Plastieke bollekes bij Commando 16 mei 2004

Afgelopen zondag (16 mei) was het dan eindelijk zo ver! Eindelijk Airsoften! Na anderhalf jaar wachten op een kans…En wat was het leuk / tof / spannend / kicken / etc.!

Maar laat ik bij het begin beginnen..

Nog eerder dan de afgesproken 06:00 stond Crazy al bij mij voor de flat. 10 minuten later zat Repo achterin en een uur later was het gezelschap compleet met Cyrus50 erbij. Na enige hilariteit over ‘standaard-verkeerd’ rijden viel het allemaal reuze mee en waren we bijna een uur te vroeg op het afgesproken verzamelpunt. Het was voor ons allen een terrein waar we nog niet eerder geweest waren, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Toen we allemaal als een treintje achter de man van Command0 Airsoft aanreden wisten we na het zien van een pikzwarte Humvee terreinwagen dat we op de goede plek waren aanbeland!

Helaas bleek er voor mij geen huurwapen beschikbaar te zijn. En zonder wapen… tsja… Zonder wapen kun je vrij moeilijk Airsoften! Uiteindelijk kreeg ik een reservewapen. Dan moest ik alleen wel genoegen nemen met een MP-5SDA3 met een kapotte voorkant, losse demper, missende spangreep en verder had het wapen geen korrel meer. Ach, ik was allang blij dat ik niet met BB’s hoefde te gaan gooien. (Volgende keer een blaaspijp meenemen voor als er weer geen wapen is! LOL).

En gelijk uitproberen natuurlijk… Ik laadde het magazijn, bracht de eerste ‘kogel’ in de kamer en zette de vuurselector op automatisch vuur. Nadat ik het wapen stevig met beide handen had vastgegrepen richtte ik op de bossen voor mij, die dienden als test-schietbaan. Op het moment dat ik de trekker overhaalde spuwde het wapen vuur en met een oorverdovend lawaai sproeide het zijn kogels het voorterrein in! Een blinkende stroom hulzen regende naast mij in het zand en het wapen schokte in mijn handen en… en… euh… oh. Oke. Verkeerde verhaaltje. Even opnieuw:

Ik hield het plastic speelgoedwapentje met gestrekte arm voor mij uit en hoorde: “Plop-plop-plop-plop-plop…” Als zachte tikjes. Er tuimelden wat witte balletjes in de bosjes voor mij. Kijk, da’s nu Airsoft zoals een vuurwapenschutter dat beleeft. Later bleek dat de BB’s nog best wel ver vliegen, en dat ze redelijk aankomen, maar de eerste indruk was nogal ‘wennen’ voor mij.

Dan maar snel in mijn camouflagepak klimmen. (Vlekjespakje zoals mijn lieve vriendinnetje dat noemt.) Kijk, loop je eenmaal rond in Woodland, met je Tactical vest en een beenholster, en smeer je eenmaal de camouflageverf op je gezicht, dan voel je je vanzelf al een stuk stoerder! Ondertussen was er nog een huurwapen gearriveerd, dus ik ben snel gaan ruilen. De MP-5SDA4 die ik toen kreeg had alle bovengenoemde nadelen gelukkig niet! Na enige uitleg en het uitgebreid bewonderen van de uitrusting en wapens van anderen was het tijd voor de eerste ‘skirm.

Ingedeeld in twee groepen (wij zaten in groep ‘B’) gingen wij als tweede op pad. Daar loop je dan! Met een wapen in de hand en een gevoel van: “De eerste de beste die z’n kop laat zijn schiet ik overhoop!”. Het volgende moment tikte er iets met een flinke vaart tegen mijn boonie-hat en was ik ‘dood’. Enkele tegenstanders waren zodra het spel begon terug richting het verzamelpunt gelopen en hadden zich kunstig verstopt in een hinderlaag. Damn! Nog geen minuut gespeeld, en geen schot gelost! En ik was niet de enige, want ook Cray en Cyrus50 mochten gelijk terug naar de safety-zone. Alleen Repo had zich onmiddelijk op de grond laten vallen, was om de heuvel heengeslopen en had zelfs nog drie ‘kills’ gemaakt alvorens strijdend ten onder te gaan (overigens de beste prestatie van de gehele dag).

Wat een begin! De volgende ronde was ik alvast een stuk voorzichtiger, en bleven we dicht bij elkaar. Crazy bleef in het basiskamp achter om zijn gun na te kijken, en wij slopen door de haast ondoordringbare struiken. Of eigenlijk moet ik rimboe zeggen, zoals de Belgen daar deden. Want er was bijna niet doorheen te komen. Het terrein is niet zo gek groot, maar wel erg, ERG heuvelachtig. Vooral in de diepe dalen is het erg spannend. Alleen je weg vinden is niet zo gemakkelijk. Nadat we keurig in formatie het gebied doorkruist hadden zijn we op een heuveltje aan de rand van een klein watertje stilgehouden, en hebben we via de portofoons die ik had meegenomen contact opgenomen met de rest van de groep. In totaal denk ik dat we er zo’n 15 tot 20 minuten in hinderlaag gelegen hebben terwijl we om ons heen alleen vage geluiden van gevechten hoorden. Wel erg spannend. Je hoort stemmen, je hoort aanvallen over je radio, maar zelf zie je niets en kun je niets doen.

Ons heuveltje kwam aan twee kanten uit op een weg, en in onze rug was de rand van het speelveld (een hoge aarden wal) en aan de andere kant liep het heuveltje nog ietsjes op en dan steil omlaag. Toen we uiteindelijk contact maakte met de vijand monde dit uit in een hevig gevecht waarbij een 4de teamlid met zijn Steyr AUG te hulp schoot. Repo raakte zonder munitie en terwijl hij zich terugtrok nam ik snel zijn plek over om die kant onder schot te houden. Ineens voelde ik overal op mijn lichaam BB’s inslaan, en klonken overal om mij heen verbaasde kreten. Een lid van team ‘A’, de vijand dus, was tegen de steile kant van het heuveltje opgeklommen en maaide ons alle vier met een lange salvo uit zijn M4 neer… Rot, dat wel, maar wat was dat spannend!

En het smaakte naar meer… Capture the flag en nog wat types missies wisselden elkaar de gehele dag af, en elke keer in het basiskamp zorgde je dat je even iets at en vooral dronk. Wat voor heel Belgie een prachtige dag met zonnig (strand)weer geweest moet zijn, was voor ons een dag dat we in de dampende hitte lagen en onze uitrusting langzaam een leek te worden met ons licheem als een zweterige massa. Maar als je door de modder tegen een heuveltje omhoog klautert, met overal een groot gevecht om je heen, teammaten die sneuvelen, enzovoorts, dan boeit dat niet. Dan ga je door. En door. Totdat je ‘dood’ bent. Of gewonnen hebt.

En wat ben ik vaak doodgegaan.. Uiteindelijk kan ik me herinneren welgeteld 1x gericht op een vijand geschoten te hebben, en heb ik op de de gehele dag geen enkele ‘kill’ gemaakt. Helaas. Het is dus echt waar dat je dit vaker moet doen wil je op een gegeven moment gaan ‘zien’ dat er bijvoorbeeld iemand zit. Ach, ik heb me voorgenomen veel te gaan oefenen .

Ook deze dag liep natuurlijk een keer ten einde, en dat was maar goed ook, want we konden geen heuveltje meer zien! Ik betaalde met genoegen de huur van de gun (30 Euro) en de extra munitie (500 BB’s voor 14 Euro) en begon aan het inpakken van mijn gear en het zo goed en kwaad als dat ging schoonmaken van mijn gezicht. Eigen schuld dat ik de camouflageverf ook in mijn oren wilde smeren voor een goed effect. Lang leve de doekjes van Repo! Terug in de auto kon ik in ieder geval niet meer (zoals me eerder op de dag overkwam) in een nest rode mieren gaan liggen… En in de auto waren ook minder brandnetels. Wat er gelukkig wel was? Een hamburger-restaurant! Effe lekker snacken in een plaatselijke fastfoodketen deed ons weer helemaal opleven.

Wat ik er van vond? GAAF! Of ik weer wil? Wanneer vertrekken we! Op naar de 20e Juni bij AA!

Tot ziens op het veld!

TH_Wargod => The Hunters

 

Geplaatst in AirsoftReviews, Evenementen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *