12-12-2004 @ skirm van Military Xperience op hun nieuwe terrein nabij Kanne

Niet een uitgebreid verslag, maar meer wat observaties over de skirm

De reis vanaf het verzamelpunt is niet zo ingewikkeld, maar wel vrj lang over soms vrij moeilijk begaanbare zandpaden. Eenmaal aangekomen bleek dat wij ons met al onze spullen (tassen, kisten, zakken en zooi) nog circa 300 meter door open veld moesten verplaatsen. Het gevloek was dan ook niet van de lucht! Allemaal afgemaaide mais, net punji-sticks… En koud was het ooK! Maar ja, dat wisten we. (Alleen in open veld met wind lijkt het net even iets kouder… )

De safety-zone is een lange strook gras, eigenlijk meer een plateau van ongeveer 30 meter breed. Gelijk daarnaast duikt het terrein een goede 20 meter de diepte in. Zie de foto’s. Het gehele terrein, behoorlijk groot overigens, is doorsneden met 2 tot 4 meter brede zandpaden. De ene helft van het terrein bestaat uit heuveltjes van gemiddelde hoogte met vlaktes ertussen, erg open terrein, vooral nu alles kaal is in de wintertijd, de andere (grootste) helft is een gebied vol steile heuvels. De behoorlijke hoogteverschillen duiken soms onwijs steil naar beneden, wat in de modderige omstandigheden zorgde voor menige val- en glijpartij. Op de lage plekken liggen kleine vennetjes, en zowat elk pad was een aaneenschakeling van relatief diepe plassen (de modder stond regelmatig tot aan je enkels). De hier en daar aanwezige stukjes moeras en bijhorend drijfzand bezorgden mij soms wel even schrik, maar het was wel cool!

Jihad-Joe heeft er ook al iets over gezegt: waar geen pad is, zijn 9 van de 10 keer dichte, doornige braamstruiken. Regelmatig ondoordringbaar dus. Dat dwingt je vaak de paden te gebruiken. Aangezien dit op veel andere terreinen juist niet zo is, is dat soms wel een welkome afwisseling. Als je echter onder vuur ligt duik je niet zo gemakkelijk de bosjes is. Hoewel, wel er IN, maar kom er dan nog maar eens UIT! Uiteraard zijn er ook nog wel ‘normale’ bosjes hoor…

De LG is al begonnen om hier en daar wat met het terrein te doen. De VN-post was een simpele heuvel met een vlag, ‘ons’ hoofdkwartier ook, maar het ‘rode’ hoofdkwartier had soortement van barricades en een houtvuur (met frikadellen!) Dit terrein leent zich wel erg voor het echt bouwen van dingen, die zijn dan een welkome afwisseling en maken een duidelijk onderscheid.

Een dagje op het nieuwe terrein van LG betekend: Tot aan je knieen onder de modder zitten, afgepeigert zijn door alle heuvels op en af, grote afstanden lopen, maar wel fun! Het is een mix tussen de heuvels van Schoten (CommandO), maar dan meer, steiler en hoger, en dat dan op een terrein groter dan Aywaille (AA). Schept zeker mogelijkheden!

Wat mij brengt op een tweede punt, dat een beetje tussen mijn verslag over het terrein en over de organisatie in valt… De mede-gebruikers! Nee, geen Airsofters, maar 4×4 terreinwagens in alle soorten en maten, crossmotoren, Quads… En niet een of twee: Velen! En allemaal tegelijk! Overdrijf ik nu niet? Nou, laat ik het houden op op z’n minst 8 4×4’s, 6 crossmotoren en even zoveel Quads. Minimaal. En die doorkruizen doodleuk het terrein. Wat je ook doet. Dus je bent aan het spelen, springen er opeens crossmotoren uit de bosjes. Of er duikt ineens een grote Nissan terreinwagen naast je op. Of een asociale Quad-rijder laat even aan zijn vriendjes zien hoe je zoveel mogelijk modder op laat spatten als je wegrijd (terwijl mensen hun spullen en AEG’s daar lagen :-S, nog sorry dat ik zo uit mijn plaat ging tegen die eikel. Common sense please!).

Er schijnen hier afspraken over gemaakt te gaan worden? Ik neem aan dat het kader van de LG ons dat nog laat weten. Hopelijk hebben we er de 16e januari geen last van op de DonD-dag… Wat overigens wel grappig was is dat ik een keer onder vuur opgetrokken ben door simpelweg achter een rijdende jeep te schuilen! Cool! Alleen stond er geen .50cal op gemonteerd!

Dan de organisatie. Het aggregaat was kaduuk, dus er was GEEN KOFFIE! Aarrrgghhhh!!! De worstjes werden in een pan vocht opgewarmt (zie de foto voor het eindresultaat), en er was een eppo die keurig zijn hamburger zat te verkolen door hem IN het vuurt te houden, maar die at hem ook zelf op (nog beterschap overigens). Natuurlijk was er wel meer dan eten hoor! We kwamen tenslotte om te spelen!

De ‘opwarmronde’ leidde de twee groepen, rood en geel, eerst naar hun respectievelijke beginpunten. Ter plekke werd pas de uitleg gegeven, waardoor ik (ik wachtte nog even op iemand) alle uitleg miste. Het was sneller en handiger geweest dat centraal te doen, dan had het maar een keer gehoeven! Maar oke. De eerste ronde was relatief snel voorbij. De tweede echter… Nou, laat ik het er op houden dat ons aller geliefde Christian (die jongen doet zo hard zijn best!) in zijn eentje 22ha over ging om de vlaggen te plaatsen. Dus dat duurde… En duurde… VErschillende van de ervaren airsofters opperden al om een eigen partijtje op te starten, want het duurde LANG en het was KOUD! Maar dan toch eindelijk van start.

Even een paar steekwoorden. 8(!) groepen, thermoskannen met missieopdrachten, radiofrequenties op bomen, frikadellen, Dr. Oppenheimer, CIA Headquarters Langley, atoomgeheimen, B52’s, chemische wapenaanvallen, doosjes bij autobanden, noem het maar op! Basically: verdedig je basis en mol de vijand. De rest was onnodige, ingewikkelde en vergezochte franje, maar wie weet ben ik de enige die dat denkt, een zekere Stefke van de LG wil tenslotte volgende keer ook al naar schatten gaan zoeken :-S. (Jaja, ik weet wel dat hij in het totaal niet representatief is voor de de LG, maar het leek er zo op…) En gelukkig deze dag geen opdracht tot zelfmoordacties a la Rob Heul!

De spelers van LG (een aantal n00bs, een aantal ervarener spelers), hadden helaas de neiging hun reputatie waar te maken. Ongetwijfeld hebben er er velen eerlijk gespeeld, maar wederom waren er mensen waar de balletjes vanaf stuiterden, die gewoon doorspeelden, of wel opstonden en wegliepen, maar geen “HIT” riepen, hun wapen niet boven het hoofd hielden, of zelfs de bril afdeden! Ik heb meerdere mensen hierop aangesproken, maar er zei onder andere iemand tegen mij: “Maar ik ben toch af!” Hoe leg je zo iemand uit dat hij TOCH zijn bril OP moet houden? Ook bij de VN-post trof ik 4(!) mensen aan zonder veiligheidsbril. Terwijl onderaan dat zelfde heuveltje actieve spelers oprukten naar een positie van de vijand. Onacceptabel. Ook gaven mensen op het boven het hoofd of omhoog houden van het wapen het commentaar: “Maar ik ben zo moe” of “Het is zo zwaar”. Kies dan een andere sport denk ik dan. En zelf ben ik door iemand flink geraakt terwijl we gedrieeen over het midden van het pad liepen, rustig pratend, de wapens op de schouder gezet en omhoog. Toen ik begon te roepen of hij wel goed bij zijn hoofd was riep hij terug: “Maar je hield je wapen toch ‘zo’?” Hij deed het voor met zijn FaMas. Heel knap jongen, dat is inderdaad het teken van ‘ik ben geraakt!’.

Anyway, de missies waren spannend, want Airsoften is tenslotte maar net wat je er zelf van maakt! Hoop spannende momenten, er is veel gescout, de verrekijker is tevoorschijn gehaald (altijd een goed teken) en er is hevig gevochten! De verovering van het vijandelijke hoofdkwartier voelde heerlijk (zeker omdat het andere team van de andere kant aan bleek te vallen, en de halfgare frikadellen (dit is nu al de derde keer dat ik daar over begin!) waren overheerlijk!

Al met al wel een leuke dag, we gingen uiteindelijk in het stikdonker weg (ook cool!) en komen zeker terug. Het terrein heeft veel potentie, en de Limburgse Garde? Ach, die jongens komen er wel… Ze hebben er duidelijk zin in! (Als ze volgende keer maar koffie regelen!)

Foto’s van die dag vind je hier en hier

TH_Wargod => The Hunters

 

Plastieke bollekes bij Commando 16 mei 2004

Afgelopen zondag (16 mei) was het dan eindelijk zo ver! Eindelijk Airsoften! Na anderhalf jaar wachten op een kans…En wat was het leuk / tof / spannend / kicken / etc.!

Maar laat ik bij het begin beginnen..

Nog eerder dan de afgesproken 06:00 stond Crazy al bij mij voor de flat. 10 minuten later zat Repo achterin en een uur later was het gezelschap compleet met Cyrus50 erbij. Na enige hilariteit over ‘standaard-verkeerd’ rijden viel het allemaal reuze mee en waren we bijna een uur te vroeg op het afgesproken verzamelpunt. Het was voor ons allen een terrein waar we nog niet eerder geweest waren, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Toen we allemaal als een treintje achter de man van Command0 Airsoft aanreden wisten we na het zien van een pikzwarte Humvee terreinwagen dat we op de goede plek waren aanbeland!

Helaas bleek er voor mij geen huurwapen beschikbaar te zijn. En zonder wapen… tsja… Zonder wapen kun je vrij moeilijk Airsoften! Uiteindelijk kreeg ik een reservewapen. Dan moest ik alleen wel genoegen nemen met een MP-5SDA3 met een kapotte voorkant, losse demper, missende spangreep en verder had het wapen geen korrel meer. Ach, ik was allang blij dat ik niet met BB’s hoefde te gaan gooien. (Volgende keer een blaaspijp meenemen voor als er weer geen wapen is! LOL).

En gelijk uitproberen natuurlijk… Ik laadde het magazijn, bracht de eerste ‘kogel’ in de kamer en zette de vuurselector op automatisch vuur. Nadat ik het wapen stevig met beide handen had vastgegrepen richtte ik op de bossen voor mij, die dienden als test-schietbaan. Op het moment dat ik de trekker overhaalde spuwde het wapen vuur en met een oorverdovend lawaai sproeide het zijn kogels het voorterrein in! Een blinkende stroom hulzen regende naast mij in het zand en het wapen schokte in mijn handen en… en… euh… oh. Oke. Verkeerde verhaaltje. Even opnieuw:

Ik hield het plastic speelgoedwapentje met gestrekte arm voor mij uit en hoorde: “Plop-plop-plop-plop-plop…” Als zachte tikjes. Er tuimelden wat witte balletjes in de bosjes voor mij. Kijk, da’s nu Airsoft zoals een vuurwapenschutter dat beleeft. Later bleek dat de BB’s nog best wel ver vliegen, en dat ze redelijk aankomen, maar de eerste indruk was nogal ‘wennen’ voor mij.

Dan maar snel in mijn camouflagepak klimmen. (Vlekjespakje zoals mijn lieve vriendinnetje dat noemt.) Kijk, loop je eenmaal rond in Woodland, met je Tactical vest en een beenholster, en smeer je eenmaal de camouflageverf op je gezicht, dan voel je je vanzelf al een stuk stoerder! Ondertussen was er nog een huurwapen gearriveerd, dus ik ben snel gaan ruilen. De MP-5SDA4 die ik toen kreeg had alle bovengenoemde nadelen gelukkig niet! Na enige uitleg en het uitgebreid bewonderen van de uitrusting en wapens van anderen was het tijd voor de eerste ‘skirm.

Ingedeeld in twee groepen (wij zaten in groep ‘B’) gingen wij als tweede op pad. Daar loop je dan! Met een wapen in de hand en een gevoel van: “De eerste de beste die z’n kop laat zijn schiet ik overhoop!”. Het volgende moment tikte er iets met een flinke vaart tegen mijn boonie-hat en was ik ‘dood’. Enkele tegenstanders waren zodra het spel begon terug richting het verzamelpunt gelopen en hadden zich kunstig verstopt in een hinderlaag. Damn! Nog geen minuut gespeeld, en geen schot gelost! En ik was niet de enige, want ook Cray en Cyrus50 mochten gelijk terug naar de safety-zone. Alleen Repo had zich onmiddelijk op de grond laten vallen, was om de heuvel heengeslopen en had zelfs nog drie ‘kills’ gemaakt alvorens strijdend ten onder te gaan (overigens de beste prestatie van de gehele dag).

Wat een begin! De volgende ronde was ik alvast een stuk voorzichtiger, en bleven we dicht bij elkaar. Crazy bleef in het basiskamp achter om zijn gun na te kijken, en wij slopen door de haast ondoordringbare struiken. Of eigenlijk moet ik rimboe zeggen, zoals de Belgen daar deden. Want er was bijna niet doorheen te komen. Het terrein is niet zo gek groot, maar wel erg, ERG heuvelachtig. Vooral in de diepe dalen is het erg spannend. Alleen je weg vinden is niet zo gemakkelijk. Nadat we keurig in formatie het gebied doorkruist hadden zijn we op een heuveltje aan de rand van een klein watertje stilgehouden, en hebben we via de portofoons die ik had meegenomen contact opgenomen met de rest van de groep. In totaal denk ik dat we er zo’n 15 tot 20 minuten in hinderlaag gelegen hebben terwijl we om ons heen alleen vage geluiden van gevechten hoorden. Wel erg spannend. Je hoort stemmen, je hoort aanvallen over je radio, maar zelf zie je niets en kun je niets doen.

Ons heuveltje kwam aan twee kanten uit op een weg, en in onze rug was de rand van het speelveld (een hoge aarden wal) en aan de andere kant liep het heuveltje nog ietsjes op en dan steil omlaag. Toen we uiteindelijk contact maakte met de vijand monde dit uit in een hevig gevecht waarbij een 4de teamlid met zijn Steyr AUG te hulp schoot. Repo raakte zonder munitie en terwijl hij zich terugtrok nam ik snel zijn plek over om die kant onder schot te houden. Ineens voelde ik overal op mijn lichaam BB’s inslaan, en klonken overal om mij heen verbaasde kreten. Een lid van team ‘A’, de vijand dus, was tegen de steile kant van het heuveltje opgeklommen en maaide ons alle vier met een lange salvo uit zijn M4 neer… Rot, dat wel, maar wat was dat spannend!

En het smaakte naar meer… Capture the flag en nog wat types missies wisselden elkaar de gehele dag af, en elke keer in het basiskamp zorgde je dat je even iets at en vooral dronk. Wat voor heel Belgie een prachtige dag met zonnig (strand)weer geweest moet zijn, was voor ons een dag dat we in de dampende hitte lagen en onze uitrusting langzaam een leek te worden met ons licheem als een zweterige massa. Maar als je door de modder tegen een heuveltje omhoog klautert, met overal een groot gevecht om je heen, teammaten die sneuvelen, enzovoorts, dan boeit dat niet. Dan ga je door. En door. Totdat je ‘dood’ bent. Of gewonnen hebt.

En wat ben ik vaak doodgegaan.. Uiteindelijk kan ik me herinneren welgeteld 1x gericht op een vijand geschoten te hebben, en heb ik op de de gehele dag geen enkele ‘kill’ gemaakt. Helaas. Het is dus echt waar dat je dit vaker moet doen wil je op een gegeven moment gaan ‘zien’ dat er bijvoorbeeld iemand zit. Ach, ik heb me voorgenomen veel te gaan oefenen .

Ook deze dag liep natuurlijk een keer ten einde, en dat was maar goed ook, want we konden geen heuveltje meer zien! Ik betaalde met genoegen de huur van de gun (30 Euro) en de extra munitie (500 BB’s voor 14 Euro) en begon aan het inpakken van mijn gear en het zo goed en kwaad als dat ging schoonmaken van mijn gezicht. Eigen schuld dat ik de camouflageverf ook in mijn oren wilde smeren voor een goed effect. Lang leve de doekjes van Repo! Terug in de auto kon ik in ieder geval niet meer (zoals me eerder op de dag overkwam) in een nest rode mieren gaan liggen… En in de auto waren ook minder brandnetels. Wat er gelukkig wel was? Een hamburger-restaurant! Effe lekker snacken in een plaatselijke fastfoodketen deed ons weer helemaal opleven.

Wat ik er van vond? GAAF! Of ik weer wil? Wanneer vertrekken we! Op naar de 20e Juni bij AA!

Tot ziens op het veld!

TH_Wargod => The Hunters

 

20 juni 2004 op het terrein van AirsoftAdventure.nl

Β 

Aanwezig waren:
– warGOD
– Crazy
– Repo
– Cyrus50
– Jihad-Joe
– Azatoth
– Hoppin’ Raven

 

De reis was een stukje langer dan naar Commando, maar we zijn bijna niet verkeerd gereden! Nou ja, na Luik moet je natuurlijk niet terug richting Limburg, maar dat was maar even. De pickups waren goed gegaan, en met 160 km/uur ben je nu eenmaal snel in Belgie!

Wat zeg ik, snel? Veel te vroeg natuurlijk! Maar dat was wel even lekker, even de benen strekken en wat bijkletsen met de mensen in de andere Auto. Enkelen van ons waren zelfs in dit zelfde dorpje op vakantie geweest, dus de herkenning was compleet. Het terrein van AA was niet al te ontvankelijk voor de auto van Ger’s vriendin, beter gezegt de uitlaat daarvan, maar na een meter of 200 door de modderkuilen waren we er.

En Airsoft Adventure is een stuk beter georganiseerd dan Commando, dat wel! Het verschil? Verse KOFFIE! What else! En veel betere huurwapens en gear. Azzie en Hop keken hun ogen uit, en glunderden toen ze hun eerste wapen in de handen gedrukt kregen… Natuurlijk was ook voor deze heren de ontnuchtering groot toen ze eenmaal de trekker overhaalden, maar ze waren al min-of-meer gewaarschuwd door mijn omschrijving. En wat je ook vergelijkt: Airsoft is gewoon Leuk! Pure FUN!

Terwijl iedereen zich om ging kleden zochten Hop en Azzie ook wat gear uit, en combineerden dat met eventueel zelf meegebracht spul. Wat een mix! NL DPM, woodland, Flecktarn… Maar het werkte, uiteindelijk waren we allemaal… euh… groen! Met name ik, maar ja, dan had ik maar geen gifgroene camoverf op mijn gezicht moeten smeren . “We come in peace”, zeiden mensen tegen me. Ach… “I come with a gun!”, denk ik dan maar! Ik denk dat de fotos in dit geval meer zeggen dan 1000 woorden…

De skirm begon extreem LAAT! Tegen elven (!) werden de regels nog even helemaal uitgelegd EN liepen we pas over het terrein. Bleek dat er zo’n 30 kantoor-yuppen waren die niet eens het verschil tussen een pistool en een geweer kenden… Laat staan enige techniek toepasten! De zwarte Puppies, die er ook waren, hadden toen allang van de gelegenheid gebruik gemaakt om het terrein te gaan verkennen e.d. Ze hebben machtig mooie uitrusting – het ziet er gewoon goed uit – maar zijn ook erg, ERG arrogant, en doen alsof ze zo bikkel zijn… Maarre, wat doe je dan hier bij Airsoft met 30 kantoor-yuppen om je heen, denk ik dan! Het terrein waar wij inmiddels overheen gelopen waren bleek inderdaad een stuk vlakker te zijn dan dat van Commando (mijn enige vergelijkingsmateriaal), maar beloofde wel veel spannends. Bunkertjes, dijken, het hele terrein doorsneden door zandweggen met diepe kuilen, gevuld met modderige waterplassen… Jammie!

Anyway, eindelijk begonnen, en met The Hunters de rest van de groep maar even de groep gelaten, en zelf op pad gegaan. Vooral Hop en Azzie begonnen gelijk zeer serieus te kijken en de omgeving 360 graden te dekken, waarna een periode van lang wachten in een ‘hinderlaag’ volgde. Ik weet niet eens meer precies hoe dat eindigde, maar het was een goede kennismaking.

We probeerden na afloop de wapens nog even uit op wat plassen water en elkaar, en concludeerden dat dat nog best wel pijn kan doen! Over pijn gesproken, ’s Middags raakte iemand me met een salvo vol op mijn hoofd, drie BB’s op mijn bril, een vierde vlak onder mijn oog… Nog anderhalve week een blauwe plek! Leuk, zo’n klein, donker plekje, ter grootte van een ‘plastieke bolleke’…

De rest van de dag zijn er nog wel enkele dingen gebeurd die ik mij goed kan herinneren. Onder andere een missie waarbij we 4 ‘bommen’ moesten plaatsen, op 4 verschillende plaatsen verspreid over het terrein. Jammergenoeg hadden de in onze groep ingedeelde noobs nu niet bepaald een aanvalsplan. Toen er uiteindelijk niets van enige organistie bleek te komen, heb ik maar even mijn mond open getrokken, de kaart laten bekijken, de doelen geinventariseerd en op haalbaarheid cq moeilijkheidsfactor beoordeeld, de groep in tweeen gedeeld met een klein team dat het eerste en dichtstbijzijnde doelwit voor zijn rekening zou nemen, en vertrokken richting bomlocatie twee. We wonnen de missie.

MIA. Dat staat voor Missing in Action. (Dit is iets anders dan KIA – Killed in Action). MIA was de status van Azzie en Hop na de voorgaande missie… Ze waren namelijk spoorloos! Niet in het basiskamp aanwezig na afloop, maar ook niet op te roepen via de portofoons. Na een kleine 20 minuten in het basiskamp, voor de nodige verfrissingen en versnaperingen begonnen we zonder hen aan de volgende missie. Het zoeken van op het terrein verstopte missiles. En temidden van de vuurgevechten in die missie, vond ik ineens Hop en Azzie terug (middels de portofoons). We hebben ons een weg naar elkaar toe gevochten, en zijn daarna wij elkaar gebleven. Dat leverde mijn eerste confirmed kill op, en Hop werdt genezen door een snel aanstormende Crazy, de medic van ons team. En wat zijn we die dag blij geweest met onze medic!

Wat ik me ook goed kan herinneren, is dat ik op een gegeven moment ‘hit’ was, samen met John Doe, de maat van Jihad-Joe, en dat we nogal moe werden van het wachten op een medic en het continu het wapen boven je hoofd houden. Dus gingen we samen midden op een kruispunt staan, hingen we onze wapens op de rug, en pakten er iets te eten bij. Blijkbaar was dat niet echt duidelijk, want ineens kregen we een salvo BB’s tegen ons aan. Ach, mischien dacht hij wel dat we… euh… ons tactisch hadden opgesteld met de snack als afleidingsmaneuvre? De eikel…

De laatste missie was wat chaotischer, ook al begon het heel rustig. Aan het begin zou onze basis, een aantal bunkers, aangevallen worden door de tegenpartij (waaronder de zwarte wolven). Omdat we met best veel manschappen waren op een zeer klein gebied, waren sommigen voorstander van het sturen van een klein team om te gaan verkennen of zelfs de vijand in het voorterrein te onderscheppen. Niet iedereen vond dit een goed idee, maar uiteindelijk vertrokken Jihad-Joe, Cyrus50 en ik. Uiteraard was het een gok hoe de vijand onze basis zou benaderen (over links, rechts of frontaal), maar vanwege de uitstekende verdedigingseigenschappen (twee heuveltjes aan weerzijden van de weg, met zandzakversterkingen en een redelijk vlak voorterrein) kozen we stelling op de heuvels voor ons…

Lang wachten en uiteindelijk via de porto horen dat zij ‘contact’hadden. We zaten verkeerd dus!Ik stelde aan Jihad-Joe voor om een omtrekkende beweging te maken en de vijand in hun eigen rug aan te vallen, hopelijk de kant van de groentjes! Cyrus was ineens onvindbaar, ook over de porto, en J-J en ik slopen richting de geluiden van het gevecht… Uiteindelijk zakten we zelfs bijna tot onze enkels in de rode modder, maar vonden we wel de achterhoede van de vijand, druk bezig op ‘onze’ troepen te schieten… Na enkele heftige BB-sproeipartijen bleek dat ik mijn porto kwijt was, maar die vond J-J gelukkig terug bij de rode modder. Werkend… Inmiddels waren we bij de dijk die de achtergrens van het terrein van AA vormt, en maakten we de ‘onzen’ duidelijk dat wij bij hen hoorden. De vijand was niet zo blij met de kills die we maakten, getuige het vele gevloek uit de bosjes aan die kant…

Wel jammer dat die Zwarte Wolven gerust over de dijk heen gingen, tot op het grasveld er achter, om je in de rug aan te vallen vanaf een plek waar je eigenlijk niet mag komen. Maar ja, we zijn niet allemaal even eerlijk he…

Toen de medics helemaal zonder stickertjes waren kwam de jeep er nog even bij, en een machtig aanzwellend crescendo van rondvliegende BB’s moest ik helaas volgen vanaf de zijlijn. En dat was gelijk het einde van de dag bij AA.

Natuurlijk wilden we allemaal nog vele (team)foto’s nemen, poseren met de verschillende wapens (Minimi! *kwijl!*) en was het nog een hele klus om onszelf nog enigzins toonbaar te maken voor de terugreis. Hardnekkige camoverf! Ik bleef groen! Omdat het uiteindelijk begon te regen zijn we maar snel weg gegaan, hoe ik er toen uitzag is te zien op de laatste foto van mij met de Minimi.

Natuurlijk hadden we allemaal honger, dus spraken we af iets te gaan eten, en deze keer werd het een Belgisch wegrestaurant. Weinig te eten, echt goed was het niet, maar het was eten en we waren er blij mee! Op toilet trok ik iets normalere kleding aan, maar met zo’n mohawk blijf je opvallen hoor… LOL

Buiten had de regen inmiddels de vorm van een ware zondvloed aangenomen, zo’n dik regengordijn van slagregens met druppels die bijna 30 centimeter van het asfalt spatten, niemand bleef droog bij de sprint naar de auto’s (die vrij ver verderop stonden).

Al snel waren we terug in NL, en moe maar voldaan zetten we iedereen in omgekeerde volgorde weer af. Wat een dag. En nu? Nu willen we WEER natuurlijk! Wat dacht jij dan!

TH_Wargod => The Hunters

Verslag van het evenement van Zondag 22 Augustus 2004 te Schoten(BE)

Georganiseerd door Military Xperience.

Verslag door: TH_Wargod => The Hunters

Foto’s van/voor en door de hunters gemaakt van deze dag vind je hier
De 22e augustus was het eindelijk zo ver. De dag dat TaZ mij ophaalde voor onze ‘The Hunters’prive-shooting! Oh nee… De dag dat TaZ en B2K zich versliepen, we allemaal toch nog op tijd waren, en het veld moesten delen (cq vechten tegen) een hoop cheatende n00bs, i.p.v. prive te werken aan onze team-skills…Omdat de mensen van Commando zo slim (?) waren geweest om het terrein dubbel te boeken, speelden we die dag met de Limburgse Garde mee. Da’s niet echt een groep of clan, maar meer een soortement van bedrijf (Military X-Perience) dat skirms organiseerd. Voor N00bs dus. Helemaal niet erg, het leuke was dat er meer verzorgt werd dan Commando normaliter doet, maar het was wel duurder. Tevens was het de eerste keer voor The Hunters-leden ThePriest en Born2Kill. Die laatste moest bij TaZ blijven slapen om er bij te kunnen zijn, en dat ze zich beiden versliepen ga ik niet nog een keer typen . Het hele schema van wie-met-wie mee zou rijden liep uiteraard in het honderd (Hunter-traditie ), maar uiteindelijk waren we er allemaal als eerste. Ik zei toen nog: First In, Last Out…

Onderweg hadden we de nieuwelingen al snel omgedoopt tot ‘Pvt.Pyle’ (Born2Kill) en ‘Kadaver’ (ThePriest), en uiteraard hadden de heren er geen flauw idee van wat er zou gaan gebeuren… Ignorance is bliss, denken we dan maar! Het enthousiasme was er in ieder geval.

Anyway, o.a. door de campingtafel van TaZ (de ‘behangtafels’ waren er niet!) konden we snel beginnen ons op te maken voor de dag. Natuurlijk moesten we een hoop tips geven over hoe je je kleding en uitrusting draagt, en niet te vergeten de wapens, ook wel zo gemakkelijk. Het opbrengen van de camo zorgde ook voor hilarische taferelen, maar uiteindelijk waren we dan toch klaar voor een snelle wandeling over het terrein. En dat viel natuurlijk even tegen! Het gevloek was niet van de lucht, en zelfs diegenen die hier al (vele malen eerder) waren geweest viel het op dat de heuvels nog hoger leken, en de dalen nog dieper, en de begroeing nog dichter… Een mooi moment voor de ‘doop’ van de groentjes! BB’s op je lijf, zelfs in semi, komen lekker hard aan, en dat hebben ze geweten ook. Aldus gedoopt kon de eerste missie beginnen.

Een klassieke Defend-missie. Wij beschermen de brug, graven ons in, en zij moeten hun vlag op onze brug plaatsen. TaZ, B2K en ik namen de kant van Hamburger Hill, richting de brug. op precies te zijn, langs het paadje aan de achterkant. TaZ nam het midden, ik zat aan de aan de rand van de open plek, en B2K bij de bunker in de hoek, om als de sodemieter naar ons toe te komen zodra hij enige bewging van de vijand zag. En dat duurde nog wel even. En B2K maar roepen naar ons, en wij maar roepen dat hij toch vooral STIL moest zijn… Maar gelukkig was het toen nog niet begonnen. Radiocontact met de andere verdedigers ging overigens niet lekker, veel berichten leken niet door te komen. Anyway, Even na het begin van de missie kwam B2K buiten adem aanhollen, en we gingen op een heuveltje liggen om de aanvallende ploeg te ‘ambushen’. Maar ze kwamen niet langs de rand van het terrein, maar over Hamburger Hill. Ik lag goed beschermd vn die heuvel af, B2K had minder geluk. En hij werd niet maar 1x geraakt! De aanvallende ploeg dacht dat ze met zijn ‘kill’die kant ‘schoon’ hadden en gingen verder, in de richting van de brug. Hun commander, een Marinier met een baret, liep onder mij langs in de richting van de brug…

Een full-auto salvo uit mijn M4 deed hem wegduiken, en hij werd blijkbaar niet geraakt. Minimaal 3 van zijn soldaten zaten echter opvallend achter de zandzakken op Hamburger Hill, en vanwege de boomtop ertussenin en de afstand besloot ik het tegen 3 man niet te wagen te gaan schieten, zeker niet met hun commander nog in leven. Mijn enige kans was om weg te komen. Richting de brug, of richting de bunker achterin… Gedurende het gevecht had ik TaZ al meerdere malen opgeroepen te versterking, maar hij was nergens te bekennen. De commander zat naar mijn idee tussen de brug en mij in, dus ik besloot de andere kant op te ontsnappen. Een hele tijd keken de n00bs op de hamburger Hill de andere kant op, maar mijn geluk duurde niet heel lang en een van hem zag mij en haalde mij neer.

De tweede skirm hadden beide partijen een basis met een flag, en was er een koffertje verstopt in het veld. Punten kon je scoren door A). Kills te maken, B). De vijandelijke commander te doden, C). het koffertje in handen EN in jou basis te krijgen of D). de vijandelijke basis te veroveren, en hun vlag mee te nemen naar jouw basis. Wij besloten met z’n allen het koffertje te laten voor wat het was, en ons te focussen op de basis van de tegenstander en de verdediging van ons eigen stekkie. Dit o.a. vanwege het feit dat zij waarschijnlijk dichter bij de koffer waren (die lag in de buurt van de brug), en met veel meer manschappen.

Het duurde weer vrij lang voordat de missie begon, ik zal straks uitleggen waarom, en op een gegeven moment dachten we zelfs dat de missie al begonnen was! TaZ en ik voegnden ons bij een aanvalsteam met o.a. ‘Jo’, terwijl Repo, Cyrus en ons eigen kannonenvoer achterbleven om de vlag en Crazy – onze commander – te beschermen. Ons plan was als volgt: Terugrennen in de riching van de safety-zone, en van daaruit als een gek naar hun basis. En wij waren niet de enigen. Na de heuvel opgeklommen

te zijn, kwam de safety-zone in zicht, samen met een team van 5 of 6 hard rennende LG-ers die op hetzelfde idee gekomen waren, maar dan omgekeerd! We lieten ons in de bosjes vallen, ze hadden ons niet gezien, en ik schoot er weldra een in de rug nadat hij mij gepasseerd was. Ik trok mij gelijk terug in het struikgewas, maar 3 man vond mij snel daarna en schoot van zeer dichtbij op mijn hoofd.

Bij deze missie moest je je melden bij de spelleiding als je geraakt was, en dan mocht je het veld weer in, naar je eigen basis. Zo gezegt zo gedaan. De basis werd al vrij goed verdedigt, maar aangezien ik TaZ al kwijt was voordat voorgenoemde vuurgevecht losbrak, ben ik alleen op pad gegaan. En deed iets heel onverwachts. Ik ben onderaan Hamburger Hill gaan zitten, naast het moerasje. Zo kon ik de bovenkant van de heuvel zien, de uitgang van het paadje achterom, en om de heuvel heen indien nodig. Een wereldplek. Er liep een Marshall langs die mij totaal niet zag, en na lang wachten viel een groep van een stuk of vier LG-ers onze basis/bunker aan. Ik heb er minimaal 1 in de rug kunnen schieten, en de snelheid van die aanval gestuit, en ik denk dat die jongens nog steeds niet weten waar dat vuur vandaan kwam . En toen was er beweging op de heuvel boven mij…

Takken braken, hoop lawaai, vlak naast mij! Mijn wapen in de aanslag hielp erg weinig want er rolde een zandzak van de heuvel af… :-S. Maar ik schrok wel! Haboo en zijn maat kwamen een minuut of wat later door het moeras heen, en ik vertelde dat er minimaal 1 iemand op Hamburger Hill zat. Zij vertrokken er rechtsom de heuvel naartoe. En toen bleef het lang stil. Overal. Ik had nu bijna 360 graden om mij heen in de gaten te houden, en ik dacht erover te vertrekken. En toen zag ik heel eventjes de loop van een Kalashnikov over de zandzakken uitteken… Fluisterend even contact gehad met Cyrus op de heuvel recht daar tegenover, maar die dacht dat daar niemand zat… Dus ben ik langzaam, heel langzaam, tergend langzaam de heuvel opgekropen.

Gedeeltelijk op mijn rug, en grotendeels door het zand, want dat maakt het minste herrie. Geloof me, de adrenaline spoot door mijn aderen! Eenmaal boven kroop ik tegen de zandzakken, en hoopte dat de persoon bovenop niets door zou hebben, of de andere kant op zat te kijken…

Hij zat pal naast mij. Op nog geen meter afstand. En had niets door. Ik moet wel als een engel der wrake in een oogwenk boven hem uitgetorend zijn, als een silhouet tegen de blauwe lucht. En toen een full-auto salvo BB’s over zijn hele lichaam. Hij riep niet eens ‘Hit’. Ik schoot uiteraard niet op zijn hoofd, maar met ‘Pang’ roepen kom je er met de n00bs van de LG niet. Helaas.

Dat heeft gedurende de dag nogal eens voor problemen gezorgt overigens. Ik denk dat bijna iedereen van Team Holland wel heeft geklaagd, al dan niet bij de spelleiding, over het spelgedrag van de tegenpartij. Klachten?

– Geen hit roepen, maar wel netjes het veld uitgaan.
– Hit roepen, het spel uitgaan, en gewoon na 10 meter weer de bosjes in en doorspelen.
– Wel ‘Au’, ‘Shit’ of eender welke krachtterm roepen, soms zelfs geschrokken naar een geraakt lichaamsdeel grijpen, maar geen hit roepen, en al helemaal niet toegeven dat ze geraakt zijn… :-S

Erg jammer, want enkelen van ons, onder andere TaZ, konden zich daar flink over opwinden. TaZ is zelfs enkele keren het veld uitgelopen omdat hij mensen letterlijk en figuurlijk ‘overhoop’ geschoten had, maar dat niet toegaven cq doorspeelde. Maar daar is niets aan te doen he! Wel een van de redenen dat ik zelf liever met ervaren mensen speel, want die weten dat het hele spelletje valt of staat met hoe eerlijk je het speelt.

Nog even iets over de Limburgse Garde, de organisatie was perfect, leuke missies, goede catering, en wat kleine puntjes ter verbetering. Er was namelijk maar EEN spelleider die de missies uitlegde. Dus: Groep meenemen, naar beginplek toe, uitleggen, teruglopen, andere groep meenemen, naar hun beginplek toe, weer uitleggen, en teruglopen. Erg tijdrovend! Daardoor duurde het soms even voordat de missie eindelijk begon. Verder timmeren ze hard aan de weg! Hun teams werden geleid door 6 ervaren spelers, wij waren met nog enkele anderen OpFor (Opossing Forces) voor de hele dag. (Team Holland). Aantallen? Limburgse Garde 6 ‘veteranen’ en 15 n00bs, Team Holland 13 ‘veteranen’ en 2 n00bs…

Leuk detail: Gedurende de dag is er regelmatig een klein vliegtuigje overgevlogen. Nu gebeurd dat daar regelmatig, maar deze had de toepasselijke registratiecode: OO-WAR! LOL.

Om mijn voorgaande verhaal even af te maken, vlak na die kill kwamen HaBoo en zijn maat de Hamburger Hill op, en gezamelijk hebben we daar nog enkele spannende momenten meegemakt! Vechten, terugtrekken, zoeken, enz. Erg mooi moment van de dag!

En toen was het tijd voor de lunch, mede vanwege het feit dat de we de missie verloren. Zoals al eerder aangegeven, dat was wel oke. Er waren broodjes frikandel of hamburger te krijgen, en genoeg drinken, en dit alles tegen schappelijke prijzen. Verder was iedereen nogal gecharmeerd van de kokkin, maar men had geloof ik al snel door dat dat de vrouw van de spelleider was… Ze wilde in ieder geval graag even lachen voor de foto!

Na de lunch een snelle ‘verover de vijandelijke basis’-missie, met ons als verdedigers. Vervolgens twee klassieke Hamburger Hill missies, waarvan we de onze overigens spannend gewonnen hebben. We hebben ze netjes middels een omtrekkende beweging van meerdere flkanken aangevallen, en uiteindelijk hebben enkelen onder luidkeels geschreeuw de stellingen veroverd. Gelukkig zonder bajonetten. Dus net geen ‘Platoon’.

Aan het einde van de dag zijn er nog vele foto’s genomen van The Hunters als team, en van de leden apart, maar dat vind je allemaal in de foto-gedeeltes op de site. En we waren als laatsten weg… Inderdaad: First In, Last Out!

Kortom, ondanks enige frustratie van tijd tot tijd, kunnen we de volgende balans opmaken:

– Onze n00bs zijn volgende keer geen n00bs meer!
– Military Xperience doet z’n best om het allemaal strak te organiseren.
– Soms is OpFor zijn leuk.
– Wanneer gaan we weer?

Jullie trouwe oorlogsverslaggever,

TH_Wargod => The Hunters

 

4 September @ Commando, Schoten, skirm van Military Xperience.

– TH_warGOD
– TH_Jihad-Joe
– TH_ThePriest
– MerijnDJ
– ‘Hans’

De dag begon al goed: Dik een uur te laat vanwege het verslapen van beide chauffeurs! En daarna The_Priest ophalen… We waren uiteindelijk pas om tien voor elf op het terrein, en het is maar goed dat de Limburgse Garde pas zo laat begint…

Snel de spullen aangetrokken en geen tijd voor make-up. Daarom ben ik zo bleek op de foto’s! We werden ingedeeld in een groep, eerst bij elkaar, toen gescheiden, toen alleen Hans (Maat van J-J) in een ander team, daarna wij allemaal in de andere groep. Toen werden we als groep een eigen groep, ‘Delta’. Snap je het nog? Tijd om aan die naam te wennen was er niet. Want we waren ineens weer bij de tegenpartij! Ik was ondertussen al met hulp van een baret van J-J tot groepscommandant gebombardeerd, en toen gingen we lintjes halen. Rode. Nee toch gele. Oh nee, beter rode. Op, dus kregen we paarse. En toen toch nog rode. En Merijn kwamt toch ook nog bij onze groep. En de twee die bij mijn groep kwamen werden weer weggehaald, dus we waren – behalve Hans dan – ‘samen’. Sommigen van ons met drie (!) kleuren lintjes! We werden uiteindelijk team ‘Zulu’. Heel strak geregelt LG! :-S

Missie 1: When Trumpets Fade
Anyway, ‘Rob de Marinier’ was onze commandant, en we kregen opdracht stelling te nemen en twee vlaggen in de buurt van de brug te verdedigen. Ik nam met mijn team een kant (aan de HH kant) en ‘Dave’, de andere groepscommandant de andere kant. Rob en zijn groep bleven in het midden voor support waar nodig en de algehele leiding. We lagen op goede plekken, in een ruwe cirkel in dekking, en de beide andere teams zijn helaas weggevaagd en die vlag veroverd. Maar de onze niet! Sterker nog, we hadden niet veel contact en er sneuvelde niemand… Rob voegde zich als enige overlevende bij onze groep en toen was het helaas al afgelopen…

Missie 2: Enemy at the Gates
De vijand had zich samengetrokken langs een langgerekte linie, die zij kostte wat kost moesten verdedigen (inclusief 3 vlaggen bij zogenaamde OP’s). Rob legde ons zijn plan uit. Hij moest op de Hamburgert Hill blijven, maar een snel aanvalsteam moest via de safetyzone een bepaald punt in de verdediging aanvallen. Zodra het signaal klonkt spoedden wij ons er naar toe. In de mission-briefing was wel even kort aangehaald dat de vijand een klein aanvalsteam tegen de Hamburger Hill in mocht zetten, maar wij rekenden niet op snel contact. Helaas. De vijand deed precies hetzelfde als wij, eigenlijk precies zoals bij de vorige skirm! We renden als middeleeuwse troepen op elkaar in, en Jihad-Joe en ThePriest gingen vrijwel direct neer. De rest trok zich snel in de bossen terug, en de vijand voor ons ook.

‘Dave’, de andere groepscommandant trok zich met het achterste deel van de mannen gelijk terug voor een omtrekkende beweging. De groepen waren ineens radicaal anders verdeeld, en ik had plotseling een heel ander team! Snel bepaalde ik 2 ‘scouts’ die gingen kijken of de vijand zich inderdaad (naar verwachting) hadden teruggetrokken, omdat ze met heel weinig waren, en wij met velen!) Langzaam hebben we toen het pad van de oorspronkelijke aanvalsroute vervolgt. Bijna bij de vijand kwamen onze 2 groepen elkaar tegen, er waren wat schotenwisselingen, maar al snel was het pauze. Jammer! Dat had best wat langer gemogen!

Na de pauze besloot onze commandant tot een radicaal andere tactiek. Zijn idee was de vijand keihard te raken met alles wat we hebben, terwijl 3 van de onzen de vijand afleiden aan de andere kant. Erg leuk, om onder zeer geconcentreerd vijandelijk vuur door het hoge gras te rennen, luid schreewend, maar ik kan hj vertellen, we vielen als vliegen! Je hoorde bijna meer ‘Hit’ dan BB’s! Wel spannend om in het gras voor de heuvel te liggen, terwijl er overal BB’s inslaan… Tevens overigens de enige keer dat ik die dag geraakt ben. ‘Hans’, die voor de eerste keer meedeed, zei later dat het erg leuk was voor de vijand. Prijsschieten. Zij zaten achter kratten en pallets en hoefden alleen maar te maaien. Een beetje zoals met een Mg42 op Omaha Beach als er voor je een landingsboot opengaat…

Toen ik terugkwam van de safetyzone hoorde ik de kreten van de volgende aanvalsgolf die geen stap kon verzetten zonder doorzeeft te worden, en ik riep snel merijn bij mij. Ik zei dat ik dit pure zelfmoord vond, en van de verwarring gebruik wilde maken om de vijand ergens in het midden aan te vallen. Onderweg groeide ons groepje, want onder andere ThePriest kwam erbij. De een of andere teammate bevond zich ook in dit niemandsland, alleen, en dat resulteerde in een teamkill. Maar terecht, want ik zou hem even genadeloos afgeschoten hebben, daar, op dat moment, op die plek. Anyway, jammer was het wel, en wij drieen zochten voorzichtig, elkaar dekkend, verder naar de vijandelijke stellingen. En die vonden we. Ik maakte een prachtige lange-afstands-kill dwars door de struiken, op iemands hoofd, en samen met ThePriest en Merijn kwamen we onze ‘afleidings-ploeg’ tegen. Dave en Wesley. Heel langzaam maar wel heel systematisch en efficient hebben we de omgeving ‘schoongemaakt’ en zagen we de vijandelijke vlag… Onder dekking van 3 van ons die de hele omgeving beschoten (Waar is de Minimi als je hem nodig hebt? LOL) dook hij letterlijk vanaf een heuveltje naar de vlag! Eenmaal geland – met de vlag! – rolde hij bliksemsnel terug en onder het luid brullen van “Terugtrekken” dekte Wesley ons met vuur en renden we weg. 4 seconden later ging de hoorn. Einde match!

Ik denk niet dat onze commandat het erg vermakelijk vond dat wij triomfantelijk terugkwamen met de vlag, en ik hem bedankte voor zijn ‘fantastische massale afleidingsmaneuvre’…

Hamburger Hill
Tevens hebben wij de HH-missie twee keer gedaan. De eerste keer waren we de aanvallers, de tweede keer net omgekeerd. Bij de aanval was het behoorlijk spannend, de andere twee teams hadden beide opties die wij gekozen hadden reeds in gebruik voor hun plannen, dus we zijn uiteindelijk niet over de achterkant maar veel meer vanaf de zijkant aan gaan vallen… Oprukken onder support-vuur werkt echt! Dan houden ze hun koppies wel laag! En dan kun je heeeeel dichtbij komen…

Verdedigen ook cool, mijn eerste keer binnen de zandzakken, de sniper bakte er helemaal niets van, en Joachim, aka ‘Jo’ aka ‘Dwarf’ maakte een flinke reeks “Ratatatata”-roepende kills door stilletjes tegen de heuvel op te kruipen… LOL.

Er zou geloof ik ook nog een missie zijn met een generaal en een eliteteam van 10 man en de rest als guerilla’s, maar dat is er geloof ik nooit van gekomen! Wat ik verder nog wil vertellen? Nou, wij gingen na afloop met onze groep nog wat foto’s maken, en filmpjes. De gehele dag was er gekloot met de commnicatie, want mensen gebruikten het verkeerd, hadden VOX aanstaan, of dat uitermate vervelende piepje aan het einde van elke boodschap. De lunch was weer dik in orde, de BB’s weer duur (500x Bioval voor 5,50 Euro), er waren nagenoeg GEEN CHEATERS (dat mag ook wel eens gezegt worden!) en dus uiteindelijk gewoon een topdag.

Ik heb gemerkt dat ik leidinggeven leuk vind, dat blijkbaar (gezien de reacties) niet onverdienstelijk doe, en ik begin een klein beetje het gevoel te krijgen dat ik Airsoft een beetje ‘doorkrijg’… Dus lange leve de fun van nog veel meer skirms!

Jullie trouwe oorlogsverslaggever,

TH_warGOD

TH_Wargod => The Hunters

 

Operation Rolling Thunder. Het weekend van 31-7-2004/1-8-2004.

Verslag van het evenement in het weekend van 31-7-2004/1-8-2004.

Georganiseerd door Airsoft Brugge

Eerst even dit voor ik verder ga met mijn verhaal.. Hoewel ik me prima hebt vermaakt ga ik zo nu en dan misschien wat negatief zijn. Dit is naar niemand toe persoonlijk bedoeld. Het is gewoon zoals ik het evenement en alles er omheen heb ervaren. Het is dus mijn persoonlijke mening.

Man! Wat had ik hier een zin in zeg.. Altijd als er een 24 uurs game was kon ik niet ivm werk en/of andere soms erg irritante dingen… Maar nu viel dit evenement precies in mijn vakantie dus ik kon en ging!!

De aanloop naar het evenement werd heel leuk opgebouwd door de heren van ASB door zo nu en dan een klein beetje info te geven op hun forum. Helemaal verlekkerd iedere dag het forum tsjekkend op meer info.. Dat gaf mij al aardig wat voor-pret πŸ™‚

Vrijdag had ik alles al klaar gezet. Mijn vrouw vond het overdreven wat ik mee nam maar als ik ga spelen heb ik altijd 2 of 3 tassen met zooi.. Alleen nu een tent en een mafzak erbij. Het leek in ieder geval meer als dat het was. Nog even de fora gelezen of er nieuwtjes waren en nog een x de regels van Brugge door genomen. Tijd voor bed.. Om 6:30 staat Kem voor de deur..

Zoals altijd voor een skirm was ik vrij vroeg wakker.. 5:00.. Ik heb helemaal geen wekker nodig πŸ˜› maargoed.. Ik mijn bed uit, rustig aan om niemand wakker te maken en naar beneden. Nog even een laatste tsjek. Had ik alles bij me?? Nog wat bammetjes gemaakt, brugge forum nog even bekeken en dan is het 6:30. Zoals gewoonlijk was Kem precies op tijd. Zijn auto geladen en op richting Operation Rolling Thunder!!!!! We moesten eerst nog even langs Aywaille om Kem zijn wapens op te halen en vandaar gingen we naar ORT. Wat een verschrikkelijk mooie omgeving.. Elke keer als ik daar ben kijk ik mijn ogen uit :o)

Rond 9:30 kwamen daar waar we zijn moesten.. Het was er al gezellig druk en snel zagen we al wat bekende gezichten. Na het standaard handenschudden en de gebruikelijke babbeltjes hebben we ons gemeld bij de organisatie en ons “afstand van verhaal” ingeleverd ( Leuk he? Dat vlaams πŸ˜€ ) Na ook de BBB’s te hebben afgerekend hebben we onze spullen in een busje geladen, de auto in een weiland geparkeerd en werden we meegenomen naar het terrein.

De wandeling naar de safezone was pittig… Man wat is dat terrein groot! en mooi πŸ˜€ Na een stevige wandeling kwamen we bij de safezone en konden we beginnen met het opzetten van onze tenten.. De spullen uit de bus lagen allemaal al klaar. Het was even je eigen zooi er tussen uit vissen en opbouwen die handel πŸ™‚ Al snel een leuk plekje gevonden, mijn tentje opgezet en omgekleed.

Voor foto’s ga je naar de Airsoft Brugge website
Na me omgekleed te hebben was het zo goed als tijd voor het nog een keer door nemen van de verschillende regels, de teamverdeling en gelijk de eerste missie briefing. Nadat de 2 teams bekend waren en de teamcaptains waren gekozen werden we meegenomen het enorme bos in. De eerste missie was om op een bepaald deel van het terrein een hoofdkwartier, een nuclear opslagruimte en een gevangenis te maken. Deze mochten niet te dicht bij elkaar zitten. Deze werden gemarkeerd dmv tape, bordjes en om het af te maken een vlag πŸ™‚ Na het opbouwen konden we gaan zoeken naar de vijand en hun lokatie(s)

Hier bleek al heel snel dat het terrein voor een aantal mensen toch al iets te groot te zijn. Er kwam niet snel genoeg actie.. Maar we gingen toch stug door en toch nog vrij snel was er contact. Na wat heen en weer ge-ren met het nodige aan rondvliegende bb’s hoorde we het gameover signaal. Simpele maar toch ook erg leuke missie πŸ™‚

Allemaal even bijkomen in de safezone… Snel wat te eten pakken, nog even de veldflessen bijvullen en klaar maken voor de volgende missie. Ook hier weer hele leuke missie kaarten met duidelijk opdrachten. Zoek in de 3 aangegeven dropzone’s naar vaten met nuclear materiaal. Deze vaten zijn niet te verplaatsen zonder de speciale handschoenen die ook in 1 van de dropzone’s liggen. Dus de bedoeling is om eerst de handschoenen te vinden. Daarna opzoek te gaan naar de 2 vaatjes en deze naar onze opslag te brengen. Lijkt een duidelijke en simpele opdracht πŸ˜€

We vertrokken naar het startpunt en splitste op in de van te voren afgesproken teams. Ieder team op pad richting een dropzone in de hoop de handschoenen te vinden maar ook om gelijk de vaatjes te lokaliseren voor als we de handschoenen hebben gevonden. Na ongeveer een klein uurtje te hebben rond gehobbeld in dat enorme terrein hadden wij nog steeds niets gevonden. Weer liepen hier wat mensen te mopperen dat het terrein te groot was.. zucht.. Maar ok.. we gingen door en via de radio kwam het bericht dat de tegenpartij gespot was. Wij er op af en knallen met die ballen.. Wij lagen in een greppeltje met behoorlijk wat tegenstanders veilig achter de bomen verstopt.. Na wat nogal hoogmoedige actie’s van ons, die dus totaal nutteloos waren ;o) is er een lid van ons team geraakt. Daar stond hij dan.. in het bos.. Onze medic kon hem niet benaderen zonder zelf geraakt te worden. Hier werd de leiding even door een “pro” overgenomen en hij stelde voor om in paren naar voren te gaan, elkaar dekking gevend, en zo de medic naar onze gewonde te begeleiden. Paren waren in gedeeld. De afspraak was 1 paar rennen de rest dekkingsvuur gevend. Paar 1 loopt een paar meter en gaat liggen om dekkingsvuur te geven zodat de volgende naar voren kunnen.. en zo ging dat om en om tot we met de medic bij onze gewonde waren. De gewonde werd geholpen en we trokken ons op dezelfde wijze terug naar “ons” greppeltje.

1 maal in het greppeltje hadden we via de radio vernomen dat er wat mensen van ons in de buurt waren en of we allemaal bij elkaar wilde komen om dan onze tegenstander uit de bossen te jagen. Het enig probleem was dat we langs de tegenpartij moesten om bij onze teamgenoten te komen. Ook hier nam onze “pro” de leiding op zich en gingen we op een rij in de greppel liggen… ongeveer 10 mtr afstand.. de laatste van de rij ging rennen naar het begin van de lijn en onderweg aan de mensen aangevend welke positie die persoon op dat moment in de lijn had. Dus de laatste ging rennen.. tikte de man na hem aan en zei “laatste”. Tegen de persoon daarnaast “1 na laatste” en dan maar rennen tot aan het begin.. dus ongeveer 10 mtr voorbij de eerste man. De rest van de groep gaf dekkings vuur. En zo gingen we het hele stuk door… Op deze zeer vermoeiende maar wel werkende manier kwamen we bij onze teamgenoten. Die zaten op/rond wat boomstammen op ons te wachten. Ik ben daar maar even ergens gaan zitten.. Kan wel merken dat ik wat mijn conditie betreft niet helemaal meer goed zit πŸ˜€ Wat was ik moe πŸ˜€ Het waren leuke moves maar vermoeiend voor deze ouwe man ;o)

Maar om nog even verder te gaan.. Eenmaal samen begonnen we op te trekken en drongen we onze tegenstander steeds verder terug. Het lukte ons om 2 medics van hun uit te schakelen. We jaagden ze steeds verder de bossen in.. We maakte ons klaar voor de genade klap toen het signaal game over klonk. Sjit.. weer ruim 2 uur voorbij.. En we hoorden toen dat we de missie nog verloren hadden ook. Terwijl wij lekker aan het stoeien waren is het een klein groepje van de tegenpartij gelukt om de handschoenen en vaatjes veilig te stellen… suks.. Maar wel kewle actie’s :o) Had wel pijn mijn voetjes…

Tijdens deze missie had iemand de pech om in een bijennest te gaan staan… Dit werd duidelijk niet gewaardeerd door die beestjes en zowel hij als de persoon die hem wilde helpen hebben wat bijensteken opgelopen. Door dit voorval werd het spel even stilgelegd en zijn deze 2 heren even naar een dokter gebracht. Wij speelde daarna weer verder.

Terug in de safezone was het pauze.. Het eten zou zo komen dus een beetje kletsen hier en daar. Ook werd er door wat mensen wederom geklaagd dat het zo groot was. Ik blijf dat een beetje vreemd vinden omdat de heren van ASB al vanaf het begin hebben aangegeven over een 1kmΒ² groot terrein te beschikken. Het is net of mensen schijnbaar niet weten hoe groot dat nu werkelijk is…

In deze vrij grote pauze was het ook even tijd voor het eerste deel van de loterij. Een aantal mensen wonnen diverse leuke prijzen waaronder een brugge polo, redwolf polo’s en redwolf caps. De 2 hoofdprijzen werden nog even bewaard voor na het eten πŸ™‚

De warme maaltijd was gekomen en volgens velen goed te eten. Ik had zelf eten meegenomen en nadat dat naar binnen gewerkt te hebben ben ik even in mijn tent gaan liggen om een beetje bij te komen van die vermoeiende missie.

Na de maaltijd kwam het laatste deel van de loterij.. Nadat de 2 gelukkigen hun prijzen in ontvangst namen werd er geroepen je klaar te maken voor de volgende missie.

De derde missie was weer leuk gevonden. Er moest gejaagd worden en dat ging mbv een gps systeem πŸ˜€ We verzamelden bij het chalet in het midden van het terrein. Daar stond een laptop en werd ons uitgelegd wat de bedoeling was. Een paar man blijven in het chalet en volgen op de laptop de lokatie van een groep je van de tegenpartij.. Dit werd dan via de radio doorgegeven aan onze jagers die op hun beurt probeerde die groep van de tegenpartij uit te schakelen.

Terwijl onze jagers op pad waren en door onze man in het chalet de juiste richting op werden gestuurd, bleef het groepje waar ik bij zat achter bij het chalet om deze te beschermen. Wij hadden geen moeilijke taktieken.. We bleven in de buurt van het chalet. Al vrij vlot na het startsignaal bleek dat er zich een groepje had verstopt vrij dicht in de buurt van het chalet. Snel trokken we het bos en gingen we gelijk in de aanval. Soms is de aanval zeker de beste verdediging en in ons geval helemaal.. Al snel hadden we een behoorlijke groep mensen uit geschakeld. Klein nadeel was dat hun medic zich niet of nauwelijks liet zien en constant de gewonden weer heelde.. Dit kon zo niet doorgaan natuurlijk.. Wij zoeken naar hun medic om die uit te schakelen en al snel werd hij gezien. Een grote groep ging op hem af en het lukte hun om de medic uit te schakelen. Nu was het aan ons om de rest van de tegenstanders aan te pakken. Dit gaf een behoorlijk leuk “van boom tot boom” gevecht waarbij door beide partijen leuk en sportief werd gespeeld. Over en weer hoorde je hit gebrul en had onze medic het steeds drukker.. Ik besloot om in de buurt te blijven van onze medic om hem zo nog wat dekking te kunnen geven. Onze tegenstanders probeerden nu namelijk hetzelfde bij ons te doen.. de medic uitschakelen.. Na een tijdje stond er een aardig groepje tegenstanders bij het chalet ( ook een safezone ) Zij waren geraakt en zaten zonder medic.. Wij hadden gelijk door dat er niet zoveel mensen meer in “ons” stukje bos konden zitten dus gingen we op zoek.. Langzaam gingen we naar voren.. Van boom tot gat, van gat tot boom en op eens… TIK TIK TIK.. BB’s op mijn rug. HIT!!

Onze medic was ook geraakt dus was het 10 min op de plaats blijven staan en na die 10 min naar een safezone. In dit geval ging ik naar het chalet. Daar stonden ook nog wat mensen van het andere team en spraken we af hun eerst te laten gaan en dan wij weer het spel in. Dit ging dus even iets anders als gepland.. Via de radio had een andere groep van ons team om hulp gevraagd omdat ze behoorlijk onder vuur lagen. Een 4tal mensen van onze groep gingen snel hun kant op om de boel te versterken. De resterende mensen namen weer hun posities in rondom het chalet om deze te beschermen. Het was inmiddels al behoorlijk donker geworden in het bos.. Nu gebeurde er helaas niets meer.. Geen tegenstander meer gezien tot aan het eindsignaal.. en ik vond dat helemaal niet erg.. Ik was een beetje moe ;o)

Na het eindsignaal was het verzamelen bij het chalet, even de zaklampjes halen bij de tenten. Nog eens flink inspuiten met antibeestjesspray want er waren heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel “bloedzuigende-en-zeer-irritant-zoemende-beestjes” Maar dat hoort in een bos ;o)

Bij de volgende missie mochten wij ons ingraven en mocht de tegenpartij ons gaan aanvallen.. Zoals vaak in het donker is een zaklamp wel handig. Maar het is niet handig als iedereen met zo’n ding alle kanten op schijnt.. Soms zie je zonder lamp beter als met lamp. Het was volle maan en men onderschat vaak het menselijk oog πŸ™‚ Maargoed al snel hadden we allemaal een leuke plek gevonden en was het wachten op de tegenstander. Natuurlijk deden die hetzelfde als wij (spelen met de lampjes) en werden ze al snel gezien door ons.. Ze stuurden een aantal mensen vooruit om de boel te verkennen. Ze kwamen over een pad onze richting uit. Wat ze dus nog niet doorhadden was dat wij aan beide zijden van dat pad zaten. Op een bepaald moment flitsten de soms extreem sterke zaklampen aan en openden we het vuur op die paar man die op het pad liepen.. Waren niet te missen en zagen door die felle lampen niet van waar er werd geschoten :o) Was even leuk.. Daarna nog wat kleine schermutselingen maar erg spannend werd het niet meer TOET TOET TOET… GAME OVER!

Allemaal terug naar de safezone.. Ik was op en dook mijn tentje in. Even nog wat gegeten en gedronken en mijn mafzak ingekropen.

Toen ik wakker werd was het al licht.. Vaag want we zouden om 4:00 weer beginnen en dan is het volgens mij nog vrij donker. Dus ik mijn kop wat opgefrist, aangekleed en de tent uit. Wat een heerlijke morgen zeg πŸ™‚ Lekker fris, vogeltjes, geen overdreven gekke geluiden behalve het gesnurk wat uit veel tenten kwam :o) Even een boompje van wat vocht voorzien en maar even gekeken hoe laat het nu eigenlijk was. 6:30! πŸ™‚ Langzaam maar zeker werden de andere mensen ook wakker. Dat we wat langer hebben geslapen had volgens een aantal mensen te maken met de wachtdiensten die gedraaid zijn bij de auto’s. Omdat er een dag eerder banden zijn lek gestoken bij een auto waren een aantal mensen naar de auto’s gegaan om hier de boel een beetje in de gaten te houden. Om die mensen ook nog wat rust te gunnen hebben we dus wat langer door kunnen slapen :o)

Aan alles komt een eind.. dus ook aan onze rust πŸ™‚ “Nog 5 min voor de briefing” werd er geroepen. Ik vlot mijn spullen weer omgehangen.. magazijnen gevuld, accu van mijn wapen nog even getest en ik was er weer klaar voor :o) Omdat er mountainbikers wat kwamen fietsen en een aantal mensen duidelijk hadden laten merken het allemaal toch iets te groot te vinden werd er besloten om de zondag alleen nog maar op 1 deel van het terrein te spelen met wat aangepaste missie’s

Het werd een vlaggeroof.. Simpel.. Maar was fun en knap lastig πŸ™‚ Wij moesten onze basis wederom verdedigen en de tegenpartij mocht proberen onze vlaggen te pakken. Omdat een aantal mensen nog niet helemaal wakker waren of zelfs niet echt meer meededen trok ik mijn eigen plan en ging ergens tussen wat boompjes in een hinderlaagje liggen. Niet veel later kwamen onze tegenstanders. Ze waren opgesplitst en vielen ons van 3 kanten aan. Aan de zijde waar ik lag was het lange tijd rustig.. Gebeurde weinig tot ik wat hoorde… Ik hoorde geritsel, gefluister en dat kwam steeds dichterbij.. “Wat doe ik??”dacht ik bij mezelf.. Ik hield me maar stil en 2 man gingen mij op nog geen 3 meter ieder voorbij. De een links om de bosjes waar ik tussen lag en de ander rechts om. Was een lekker moment.. de kick dat ze je niet zien.. lekkerrrrrr… Maar nu nog afmaken.. Ik wachte rustig tot ze op een veilige afstand waren en schoot bij alle 2 op de reet. BUTTSHOT!!

Na mijn buttshots was mijn plek ook niet meer zo veilig en trok ik richting mijn teamgenoten en probeerden we de tegenpartij terug te dringen.. En dat lukte nog ook!! Enige minpunt was wel dat ze ook de vlag mee hadden ;o) We lost… einde game..

Was weer even rust en voor de mensen die trek hadden was het ontbijt gekomen. Weer even rustig bijkomen. Beetje kleppen. Bak koffie erbij. Het leven is goed ;o)

Na het ontbijt was het onze beurt om de vlaggen te proberen te veroveren. Omdat een aantal mensen geen zin meer hadden kwam er van onze eerder samengestelde groepen weinig terecht en splitste we op in 2 groepjes ipv de eerdere 3. Ik hobbelde gezellig met de heren van Airsoft Gent mee. Na een klein half uurtje door de bossen hobbelen kwamen we bij het vijandelijke kamp en konden we een aantal tegenstanders uitschakelen. Het lukte ons ook om de vlaggen te pakken. Het vervelende alleen was dat we door een tegenaanval gesplitst werden en de persoon met de vlaggen was verdwenen.. Bleek later dat hij geraakt was en onze tegenstanders de vlaggen weer terug hadden. De andere groep van ons team was via de andere kant gekomen en door nu van 2 kanten behoorlijk druk te zetten lukte het ons nu weer om de vlag te pakken en nu ook te behouden.

De laatste missie… Aantal mensen hadden nog maar weinig puf om te spelen.. Er waren er zelfs al bezig met hun spullen inpakken. De laatste missie werd echt een vlaggeroof. Ieder team ( of wat daar nog van over was ) ging 50 mtr het bos in, moest de vlag duidelijk zichtbaar ophangen en proberen die van de tegenstander te veroveren. Wij hadden het idee om maar gewoon op ze te wachten.. Van ons team waren er nog maar een man of 10 over terwijl de tegenpartij toch nog aardig richting de 20 man ging. Omdat ik niet zo’n zin had om maar rustig af te wachten ging ik alleen op pad. Had kaartje bij me.. kompasje.. Kon nix fout gaan πŸ™‚ Dus ik op pad.. Genietend van het goeie weer, het mooie bos.. De stilte.. Na een tijdje rondhobbelen werd de grond wel erg drassig.. Was wel op meer plaatsen zo maar nu wel heel erg. Ach.. ik wist dat het pad vlakbij was en liep stug door. Na nog een paar stappen zag ik het pad en dacht dat het wel goed kwam.. Niet dus πŸ˜› Op een bepaald moment zakte ik steeds verder weg.. Tot mijn kisten zover wegzakte dat het water er via de bovenkant inliep.. Kan je 1 ding zeggen.. als je alleen in de bossen loopt en je zakt in de zachte bodem weg voel je je niet zo prettig ;o) Maar ik kreeg mijn voetjes los en na een paar stappen waarbij de grond weer steviger werd kwam ik uiteindelijk toch op het pad. Met hele natte voeten.. Omdat ik geen zin had om verder te spelen met natte voeten ben ik maar naar de safezone gegaan. Einde game voor HaBoo.

Dus omkleden. Droge sokken en schoenen aan en mijn spullen ingepakt. Ondertussen was het voor de andere mensen ook afgelopen en kwamen ze terug naar de safezone. Ons team had de laatste missie helaas verloren. Nog even met wat mensen gebabbeld, spullen klaar gezet voor het busje.

Na het laden van het busje begon de wandeling terug naar het weiland. Onderweg kwamen nog aardig wat mountainbikers met een bloedgang voorbij… Zijn ook niet bang die mannen…

Aangekomen bij het weiland waar de auto’s stonden was het dag zeggen, handjesschudden en hop richting Nederland!

Ik begrijp heel goed dat ASB op een bepaald moment op alternatieve missie’s is overgestapt. Het late opstaan, de mountainbikers en de vermoeide ORT deelnemers waren daar de oorzaak van dus dat was zeker goed geregeld. Maar ik ben erg nieuwsgierig.. Wat waren de eigenlijke missie’s?? Wat was de bedoeling van de gevangenis?? vragen vragen.. :o)

 

Ik moet zeggen: een top weekend :o) Ik heb me zeer goed vermaakt, het terrein was te gek! De missies waren top! De heren van Airsoft Brugge hebben zeker hun best gedaan!

Waar kan ik me inschrijven voor de volgende?ΒΏ?ΒΏ?

HaBoo

 

toelichting 18-9-2016: dit verslag komt van het oude airsoftreviews.nl. Helaas zijn de foto’s van dit evenement niet meer beschikbaar.

Bewaren

Verslag van “Rumble in the Jungle” 22 augustus 2004

Verslag van “Rumble in the Jungle” 22 augustus 2004

Een Military Xperience evenement op het terrein van Command0 in Schoten(BE)

Eerst even dit voor ik verder ga met mijn verhaal.. Hoewel ik me prima hebt vermaakt ga ik zo nu en dan misschien wat negatief zijn. Dit is naar niemand toe persoonlijk bedoeld. Het is gewoon zoals ik het evenement en alles er omheen heb ervaren. Het is dus mijn persoonlijke mening

Zondagmorgen 7:30.. Dennis staat voor mijn deur te trappelen om aan zijn 2de skirmish te beginnen en ik heb er ook wel weer zin in. Rumble in the Jungle is het 2de evenement georganiseerd door Military Xperience een nieuwkomer in de airsoftwereld met grootse plannen. We zullen zien wat het vandaag word ;o)

Wij op pad.. Helemaal hyper dat we weer gaan spelen. Maar eerst even naar Turnhout om de wapens op te halen. Na een erg ruim uurtje doorrijden waren we in Turnhout, pikten we de wapens op ( Hier was wat vertraging ivm wat onduidelijkheden over gemaakte afspraken ) en was het hop naar Schoten kachelen. We maakten gebruik van een routeplanner op internet. Hartstikke handig.. Minpuntje was wel dat de omleidingen ivm de werkzaamheden aan de ring Antwerpen er niet vermeld werden. Dit gaf wat stress.. zelfs lichte paniek aanvallen die gelukkig met een flinke zak M&M’s onderdrukt konden worden.

Door al die werkzaamheden konden we de door de routeplanner aangeven route niet volgen en gingen we het maar een beetje gokken. Aardig gegokt want na een tijdje kwamen we toch in Schoten terecht en vonden we het terrein. Wel wat later als gepland maar de organisatie zelf was ook wat later gekomen dus we hadden nog nix gemist πŸ™‚ Nu een keer niet het gebruikelijke handjes schudden maar meer een “nu snel omkleden en klaarmaken”. Na het omkleden was er toch even een moment om wat mensen even gedag te zeggen en kennis te maken met wat mensen van the hunters. Al aardig wat mee gebabbeld via forum/msn.. Leuke mensen en leuk/sportief spelend team.

Military Xperience had zijn Limburgse Garde meegenomen met wat nieuwkomers. Was een leuk groepje mensen. Geen 72 zoals de heren van command0 dat weekend ervoor hadden. Omdat wij wat later waren hebben we de rondleiding gemist en mochten we gelijk aan de eerste missie beginnen. Verdedig de brug..

Na de instructie gingen we allemaal netjes onze positie innemen en het lange wachten kon beginnen.. En het duurde zeker lang.. Je hoorde hier en daar wat gerommel. Wat gekraak in de struiken.. Zag wat vage schimmen op een afstandje voorbij rennen.. maar aan mijn kant gebeurde weinig. Achter me hoorde we al wat schoten en hit kreten maar aan onze kant was het maar stilletjes.. Weer wat geritsel.. Klinkt wel dichtbij.. Komt van achter me.. Ik wil me rustig omdraaien PLOPPLOPPLOP!! bb’s op mijn reet.. HIT!! Einde game voor HaBoo.. Dit vond ik eigenlijk helemaal niet erg. Omdat we wat gehaast het veld in moesten had ik wat dingetjes niet gedaan en kon dat nu even op mijn gemak wel doen.. Zoals mijn reddotscoopje op mijn wapentje monteren.

Na de gebruikelijk “sooooooooooooooow hebbie gezien wat ik deed” verhalen was het weer tijd voor de volgende missie. Had te maken met een basis, een tas/koffer en wat vlaggetjes. Wij werden meegenomen naar een bunker verstopt achter 2 heuvels.. waarvan er 1 Hamburger Hill word genoemd. Die bunker werd onze basis. Na wat gebabbel over het spel en wie er commander wil zijn begonnen we met posities in te nemen.

Ik ging samen met Dennis op pad.. Eerst hadden we het idee om lekker te gaan wandelen door de zeer dichte begroeing maar omdat er op Hamburger Hill nog wat lege plekken waren besloten we daar maar te wachten… en te wachten… en te wachten.. Was trouwens best lekker weer :D. Toen klonk het start signaal!! En wij weer wachten.. en wachten.. Ik zat lekker van het zonnetje te genieten. De heren die wat hoger op hamburger Hill zaten zagen vanalles langs hun kant lopen dus dacht ik het wel makkelijk te hebben. Beetje relaxed onderuit hangend was ik er van overtuigd dat ik het wel zou “horen” als er iemand naar boven komt. Nou mooi niet dus. Zomaar uit het niets stond daar een “woest-kijkende-schuim-op-de-mond-bb’s-strooiende” Limburgse Gardist voor me die net zo hard van mij schrok als ik van hem alleen hij was wat vlotter met schieten. Mijn maatjes een verdieping hoger hadden mijn gegil niet eens gehoord zo geconcentreerd waren zij met de andere kant bezig. Dennis had ondertussen wel door dat er wat aan de hand was en probeerde nog wat maar ook hij kon naar de safezone om zich even te melden bij de marshall. Ik heb geen id hoe het verder is verlopen op de”Hill”.

Wat ik wel weet is dat toen we weer terug in het spel waren er van alles aan de hand was.. We van alle kanten werden beschoten en eigenlijk geen id hadden wat te doen.. We zaten nu in een moeras onderaan Hamburger Hill en wilden wat gaan doen maar wisten niet wat, tot ik iemand de Hill op zag gaan en daar iemand uitschakelde. We besloten hem te helpen en gingen mee de Hill op. Het was leeg boven.. en dat wilden we zo houden en deden we ook ons best voor! MOAH..Ucheuche.. Na wat vage actie’s van mezelf werd ik natuurlijk weer op mijn reet geraakt.. Dus ik voor de 2de x naar de safezone. Heb daar even wat met Christian staan babbelen en Dennis kwam ook nog even langs.. En we besloten om die laatste 10 minuten ook nog even wat te gaan doen. Toen we het veld weer inliepen kregen we te horen dat de Garde onze basis had veroverd, dus wij er, voorzover dat mogelijk was, er snel op af maar toen klonk er TOETERDETOET! LUNCH! En hier bleek gelijk dat de Garde zowel de vlag als het koffertje had en game eigenlijk wel over was. Suks.. Maar we hebben zeker ons best weer gedaan ;o)

Military Xperience had voor mensen die daar behoefte aan hadden broodjes frikandel en hamburgers beschikbaar. Ook konden er andere versnaperingen en frisdrank gekocht worden. Ik heb hier verder zelf geen gebruik van gemaakt omdat ik mijn eigen “lupa” bij me had. Maar het zag er goed en netjes verzorgd uit en de bediening viel bij veel heren goed in de smaak ;o)

Na de lunch was het jezelf weer in je gear hijsen en klaarmaken voor de volgende missie. Dit keer mochten wij ons gaan ingraven in het voormalig hoofdkwartier van de Garde en was het de bedoeling dat in handen te houden. Ik heb deze missie jammer genoeg niet uitgespeeld omdat net na het starten van het spel mijn wapen geen zin meer had en er maar mee ophield.. en nee.. het was niet mijn accu ;o)

Ik besloot maar om bij de laatste 2 missie’s wat foto’s te maken. De laatste 2 missie’s waren “Hamburger Hill” missie’s. 1 team bovenop de “Hill” en het andere team mag proberen de vlag boven op die berg te veroveren. Ik heb hier een aantal mooie actie’s gezien van zowel team Holland als de Limburgse Garde. Zag er vanaf zo’n bergje wel leuk uit allemaal. Ook een hele leuke teamkill gezien..

Team Holland zat op de Hill maar waren wat aan het kleppen.. zaten niet goed op te letten.. Daardoor kon een “baret” van de Garde vrijwel ongezien naar boven klauteren. Eenmaal boven lukte het hem om een 2tal hollanders uit te schakelen en ik ben ervan overtuigd dat hij er veel meer had kunnen pakken als hij niet door zijn teamgenoten massaal onder vuur was genomen. Net schapen die Limburgers… 1tje schiet.. en de rest volgt zonder eerst te kijken.. πŸ˜€ Die “baret” was niet vrolijk en maakte een flinke fout. In zijn woede rukte hij zijn bril van zijn kop. Dat terwijl er volop geschoten werd. En dat was dus een “ervaren” Limburgse Gardist die het “zijn” gasten (de LG n00bs) wel even voordoet.. tsja..

Dit potje werd gewonnen door de Limburgse Garde en was het nu tijd voor de Garde om de Hill te verdedigen. Aantal Gardisten zaten te bluffen dat het een eitje was.. Dat ze het wel alleen aankonden enzo.. Je kent het wel πŸ˜€

Omdat ik het geklauter en geklim een beetje zat was ben ik net na het start signaal naar de safezone gegaan om op te ruimen en om te kleden. Ik heb dus geen id hoe het verder is gegaan. Enige wat een feit is is dat Team Holland deze pot heeft gewonnen.

Wat ik jullie ook even wil laten zien is hoe er ook gespeeld kan worden. Het is een filmpje van niet al te beste kwaliteit en geen geluid maar geeft wel weer hoe over het algemeen de sfeer was. Het laat zien hoe iemand Hamburger Hill beklimt en dan zijn tegenstander uitschakeld door gewoon even “pang” te roepen en niet vanaf die afstand te schieten. Leuk en erg sportief moment.

Het was een leuke dag, weer wat leuke mensen ontmoet en eindelijk eens op het terrein van Command0 kunnen spelen πŸ™‚

Military Xperience had zijn zaakjes beter voor elkaar als de vorige keer. Leuke missie’s en de puntentelling blijf ik een leuk idee vinden. Moet alleen nog wat verder en duidelijker uitgewerkt worden.

Wel jammer is dat de ervaren spelers van de Garde toch het verkeerde voorbeeld gaven door regelmatig de bril in het veld af te doen.. Tijdens de missie’s!

Witte Tijgers Command0 24-10-2004

tijgers
Eindelijk was het zover , het was de 24e en we stonden om 7:45 al allemaal klaar bij het tankstation aan de A27.

Omdat het de eerste keer was dat we bij CommandO speelde , waren we blij dat we iemand bij ons hadden met een navigatiesysteem.

We gingen met een kleine delegatie mannen ( Chase , Dogg , Faust , the Butcher , Silence Fox , Shermannator , Hellspawn en Freaker ) onderweg. Eenmaal aangekomen begon de opwinding te stijgen en we konden niet wachten om het veld te betreden.

We waren vrij vroeg aanwezig bij commandO ( 08:50 ) en hebben eerst maar een klein beetje geholpen , daarna ons gauw omgekleed en wachten op het moment dat we onze wapens in ontvangst konden nemen.

Toen de andere spelers tegen 9 uur aankwamen en we hun wapens zagen , begonnen we al te β€œkwijlen” en tevens besefte we dat we met onze huurwapens in de minderheid waren. Maar vol moed gingen we ervoor en werden we uiteindelijk bij het rode team ingedeeld. Het was eindelijk 10 uur toen team rood op pad werd gestuurd voor een search and destroy missie. Het bleek bij de eerste missie dat het voor ons ( de Witte Tijgers ) eerder een destroy dan search missie was , want binnen no time waren we weer gezellig met zijn 8ten terug in de safety zone.

Trillend van opwinding wilden we weer het veld in , wat op zich ook niet lang duurde. Toen kregen we de missie β€œplaats de bom op de brug β€œ , wij waren eerst verdedigend en daarna aanvallend. Het verdedigen ging perfect , de β€œbom” werd niet geplaatst door de tegenpartij en aan onze zijde waren de verliezen gering .

Aan het einde van het verdedigen waren er nog 5 van de 8 Witte Tijgers in het veld.

Bij het deel dat wij ( team rood ) in de aanval moest gaan en de β€œbom” moesten gaan plaatsen op de brug , ontvingen we veel weerstand , het Team van de Witte Tijgers werd voor het grootste deel uitgeschakeld inclusief mij , maar ons teamlid Silence Fox wist toch de β€œBom β€œ te plaatsen , al zij het met de nodige blauwe plekken en bloeduitstortingen.

Daarna was missie β€œplaats de bom β€œ afgelopen.

De volgende missie die we kregen was Hamburger Hill. Eerst aanvallend en daarna verdedigend. We moesten een bom plaatsen op Hamburger Hill , wat ons absoluut niet lukte. Team geel was ons superieur op dat moment en zaten zo goed ingegraven en verdekt dat we absoluut niet bij hun konden komen. We hadden onderling besloten om de man die de bom bij zich droeg ( Faust en Silence Fox ) die 2 man versterking mee te geven , wat resulteerde in Chase en Dogg voor de bescherming van Faust en Shermanator en Butcher voor de bescherming van Silence Fox.

Alle 2 de bommenleggers gingen een andere kant uit. Wij ( Chase , Faust en Dogg ) gingen eerst over het midden , wat ons niet lukte en waarbij Dogg ten prooi viel aan een spervuur van BB’s.

Toen probeerde we het via links bij het open veld en ook daar ondervingen wij hevig vuur vanuit de Hamburger Hill , we waren inmiddeld versterkt door een lid van ons team rood , waarna we besloten om met zijn tweeen een spervuur te geven op de Hill zodat onze bommenlegger vrij doorgang zou hebben.

Dat lukte ook en de koppies op de Hill , doken allemaal naar beneden zodat onze bommenlegger tot aan de Hill kon komen. Op dat moment ging de fluit dat het spel ten einde was. Ons volgende opdracht was om de Hill te verdedigen , wat goed ging. Aanvankelijk zaten we met bijna geheel team rood op de Hill , die na verloop van tijd leegliep voor beter verdedigbare plaatsen. Toen zaten alleen de Witte Tijgers nog op de Hill ( Chase , Faust , Dogg ) die de situatie op de heuvel goed in de hand hadden door de andere leden van team rood die om de heuvel lagen opgesteld. We konden alle aanvallen afslaan en kregen versterking op de Hill van een ander team rood lid. Uiteindelijk was mijn accu leeg en kon ik niks anders doen , dan doen alsof ik schoot. Toch werd ik geraakt door team geel en moest ik afdruipen naar de safety zone. Maar uiteindelijk heeft team rood , waarbij Faust en Dogg op de Hill toch stand kunnen houden tot einde missie en is er geen bom geplaatst.

Dit was tevens het einde van de dag want het was al weer 4 uur , terwijl we het gevoel hadden dat we pas net begonnen waren. Het hele gebeuren op zich heeft op ons een goede indruk gemaakt en we hebben met plezier gespeeld met team rood tegen team geel. Iedereen heeft naar ons weten eerlijk gespeeld en het was beregezellig.

De organisatie van commandO was ook perfect en ze stonden ten alle tijden klaar voor je.

We kijken heel erg uit naar de volgende keer en hopen dan weer in zo’n goed team te zitten als rood.

Al met al hoop ik dat ik niks vergeten ben en dat ik een beetje een inzicht heb kunnen geven van de Witte Tijgers die speelde bij team rood.

lt Chase

Bewaren

Baofeng UV 5ra Camo

Portofoon

Porto’s tijdens airsoft kunnen heel veel aan het spel toevoegen. Er zijn skirms waar ze met commanders werken en dan is het altijd prettig om te weten wat er speeld en of je actie nut heeft of niet. Of verschillende squads die via porto’s een aanval coΓΆrdineren. Met portofoons maak je het spel/sport/hobby gewoon even wat leuker.


Keuzes

Er is zo veel verkrijgbaar op porto gebied dat het niet erg eenvoudig is een keuze te maken. Ik ben geen deskundige.. Ik ga hier puur uit van eigen ervaring. Elke PMR-446 porto is geschikt. De PMR is de meeste gebruikte porto.

Na het gebruiken van een aantal PMR-446 portofoons liep ik toch vrij vaak weer tegen de beperkingen aan van de “standaard” PMR porto’s. Zo zat ik een x in een fort.. Ik had hulp nodig maar geen bereik en kwam er een vlaams teamgenoot langs en die probeerde de teamleider te bereiken en hem lukte het wel! Triggerd! Toen we even een rust moment hadden zocht ik hem op en informeerde naar welke porto hij gebruikt. Hij gebruikte een Baofeng.. Een merk waar ik maar vaag van had gehoord. Na wat gebabbel ben ik later zelf op speurtocht gegaan en kwam een leuke aanbieding tegen van de Baofeng UV 5RA Camo voor slechts € 33,-. Voor dat geld wil ik het wel proberen.

Na een ruime week na het bestellen kwam de set binnen. Je weet hoe het gaat he? Als er een pakje binnen komt.. helemaal heppiedepeppie scheur je de verpakking open en komt er een keurig doosje tevoorschijn. Na openen kom je de volgende items tegen:

  1. De radio
  2. Antenne
  3. Oortje
  4. Accu
  5. Oplader
  6. Riemclip
  7. Gebruiksaanwijzing in het Chingelsbaofeng-uv-5raplus-camouflage-8

Toen kwam dacht ik het lastige… Uitvogelen hoe de radio te programmeren.Β  Maarrrrrr.. Dankzij een aantal nuttige filmpjes op youtube kwam ik er achter dat het eigenlijk vrij eenvoudig is te doen. Ik ben even lekker bezig geweest maar de 8 PMR kanalen zijn nu keurig ingesteld, alle andere kanalen die al ingesteld waren heb ik verwijderd en het werkt nu prima samen met een 2 tal PMR porto’s die ik nog had liggen. Mijn PTT knop met Kenwood plug werkt prima met deze porto. Het geluid is prima en ik word ook prima verstaan. De porto ligt lekker in de hand . Dat de knoppen geblokkeerd kunnen worden is ook erg lekker. Niets is vervelender als bij een beweging of ff rennen een spontane kanaalwissel door een porto in een iets te strakke radiopouch.

Ik heb de porto nog niet op een skirm gebruikt. Zowiezo speel ik in NL nog met mijn ouwe vertrouwde nobrand porto die ik ooit in een setje bij de lokale bouwmarkt heb gekocht πŸ™‚ Waarom? Lees ff verder πŸ˜‰
Nadelen

Die zijn er zeker. Zo mag je deze porto wel bezitten maar niet gebruiken! Het zend vermogen ligt te hoog. Zelfs op de LOW stand zend hij nog ( volgens de papieren ) met 1 watt wat dus o,5 watt te hoog is.Β  Je moet hier een zendlicentie voor hebben.

Conclusie

Tsja… Zonder licentie mag je deze niet gebruiken.. Dus eigenlijk nutteloos… Toch?? πŸ˜› πŸ˜‰Β  πŸ˜€baofeng-uv-5raplus-camouflage-1baofeng-uv-5raplus-camouflage-2baofeng-uv-5raplus-camouflage-5

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Gorka type 3 olive

Al heel lang wil ik een russische outfit. Door een leuke stage en bijbehorende stage vergoeding was ik eindelijk in staat om wat leuke spullen aan te schaffen.

Laten we beginnen met de basis van mijn outfit: de Gorka ( Ik quote even de info van mijn nieuwe favoriete webshop. )

Gorka-3 is een russisch militair uniform ontworpen voor de berg divisies( de naam gorka leidt af van het russische woord voor ’berg’). Deze gorka werd voor het eerst gebruikt tijdens de Afghanistan oorlog, daarna vele malen gebruikt tijdens de Chechen oorlogen en andere conflicten.

Het word voornamelijk gebruikt door de elite eenheiden (Spetsnaz) waaronder : MVD, FSB, VDV (paratroopers), GRU, en SOBR.

Loze jas met knopen (type 4 alleen geknoopt bij de nek) en met een verstelbare capuchon met een kleine cap, 2 mouw zakken, 2 zijzakken,(type 4 heeft ook een ruime borstzak), verstelbare koord om het middel.

Broek met elastische y-bretels (bijgeleverd), 2 zakken,2 achterzakken, en met elastische afsluiting rond de schenen en voeten, ook extra lang binnenwerk bij de voeten (best te dragen in de sokken, of schoenen voor extra bescherming bij teken!) Windvrij, vlekvrij en waterproof!
Het pak is gemaakt van 100% dik katoenstof, met gekleurde (60/40% katoen/poly) stukken op de schouders, armen en benen voor extra bescherming tegen de elementen en wear&tear.

gorka

Het bestellen was vlot geregeld.. Net zoals het leveren πŸ™‚ Na het uitpakken komt het passen.. Het zit gewoon gelijk goed. Soms heb je dat he? Dan trek je iets aan en is het net of je het al jaren hebt. Het zit gelijk lekker en goed.

Broek en jas zijn prima afgewerkt. Hier en daar wat dingetjes die net even iets anders hadden gekund maar zeker niets storends. Ons pietluttig oog zag wat stik werk wat misschien wel iets netter kon maar zoals gezegd… Dat is muggenziften. De jas heeft in de mouw op wat plaatsen elastiek zitten. Dit sluit de mouw af maar houd de mouw ook op zijn plek. Erg prettig kan ik je zeggen. De broek is ook voorzien van antiebeesjesinkruip stukken die mooi in je laars of sok kunnen en zo je broekspijp afgesloten houden voor beessies πŸ˜€

Er was wel klein probleempje met de bretels.. 1 van de banen zat gedraaid maar met een handige moeder en haar naai maschine was dat zo opgelost.

Skirmen in de Gorka

Met het schrijven van deze review ben ik pas 2 x wezen skirmen. Niets knelt, gaat klem zitten, kruipt omhoog.. Niets. Wat mij enorm irriteerde bij mijn andere kledingsets is dat het soms omhoog kruipt. Of juist totaal niet meegeeft bij bepaalde handelingen. Met de Gorka nergens last van gehad! En het waren 2 best warme skirmdagen maar ook dat was prima te doen. Ik verwachte heel even dat het misschien te warm zou zijn maar het beviel me prima.

De Gorka ( en vele andere mooie spullen ) is te vinden op: http://www.redarmyairsoft.eu/

red army

Hier nog even een foto van mij in mij hele set:

14123625_1098946460172420_1933749758_o

Tot de volgende!!

Tinus