ Het zijn veel regeltjes dus de eerste keer was het ff wennen om ze allemaal te onthouden en te handhaven maar uiteindelijk is er zeer goed mee te spelen.
β€’ De booby-traps zijn erg leuk en via deze team-base manier spelen zijn ze goed bruikbaar, erin houden dus.
β€’ Doordat een goede RTO veel moeten radio-en heeft deze aanzienerlijk minder tijd om hiernaast ook op de front linie te schieten. Je moet er dus van houden om ook met andere dingen bezig te zijn behalve knallen.
β€’ Idem voor de Squadleader, ik was veel bezig mijn squad in de gaten aan het houden en bij elkaar te houden en aan te sturen. Je moet er dus van houden om ook met andere dingen bezig te zijn behalve knallen.
β€’ De manier van respawn en geen pauze trok mij goed. Doordat wij redelijk vaak respawnde hadden we genoeg tijd om onszelf te resupplyen en kleine pauze’s nemen.
β€’ Van mij part wordt er met dit systeem 1 keer per maand gespeeld, dus normale skirmish en deze skirmish om en om.
β€’ De manier van in squads spelen trekt mij erg aan en ik vind het een nieuwe dimensie van airsoft spelen.
β€’ De mercenaries hebben het ons heel erg zuur gemaakt en naar mijn weten kan je jezelf er niet erg makkelijk tegen beschermen, zeker niet als een mercenarie pas ophoudt als hij 1 kill heeft gemaakt. Ik kan er mee leven maar het heeft voor mij geen positief toegevoegde waarde.
β€’ Voor zover ik zelf kon zien speelde iedereen Fair en de sfeer was prima.

12-12-2004 @ skirm van Military Xperience op hun nieuwe terrein nabij Kanne

Niet een uitgebreid verslag, maar meer wat observaties over de skirm

De reis vanaf het verzamelpunt is niet zo ingewikkeld, maar wel vrj lang over soms vrij moeilijk begaanbare zandpaden. Eenmaal aangekomen bleek dat wij ons met al onze spullen (tassen, kisten, zakken en zooi) nog circa 300 meter door open veld moesten verplaatsen. Het gevloek was dan ook niet van de lucht! Allemaal afgemaaide mais, net punji-sticks… En koud was het ooK! Maar ja, dat wisten we. (Alleen in open veld met wind lijkt het net even iets kouder… )

De safety-zone is een lange strook gras, eigenlijk meer een plateau van ongeveer 30 meter breed. Gelijk daarnaast duikt het terrein een goede 20 meter de diepte in. Zie de foto’s. Het gehele terrein, behoorlijk groot overigens, is doorsneden met 2 tot 4 meter brede zandpaden. De ene helft van het terrein bestaat uit heuveltjes van gemiddelde hoogte met vlaktes ertussen, erg open terrein, vooral nu alles kaal is in de wintertijd, de andere (grootste) helft is een gebied vol steile heuvels. De behoorlijke hoogteverschillen duiken soms onwijs steil naar beneden, wat in de modderige omstandigheden zorgde voor menige val- en glijpartij. Op de lage plekken liggen kleine vennetjes, en zowat elk pad was een aaneenschakeling van relatief diepe plassen (de modder stond regelmatig tot aan je enkels). De hier en daar aanwezige stukjes moeras en bijhorend drijfzand bezorgden mij soms wel even schrik, maar het was wel cool!

Jihad-Joe heeft er ook al iets over gezegt: waar geen pad is, zijn 9 van de 10 keer dichte, doornige braamstruiken. Regelmatig ondoordringbaar dus. Dat dwingt je vaak de paden te gebruiken. Aangezien dit op veel andere terreinen juist niet zo is, is dat soms wel een welkome afwisseling. Als je echter onder vuur ligt duik je niet zo gemakkelijk de bosjes is. Hoewel, wel er IN, maar kom er dan nog maar eens UIT! Uiteraard zijn er ook nog wel ‘normale’ bosjes hoor…

De LG is al begonnen om hier en daar wat met het terrein te doen. De VN-post was een simpele heuvel met een vlag, ‘ons’ hoofdkwartier ook, maar het ‘rode’ hoofdkwartier had soortement van barricades en een houtvuur (met frikadellen!) Dit terrein leent zich wel erg voor het echt bouwen van dingen, die zijn dan een welkome afwisseling en maken een duidelijk onderscheid.

Een dagje op het nieuwe terrein van LG betekend: Tot aan je knieen onder de modder zitten, afgepeigert zijn door alle heuvels op en af, grote afstanden lopen, maar wel fun! Het is een mix tussen de heuvels van Schoten (CommandO), maar dan meer, steiler en hoger, en dat dan op een terrein groter dan Aywaille (AA). Schept zeker mogelijkheden!

Wat mij brengt op een tweede punt, dat een beetje tussen mijn verslag over het terrein en over de organisatie in valt… De mede-gebruikers! Nee, geen Airsofters, maar 4×4 terreinwagens in alle soorten en maten, crossmotoren, Quads… En niet een of twee: Velen! En allemaal tegelijk! Overdrijf ik nu niet? Nou, laat ik het houden op op z’n minst 8 4×4’s, 6 crossmotoren en even zoveel Quads. Minimaal. En die doorkruizen doodleuk het terrein. Wat je ook doet. Dus je bent aan het spelen, springen er opeens crossmotoren uit de bosjes. Of er duikt ineens een grote Nissan terreinwagen naast je op. Of een asociale Quad-rijder laat even aan zijn vriendjes zien hoe je zoveel mogelijk modder op laat spatten als je wegrijd (terwijl mensen hun spullen en AEG’s daar lagen :-S, nog sorry dat ik zo uit mijn plaat ging tegen die eikel. Common sense please!).

Er schijnen hier afspraken over gemaakt te gaan worden? Ik neem aan dat het kader van de LG ons dat nog laat weten. Hopelijk hebben we er de 16e januari geen last van op de DonD-dag… Wat overigens wel grappig was is dat ik een keer onder vuur opgetrokken ben door simpelweg achter een rijdende jeep te schuilen! Cool! Alleen stond er geen .50cal op gemonteerd!

Dan de organisatie. Het aggregaat was kaduuk, dus er was GEEN KOFFIE! Aarrrgghhhh!!! De worstjes werden in een pan vocht opgewarmt (zie de foto voor het eindresultaat), en er was een eppo die keurig zijn hamburger zat te verkolen door hem IN het vuurt te houden, maar die at hem ook zelf op (nog beterschap overigens). Natuurlijk was er wel meer dan eten hoor! We kwamen tenslotte om te spelen!

De ‘opwarmronde’ leidde de twee groepen, rood en geel, eerst naar hun respectievelijke beginpunten. Ter plekke werd pas de uitleg gegeven, waardoor ik (ik wachtte nog even op iemand) alle uitleg miste. Het was sneller en handiger geweest dat centraal te doen, dan had het maar een keer gehoeven! Maar oke. De eerste ronde was relatief snel voorbij. De tweede echter… Nou, laat ik het er op houden dat ons aller geliefde Christian (die jongen doet zo hard zijn best!) in zijn eentje 22ha over ging om de vlaggen te plaatsen. Dus dat duurde… En duurde… VErschillende van de ervaren airsofters opperden al om een eigen partijtje op te starten, want het duurde LANG en het was KOUD! Maar dan toch eindelijk van start.

Even een paar steekwoorden. 8(!) groepen, thermoskannen met missieopdrachten, radiofrequenties op bomen, frikadellen, Dr. Oppenheimer, CIA Headquarters Langley, atoomgeheimen, B52’s, chemische wapenaanvallen, doosjes bij autobanden, noem het maar op! Basically: verdedig je basis en mol de vijand. De rest was onnodige, ingewikkelde en vergezochte franje, maar wie weet ben ik de enige die dat denkt, een zekere Stefke van de LG wil tenslotte volgende keer ook al naar schatten gaan zoeken :-S. (Jaja, ik weet wel dat hij in het totaal niet representatief is voor de de LG, maar het leek er zo op…) En gelukkig deze dag geen opdracht tot zelfmoordacties a la Rob Heul!

De spelers van LG (een aantal n00bs, een aantal ervarener spelers), hadden helaas de neiging hun reputatie waar te maken. Ongetwijfeld hebben er er velen eerlijk gespeeld, maar wederom waren er mensen waar de balletjes vanaf stuiterden, die gewoon doorspeelden, of wel opstonden en wegliepen, maar geen “HIT” riepen, hun wapen niet boven het hoofd hielden, of zelfs de bril afdeden! Ik heb meerdere mensen hierop aangesproken, maar er zei onder andere iemand tegen mij: “Maar ik ben toch af!” Hoe leg je zo iemand uit dat hij TOCH zijn bril OP moet houden? Ook bij de VN-post trof ik 4(!) mensen aan zonder veiligheidsbril. Terwijl onderaan dat zelfde heuveltje actieve spelers oprukten naar een positie van de vijand. Onacceptabel. Ook gaven mensen op het boven het hoofd of omhoog houden van het wapen het commentaar: “Maar ik ben zo moe” of “Het is zo zwaar”. Kies dan een andere sport denk ik dan. En zelf ben ik door iemand flink geraakt terwijl we gedrieeen over het midden van het pad liepen, rustig pratend, de wapens op de schouder gezet en omhoog. Toen ik begon te roepen of hij wel goed bij zijn hoofd was riep hij terug: “Maar je hield je wapen toch ‘zo’?” Hij deed het voor met zijn FaMas. Heel knap jongen, dat is inderdaad het teken van ‘ik ben geraakt!’.

Anyway, de missies waren spannend, want Airsoften is tenslotte maar net wat je er zelf van maakt! Hoop spannende momenten, er is veel gescout, de verrekijker is tevoorschijn gehaald (altijd een goed teken) en er is hevig gevochten! De verovering van het vijandelijke hoofdkwartier voelde heerlijk (zeker omdat het andere team van de andere kant aan bleek te vallen, en de halfgare frikadellen (dit is nu al de derde keer dat ik daar over begin!) waren overheerlijk!

Al met al wel een leuke dag, we gingen uiteindelijk in het stikdonker weg (ook cool!) en komen zeker terug. Het terrein heeft veel potentie, en de Limburgse Garde? Ach, die jongens komen er wel… Ze hebben er duidelijk zin in! (Als ze volgende keer maar koffie regelen!)

Foto’s van die dag vind je hier en hier

TH_Wargod => The Hunters

 

Plastieke bollekes bij Commando 16 mei 2004

Afgelopen zondag (16 mei) was het dan eindelijk zo ver! Eindelijk Airsoften! Na anderhalf jaar wachten op een kans…En wat was het leuk / tof / spannend / kicken / etc.!

Maar laat ik bij het begin beginnen..

Nog eerder dan de afgesproken 06:00 stond Crazy al bij mij voor de flat. 10 minuten later zat Repo achterin en een uur later was het gezelschap compleet met Cyrus50 erbij. Na enige hilariteit over ‘standaard-verkeerd’ rijden viel het allemaal reuze mee en waren we bijna een uur te vroeg op het afgesproken verzamelpunt. Het was voor ons allen een terrein waar we nog niet eerder geweest waren, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Toen we allemaal als een treintje achter de man van Command0 Airsoft aanreden wisten we na het zien van een pikzwarte Humvee terreinwagen dat we op de goede plek waren aanbeland!

Helaas bleek er voor mij geen huurwapen beschikbaar te zijn. En zonder wapen… tsja… Zonder wapen kun je vrij moeilijk Airsoften! Uiteindelijk kreeg ik een reservewapen. Dan moest ik alleen wel genoegen nemen met een MP-5SDA3 met een kapotte voorkant, losse demper, missende spangreep en verder had het wapen geen korrel meer. Ach, ik was allang blij dat ik niet met BB’s hoefde te gaan gooien. (Volgende keer een blaaspijp meenemen voor als er weer geen wapen is! LOL).

En gelijk uitproberen natuurlijk… Ik laadde het magazijn, bracht de eerste ‘kogel’ in de kamer en zette de vuurselector op automatisch vuur. Nadat ik het wapen stevig met beide handen had vastgegrepen richtte ik op de bossen voor mij, die dienden als test-schietbaan. Op het moment dat ik de trekker overhaalde spuwde het wapen vuur en met een oorverdovend lawaai sproeide het zijn kogels het voorterrein in! Een blinkende stroom hulzen regende naast mij in het zand en het wapen schokte in mijn handen en… en… euh… oh. Oke. Verkeerde verhaaltje. Even opnieuw:

Ik hield het plastic speelgoedwapentje met gestrekte arm voor mij uit en hoorde: “Plop-plop-plop-plop-plop…” Als zachte tikjes. Er tuimelden wat witte balletjes in de bosjes voor mij. Kijk, da’s nu Airsoft zoals een vuurwapenschutter dat beleeft. Later bleek dat de BB’s nog best wel ver vliegen, en dat ze redelijk aankomen, maar de eerste indruk was nogal ‘wennen’ voor mij.

Dan maar snel in mijn camouflagepak klimmen. (Vlekjespakje zoals mijn lieve vriendinnetje dat noemt.) Kijk, loop je eenmaal rond in Woodland, met je Tactical vest en een beenholster, en smeer je eenmaal de camouflageverf op je gezicht, dan voel je je vanzelf al een stuk stoerder! Ondertussen was er nog een huurwapen gearriveerd, dus ik ben snel gaan ruilen. De MP-5SDA4 die ik toen kreeg had alle bovengenoemde nadelen gelukkig niet! Na enige uitleg en het uitgebreid bewonderen van de uitrusting en wapens van anderen was het tijd voor de eerste ‘skirm.

Ingedeeld in twee groepen (wij zaten in groep ‘B’) gingen wij als tweede op pad. Daar loop je dan! Met een wapen in de hand en een gevoel van: “De eerste de beste die z’n kop laat zijn schiet ik overhoop!”. Het volgende moment tikte er iets met een flinke vaart tegen mijn boonie-hat en was ik ‘dood’. Enkele tegenstanders waren zodra het spel begon terug richting het verzamelpunt gelopen en hadden zich kunstig verstopt in een hinderlaag. Damn! Nog geen minuut gespeeld, en geen schot gelost! En ik was niet de enige, want ook Cray en Cyrus50 mochten gelijk terug naar de safety-zone. Alleen Repo had zich onmiddelijk op de grond laten vallen, was om de heuvel heengeslopen en had zelfs nog drie ‘kills’ gemaakt alvorens strijdend ten onder te gaan (overigens de beste prestatie van de gehele dag).

Wat een begin! De volgende ronde was ik alvast een stuk voorzichtiger, en bleven we dicht bij elkaar. Crazy bleef in het basiskamp achter om zijn gun na te kijken, en wij slopen door de haast ondoordringbare struiken. Of eigenlijk moet ik rimboe zeggen, zoals de Belgen daar deden. Want er was bijna niet doorheen te komen. Het terrein is niet zo gek groot, maar wel erg, ERG heuvelachtig. Vooral in de diepe dalen is het erg spannend. Alleen je weg vinden is niet zo gemakkelijk. Nadat we keurig in formatie het gebied doorkruist hadden zijn we op een heuveltje aan de rand van een klein watertje stilgehouden, en hebben we via de portofoons die ik had meegenomen contact opgenomen met de rest van de groep. In totaal denk ik dat we er zo’n 15 tot 20 minuten in hinderlaag gelegen hebben terwijl we om ons heen alleen vage geluiden van gevechten hoorden. Wel erg spannend. Je hoort stemmen, je hoort aanvallen over je radio, maar zelf zie je niets en kun je niets doen.

Ons heuveltje kwam aan twee kanten uit op een weg, en in onze rug was de rand van het speelveld (een hoge aarden wal) en aan de andere kant liep het heuveltje nog ietsjes op en dan steil omlaag. Toen we uiteindelijk contact maakte met de vijand monde dit uit in een hevig gevecht waarbij een 4de teamlid met zijn Steyr AUG te hulp schoot. Repo raakte zonder munitie en terwijl hij zich terugtrok nam ik snel zijn plek over om die kant onder schot te houden. Ineens voelde ik overal op mijn lichaam BB’s inslaan, en klonken overal om mij heen verbaasde kreten. Een lid van team ‘A’, de vijand dus, was tegen de steile kant van het heuveltje opgeklommen en maaide ons alle vier met een lange salvo uit zijn M4 neer… Rot, dat wel, maar wat was dat spannend!

En het smaakte naar meer… Capture the flag en nog wat types missies wisselden elkaar de gehele dag af, en elke keer in het basiskamp zorgde je dat je even iets at en vooral dronk. Wat voor heel Belgie een prachtige dag met zonnig (strand)weer geweest moet zijn, was voor ons een dag dat we in de dampende hitte lagen en onze uitrusting langzaam een leek te worden met ons licheem als een zweterige massa. Maar als je door de modder tegen een heuveltje omhoog klautert, met overal een groot gevecht om je heen, teammaten die sneuvelen, enzovoorts, dan boeit dat niet. Dan ga je door. En door. Totdat je ‘dood’ bent. Of gewonnen hebt.

En wat ben ik vaak doodgegaan.. Uiteindelijk kan ik me herinneren welgeteld 1x gericht op een vijand geschoten te hebben, en heb ik op de de gehele dag geen enkele ‘kill’ gemaakt. Helaas. Het is dus echt waar dat je dit vaker moet doen wil je op een gegeven moment gaan ‘zien’ dat er bijvoorbeeld iemand zit. Ach, ik heb me voorgenomen veel te gaan oefenen .

Ook deze dag liep natuurlijk een keer ten einde, en dat was maar goed ook, want we konden geen heuveltje meer zien! Ik betaalde met genoegen de huur van de gun (30 Euro) en de extra munitie (500 BB’s voor 14 Euro) en begon aan het inpakken van mijn gear en het zo goed en kwaad als dat ging schoonmaken van mijn gezicht. Eigen schuld dat ik de camouflageverf ook in mijn oren wilde smeren voor een goed effect. Lang leve de doekjes van Repo! Terug in de auto kon ik in ieder geval niet meer (zoals me eerder op de dag overkwam) in een nest rode mieren gaan liggen… En in de auto waren ook minder brandnetels. Wat er gelukkig wel was? Een hamburger-restaurant! Effe lekker snacken in een plaatselijke fastfoodketen deed ons weer helemaal opleven.

Wat ik er van vond? GAAF! Of ik weer wil? Wanneer vertrekken we! Op naar de 20e Juni bij AA!

Tot ziens op het veld!

TH_Wargod => The Hunters

 

20 juni 2004 op het terrein van AirsoftAdventure.nl

Β 

Aanwezig waren:
– warGOD
– Crazy
– Repo
– Cyrus50
– Jihad-Joe
– Azatoth
– Hoppin’ Raven

 

De reis was een stukje langer dan naar Commando, maar we zijn bijna niet verkeerd gereden! Nou ja, na Luik moet je natuurlijk niet terug richting Limburg, maar dat was maar even. De pickups waren goed gegaan, en met 160 km/uur ben je nu eenmaal snel in Belgie!

Wat zeg ik, snel? Veel te vroeg natuurlijk! Maar dat was wel even lekker, even de benen strekken en wat bijkletsen met de mensen in de andere Auto. Enkelen van ons waren zelfs in dit zelfde dorpje op vakantie geweest, dus de herkenning was compleet. Het terrein van AA was niet al te ontvankelijk voor de auto van Ger’s vriendin, beter gezegt de uitlaat daarvan, maar na een meter of 200 door de modderkuilen waren we er.

En Airsoft Adventure is een stuk beter georganiseerd dan Commando, dat wel! Het verschil? Verse KOFFIE! What else! En veel betere huurwapens en gear. Azzie en Hop keken hun ogen uit, en glunderden toen ze hun eerste wapen in de handen gedrukt kregen… Natuurlijk was ook voor deze heren de ontnuchtering groot toen ze eenmaal de trekker overhaalden, maar ze waren al min-of-meer gewaarschuwd door mijn omschrijving. En wat je ook vergelijkt: Airsoft is gewoon Leuk! Pure FUN!

Terwijl iedereen zich om ging kleden zochten Hop en Azzie ook wat gear uit, en combineerden dat met eventueel zelf meegebracht spul. Wat een mix! NL DPM, woodland, Flecktarn… Maar het werkte, uiteindelijk waren we allemaal… euh… groen! Met name ik, maar ja, dan had ik maar geen gifgroene camoverf op mijn gezicht moeten smeren . “We come in peace”, zeiden mensen tegen me. Ach… “I come with a gun!”, denk ik dan maar! Ik denk dat de fotos in dit geval meer zeggen dan 1000 woorden…

De skirm begon extreem LAAT! Tegen elven (!) werden de regels nog even helemaal uitgelegd EN liepen we pas over het terrein. Bleek dat er zo’n 30 kantoor-yuppen waren die niet eens het verschil tussen een pistool en een geweer kenden… Laat staan enige techniek toepasten! De zwarte Puppies, die er ook waren, hadden toen allang van de gelegenheid gebruik gemaakt om het terrein te gaan verkennen e.d. Ze hebben machtig mooie uitrusting – het ziet er gewoon goed uit – maar zijn ook erg, ERG arrogant, en doen alsof ze zo bikkel zijn… Maarre, wat doe je dan hier bij Airsoft met 30 kantoor-yuppen om je heen, denk ik dan! Het terrein waar wij inmiddels overheen gelopen waren bleek inderdaad een stuk vlakker te zijn dan dat van Commando (mijn enige vergelijkingsmateriaal), maar beloofde wel veel spannends. Bunkertjes, dijken, het hele terrein doorsneden door zandweggen met diepe kuilen, gevuld met modderige waterplassen… Jammie!

Anyway, eindelijk begonnen, en met The Hunters de rest van de groep maar even de groep gelaten, en zelf op pad gegaan. Vooral Hop en Azzie begonnen gelijk zeer serieus te kijken en de omgeving 360 graden te dekken, waarna een periode van lang wachten in een ‘hinderlaag’ volgde. Ik weet niet eens meer precies hoe dat eindigde, maar het was een goede kennismaking.

We probeerden na afloop de wapens nog even uit op wat plassen water en elkaar, en concludeerden dat dat nog best wel pijn kan doen! Over pijn gesproken, ’s Middags raakte iemand me met een salvo vol op mijn hoofd, drie BB’s op mijn bril, een vierde vlak onder mijn oog… Nog anderhalve week een blauwe plek! Leuk, zo’n klein, donker plekje, ter grootte van een ‘plastieke bolleke’…

De rest van de dag zijn er nog wel enkele dingen gebeurd die ik mij goed kan herinneren. Onder andere een missie waarbij we 4 ‘bommen’ moesten plaatsen, op 4 verschillende plaatsen verspreid over het terrein. Jammergenoeg hadden de in onze groep ingedeelde noobs nu niet bepaald een aanvalsplan. Toen er uiteindelijk niets van enige organistie bleek te komen, heb ik maar even mijn mond open getrokken, de kaart laten bekijken, de doelen geinventariseerd en op haalbaarheid cq moeilijkheidsfactor beoordeeld, de groep in tweeen gedeeld met een klein team dat het eerste en dichtstbijzijnde doelwit voor zijn rekening zou nemen, en vertrokken richting bomlocatie twee. We wonnen de missie.

MIA. Dat staat voor Missing in Action. (Dit is iets anders dan KIA – Killed in Action). MIA was de status van Azzie en Hop na de voorgaande missie… Ze waren namelijk spoorloos! Niet in het basiskamp aanwezig na afloop, maar ook niet op te roepen via de portofoons. Na een kleine 20 minuten in het basiskamp, voor de nodige verfrissingen en versnaperingen begonnen we zonder hen aan de volgende missie. Het zoeken van op het terrein verstopte missiles. En temidden van de vuurgevechten in die missie, vond ik ineens Hop en Azzie terug (middels de portofoons). We hebben ons een weg naar elkaar toe gevochten, en zijn daarna wij elkaar gebleven. Dat leverde mijn eerste confirmed kill op, en Hop werdt genezen door een snel aanstormende Crazy, de medic van ons team. En wat zijn we die dag blij geweest met onze medic!

Wat ik me ook goed kan herinneren, is dat ik op een gegeven moment ‘hit’ was, samen met John Doe, de maat van Jihad-Joe, en dat we nogal moe werden van het wachten op een medic en het continu het wapen boven je hoofd houden. Dus gingen we samen midden op een kruispunt staan, hingen we onze wapens op de rug, en pakten er iets te eten bij. Blijkbaar was dat niet echt duidelijk, want ineens kregen we een salvo BB’s tegen ons aan. Ach, mischien dacht hij wel dat we… euh… ons tactisch hadden opgesteld met de snack als afleidingsmaneuvre? De eikel…

De laatste missie was wat chaotischer, ook al begon het heel rustig. Aan het begin zou onze basis, een aantal bunkers, aangevallen worden door de tegenpartij (waaronder de zwarte wolven). Omdat we met best veel manschappen waren op een zeer klein gebied, waren sommigen voorstander van het sturen van een klein team om te gaan verkennen of zelfs de vijand in het voorterrein te onderscheppen. Niet iedereen vond dit een goed idee, maar uiteindelijk vertrokken Jihad-Joe, Cyrus50 en ik. Uiteraard was het een gok hoe de vijand onze basis zou benaderen (over links, rechts of frontaal), maar vanwege de uitstekende verdedigingseigenschappen (twee heuveltjes aan weerzijden van de weg, met zandzakversterkingen en een redelijk vlak voorterrein) kozen we stelling op de heuvels voor ons…

Lang wachten en uiteindelijk via de porto horen dat zij ‘contact’hadden. We zaten verkeerd dus!Ik stelde aan Jihad-Joe voor om een omtrekkende beweging te maken en de vijand in hun eigen rug aan te vallen, hopelijk de kant van de groentjes! Cyrus was ineens onvindbaar, ook over de porto, en J-J en ik slopen richting de geluiden van het gevecht… Uiteindelijk zakten we zelfs bijna tot onze enkels in de rode modder, maar vonden we wel de achterhoede van de vijand, druk bezig op ‘onze’ troepen te schieten… Na enkele heftige BB-sproeipartijen bleek dat ik mijn porto kwijt was, maar die vond J-J gelukkig terug bij de rode modder. Werkend… Inmiddels waren we bij de dijk die de achtergrens van het terrein van AA vormt, en maakten we de ‘onzen’ duidelijk dat wij bij hen hoorden. De vijand was niet zo blij met de kills die we maakten, getuige het vele gevloek uit de bosjes aan die kant…

Wel jammer dat die Zwarte Wolven gerust over de dijk heen gingen, tot op het grasveld er achter, om je in de rug aan te vallen vanaf een plek waar je eigenlijk niet mag komen. Maar ja, we zijn niet allemaal even eerlijk he…

Toen de medics helemaal zonder stickertjes waren kwam de jeep er nog even bij, en een machtig aanzwellend crescendo van rondvliegende BB’s moest ik helaas volgen vanaf de zijlijn. En dat was gelijk het einde van de dag bij AA.

Natuurlijk wilden we allemaal nog vele (team)foto’s nemen, poseren met de verschillende wapens (Minimi! *kwijl!*) en was het nog een hele klus om onszelf nog enigzins toonbaar te maken voor de terugreis. Hardnekkige camoverf! Ik bleef groen! Omdat het uiteindelijk begon te regen zijn we maar snel weg gegaan, hoe ik er toen uitzag is te zien op de laatste foto van mij met de Minimi.

Natuurlijk hadden we allemaal honger, dus spraken we af iets te gaan eten, en deze keer werd het een Belgisch wegrestaurant. Weinig te eten, echt goed was het niet, maar het was eten en we waren er blij mee! Op toilet trok ik iets normalere kleding aan, maar met zo’n mohawk blijf je opvallen hoor… LOL

Buiten had de regen inmiddels de vorm van een ware zondvloed aangenomen, zo’n dik regengordijn van slagregens met druppels die bijna 30 centimeter van het asfalt spatten, niemand bleef droog bij de sprint naar de auto’s (die vrij ver verderop stonden).

Al snel waren we terug in NL, en moe maar voldaan zetten we iedereen in omgekeerde volgorde weer af. Wat een dag. En nu? Nu willen we WEER natuurlijk! Wat dacht jij dan!

TH_Wargod => The Hunters

Verslag van het evenement van Zondag 22 Augustus 2004 te Schoten(BE)

Georganiseerd door Military Xperience.

Verslag door: TH_Wargod => The Hunters

Foto’s van/voor en door de hunters gemaakt van deze dag vind je hier
De 22e augustus was het eindelijk zo ver. De dag dat TaZ mij ophaalde voor onze ‘The Hunters’prive-shooting! Oh nee… De dag dat TaZ en B2K zich versliepen, we allemaal toch nog op tijd waren, en het veld moesten delen (cq vechten tegen) een hoop cheatende n00bs, i.p.v. prive te werken aan onze team-skills…Omdat de mensen van Commando zo slim (?) waren geweest om het terrein dubbel te boeken, speelden we die dag met de Limburgse Garde mee. Da’s niet echt een groep of clan, maar meer een soortement van bedrijf (Military X-Perience) dat skirms organiseerd. Voor N00bs dus. Helemaal niet erg, het leuke was dat er meer verzorgt werd dan Commando normaliter doet, maar het was wel duurder. Tevens was het de eerste keer voor The Hunters-leden ThePriest en Born2Kill. Die laatste moest bij TaZ blijven slapen om er bij te kunnen zijn, en dat ze zich beiden versliepen ga ik niet nog een keer typen . Het hele schema van wie-met-wie mee zou rijden liep uiteraard in het honderd (Hunter-traditie ), maar uiteindelijk waren we er allemaal als eerste. Ik zei toen nog: First In, Last Out…

Onderweg hadden we de nieuwelingen al snel omgedoopt tot ‘Pvt.Pyle’ (Born2Kill) en ‘Kadaver’ (ThePriest), en uiteraard hadden de heren er geen flauw idee van wat er zou gaan gebeuren… Ignorance is bliss, denken we dan maar! Het enthousiasme was er in ieder geval.

Anyway, o.a. door de campingtafel van TaZ (de ‘behangtafels’ waren er niet!) konden we snel beginnen ons op te maken voor de dag. Natuurlijk moesten we een hoop tips geven over hoe je je kleding en uitrusting draagt, en niet te vergeten de wapens, ook wel zo gemakkelijk. Het opbrengen van de camo zorgde ook voor hilarische taferelen, maar uiteindelijk waren we dan toch klaar voor een snelle wandeling over het terrein. En dat viel natuurlijk even tegen! Het gevloek was niet van de lucht, en zelfs diegenen die hier al (vele malen eerder) waren geweest viel het op dat de heuvels nog hoger leken, en de dalen nog dieper, en de begroeing nog dichter… Een mooi moment voor de ‘doop’ van de groentjes! BB’s op je lijf, zelfs in semi, komen lekker hard aan, en dat hebben ze geweten ook. Aldus gedoopt kon de eerste missie beginnen.

Een klassieke Defend-missie. Wij beschermen de brug, graven ons in, en zij moeten hun vlag op onze brug plaatsen. TaZ, B2K en ik namen de kant van Hamburger Hill, richting de brug. op precies te zijn, langs het paadje aan de achterkant. TaZ nam het midden, ik zat aan de aan de rand van de open plek, en B2K bij de bunker in de hoek, om als de sodemieter naar ons toe te komen zodra hij enige bewging van de vijand zag. En dat duurde nog wel even. En B2K maar roepen naar ons, en wij maar roepen dat hij toch vooral STIL moest zijn… Maar gelukkig was het toen nog niet begonnen. Radiocontact met de andere verdedigers ging overigens niet lekker, veel berichten leken niet door te komen. Anyway, Even na het begin van de missie kwam B2K buiten adem aanhollen, en we gingen op een heuveltje liggen om de aanvallende ploeg te ‘ambushen’. Maar ze kwamen niet langs de rand van het terrein, maar over Hamburger Hill. Ik lag goed beschermd vn die heuvel af, B2K had minder geluk. En hij werd niet maar 1x geraakt! De aanvallende ploeg dacht dat ze met zijn ‘kill’die kant ‘schoon’ hadden en gingen verder, in de richting van de brug. Hun commander, een Marinier met een baret, liep onder mij langs in de richting van de brug…

Een full-auto salvo uit mijn M4 deed hem wegduiken, en hij werd blijkbaar niet geraakt. Minimaal 3 van zijn soldaten zaten echter opvallend achter de zandzakken op Hamburger Hill, en vanwege de boomtop ertussenin en de afstand besloot ik het tegen 3 man niet te wagen te gaan schieten, zeker niet met hun commander nog in leven. Mijn enige kans was om weg te komen. Richting de brug, of richting de bunker achterin… Gedurende het gevecht had ik TaZ al meerdere malen opgeroepen te versterking, maar hij was nergens te bekennen. De commander zat naar mijn idee tussen de brug en mij in, dus ik besloot de andere kant op te ontsnappen. Een hele tijd keken de n00bs op de hamburger Hill de andere kant op, maar mijn geluk duurde niet heel lang en een van hem zag mij en haalde mij neer.

De tweede skirm hadden beide partijen een basis met een flag, en was er een koffertje verstopt in het veld. Punten kon je scoren door A). Kills te maken, B). De vijandelijke commander te doden, C). het koffertje in handen EN in jou basis te krijgen of D). de vijandelijke basis te veroveren, en hun vlag mee te nemen naar jouw basis. Wij besloten met z’n allen het koffertje te laten voor wat het was, en ons te focussen op de basis van de tegenstander en de verdediging van ons eigen stekkie. Dit o.a. vanwege het feit dat zij waarschijnlijk dichter bij de koffer waren (die lag in de buurt van de brug), en met veel meer manschappen.

Het duurde weer vrij lang voordat de missie begon, ik zal straks uitleggen waarom, en op een gegeven moment dachten we zelfs dat de missie al begonnen was! TaZ en ik voegnden ons bij een aanvalsteam met o.a. ‘Jo’, terwijl Repo, Cyrus en ons eigen kannonenvoer achterbleven om de vlag en Crazy – onze commander – te beschermen. Ons plan was als volgt: Terugrennen in de riching van de safety-zone, en van daaruit als een gek naar hun basis. En wij waren niet de enigen. Na de heuvel opgeklommen

te zijn, kwam de safety-zone in zicht, samen met een team van 5 of 6 hard rennende LG-ers die op hetzelfde idee gekomen waren, maar dan omgekeerd! We lieten ons in de bosjes vallen, ze hadden ons niet gezien, en ik schoot er weldra een in de rug nadat hij mij gepasseerd was. Ik trok mij gelijk terug in het struikgewas, maar 3 man vond mij snel daarna en schoot van zeer dichtbij op mijn hoofd.

Bij deze missie moest je je melden bij de spelleiding als je geraakt was, en dan mocht je het veld weer in, naar je eigen basis. Zo gezegt zo gedaan. De basis werd al vrij goed verdedigt, maar aangezien ik TaZ al kwijt was voordat voorgenoemde vuurgevecht losbrak, ben ik alleen op pad gegaan. En deed iets heel onverwachts. Ik ben onderaan Hamburger Hill gaan zitten, naast het moerasje. Zo kon ik de bovenkant van de heuvel zien, de uitgang van het paadje achterom, en om de heuvel heen indien nodig. Een wereldplek. Er liep een Marshall langs die mij totaal niet zag, en na lang wachten viel een groep van een stuk of vier LG-ers onze basis/bunker aan. Ik heb er minimaal 1 in de rug kunnen schieten, en de snelheid van die aanval gestuit, en ik denk dat die jongens nog steeds niet weten waar dat vuur vandaan kwam . En toen was er beweging op de heuvel boven mij…

Takken braken, hoop lawaai, vlak naast mij! Mijn wapen in de aanslag hielp erg weinig want er rolde een zandzak van de heuvel af… :-S. Maar ik schrok wel! Haboo en zijn maat kwamen een minuut of wat later door het moeras heen, en ik vertelde dat er minimaal 1 iemand op Hamburger Hill zat. Zij vertrokken er rechtsom de heuvel naartoe. En toen bleef het lang stil. Overal. Ik had nu bijna 360 graden om mij heen in de gaten te houden, en ik dacht erover te vertrekken. En toen zag ik heel eventjes de loop van een Kalashnikov over de zandzakken uitteken… Fluisterend even contact gehad met Cyrus op de heuvel recht daar tegenover, maar die dacht dat daar niemand zat… Dus ben ik langzaam, heel langzaam, tergend langzaam de heuvel opgekropen.

Gedeeltelijk op mijn rug, en grotendeels door het zand, want dat maakt het minste herrie. Geloof me, de adrenaline spoot door mijn aderen! Eenmaal boven kroop ik tegen de zandzakken, en hoopte dat de persoon bovenop niets door zou hebben, of de andere kant op zat te kijken…

Hij zat pal naast mij. Op nog geen meter afstand. En had niets door. Ik moet wel als een engel der wrake in een oogwenk boven hem uitgetorend zijn, als een silhouet tegen de blauwe lucht. En toen een full-auto salvo BB’s over zijn hele lichaam. Hij riep niet eens ‘Hit’. Ik schoot uiteraard niet op zijn hoofd, maar met ‘Pang’ roepen kom je er met de n00bs van de LG niet. Helaas.

Dat heeft gedurende de dag nogal eens voor problemen gezorgt overigens. Ik denk dat bijna iedereen van Team Holland wel heeft geklaagd, al dan niet bij de spelleiding, over het spelgedrag van de tegenpartij. Klachten?

– Geen hit roepen, maar wel netjes het veld uitgaan.
– Hit roepen, het spel uitgaan, en gewoon na 10 meter weer de bosjes in en doorspelen.
– Wel ‘Au’, ‘Shit’ of eender welke krachtterm roepen, soms zelfs geschrokken naar een geraakt lichaamsdeel grijpen, maar geen hit roepen, en al helemaal niet toegeven dat ze geraakt zijn… :-S

Erg jammer, want enkelen van ons, onder andere TaZ, konden zich daar flink over opwinden. TaZ is zelfs enkele keren het veld uitgelopen omdat hij mensen letterlijk en figuurlijk ‘overhoop’ geschoten had, maar dat niet toegaven cq doorspeelde. Maar daar is niets aan te doen he! Wel een van de redenen dat ik zelf liever met ervaren mensen speel, want die weten dat het hele spelletje valt of staat met hoe eerlijk je het speelt.

Nog even iets over de Limburgse Garde, de organisatie was perfect, leuke missies, goede catering, en wat kleine puntjes ter verbetering. Er was namelijk maar EEN spelleider die de missies uitlegde. Dus: Groep meenemen, naar beginplek toe, uitleggen, teruglopen, andere groep meenemen, naar hun beginplek toe, weer uitleggen, en teruglopen. Erg tijdrovend! Daardoor duurde het soms even voordat de missie eindelijk begon. Verder timmeren ze hard aan de weg! Hun teams werden geleid door 6 ervaren spelers, wij waren met nog enkele anderen OpFor (Opossing Forces) voor de hele dag. (Team Holland). Aantallen? Limburgse Garde 6 ‘veteranen’ en 15 n00bs, Team Holland 13 ‘veteranen’ en 2 n00bs…

Leuk detail: Gedurende de dag is er regelmatig een klein vliegtuigje overgevlogen. Nu gebeurd dat daar regelmatig, maar deze had de toepasselijke registratiecode: OO-WAR! LOL.

Om mijn voorgaande verhaal even af te maken, vlak na die kill kwamen HaBoo en zijn maat de Hamburger Hill op, en gezamelijk hebben we daar nog enkele spannende momenten meegemakt! Vechten, terugtrekken, zoeken, enz. Erg mooi moment van de dag!

En toen was het tijd voor de lunch, mede vanwege het feit dat de we de missie verloren. Zoals al eerder aangegeven, dat was wel oke. Er waren broodjes frikandel of hamburger te krijgen, en genoeg drinken, en dit alles tegen schappelijke prijzen. Verder was iedereen nogal gecharmeerd van de kokkin, maar men had geloof ik al snel door dat dat de vrouw van de spelleider was… Ze wilde in ieder geval graag even lachen voor de foto!

Na de lunch een snelle ‘verover de vijandelijke basis’-missie, met ons als verdedigers. Vervolgens twee klassieke Hamburger Hill missies, waarvan we de onze overigens spannend gewonnen hebben. We hebben ze netjes middels een omtrekkende beweging van meerdere flkanken aangevallen, en uiteindelijk hebben enkelen onder luidkeels geschreeuw de stellingen veroverd. Gelukkig zonder bajonetten. Dus net geen ‘Platoon’.

Aan het einde van de dag zijn er nog vele foto’s genomen van The Hunters als team, en van de leden apart, maar dat vind je allemaal in de foto-gedeeltes op de site. En we waren als laatsten weg… Inderdaad: First In, Last Out!

Kortom, ondanks enige frustratie van tijd tot tijd, kunnen we de volgende balans opmaken:

– Onze n00bs zijn volgende keer geen n00bs meer!
– Military Xperience doet z’n best om het allemaal strak te organiseren.
– Soms is OpFor zijn leuk.
– Wanneer gaan we weer?

Jullie trouwe oorlogsverslaggever,

TH_Wargod => The Hunters