20 juni 2004 op het terrein van AirsoftAdventure.nl

 

Aanwezig waren:
– warGOD
– Crazy
– Repo
– Cyrus50
– Jihad-Joe
– Azatoth
– Hoppin’ Raven

 

De reis was een stukje langer dan naar Commando, maar we zijn bijna niet verkeerd gereden! Nou ja, na Luik moet je natuurlijk niet terug richting Limburg, maar dat was maar even. De pickups waren goed gegaan, en met 160 km/uur ben je nu eenmaal snel in Belgie!

Wat zeg ik, snel? Veel te vroeg natuurlijk! Maar dat was wel even lekker, even de benen strekken en wat bijkletsen met de mensen in de andere Auto. Enkelen van ons waren zelfs in dit zelfde dorpje op vakantie geweest, dus de herkenning was compleet. Het terrein van AA was niet al te ontvankelijk voor de auto van Ger’s vriendin, beter gezegt de uitlaat daarvan, maar na een meter of 200 door de modderkuilen waren we er.

En Airsoft Adventure is een stuk beter georganiseerd dan Commando, dat wel! Het verschil? Verse KOFFIE! What else! En veel betere huurwapens en gear. Azzie en Hop keken hun ogen uit, en glunderden toen ze hun eerste wapen in de handen gedrukt kregen… Natuurlijk was ook voor deze heren de ontnuchtering groot toen ze eenmaal de trekker overhaalden, maar ze waren al min-of-meer gewaarschuwd door mijn omschrijving. En wat je ook vergelijkt: Airsoft is gewoon Leuk! Pure FUN!

Terwijl iedereen zich om ging kleden zochten Hop en Azzie ook wat gear uit, en combineerden dat met eventueel zelf meegebracht spul. Wat een mix! NL DPM, woodland, Flecktarn… Maar het werkte, uiteindelijk waren we allemaal… euh… groen! Met name ik, maar ja, dan had ik maar geen gifgroene camoverf op mijn gezicht moeten smeren . “We come in peace”, zeiden mensen tegen me. Ach… “I come with a gun!”, denk ik dan maar! Ik denk dat de fotos in dit geval meer zeggen dan 1000 woorden…

De skirm begon extreem LAAT! Tegen elven (!) werden de regels nog even helemaal uitgelegd EN liepen we pas over het terrein. Bleek dat er zo’n 30 kantoor-yuppen waren die niet eens het verschil tussen een pistool en een geweer kenden… Laat staan enige techniek toepasten! De zwarte Puppies, die er ook waren, hadden toen allang van de gelegenheid gebruik gemaakt om het terrein te gaan verkennen e.d. Ze hebben machtig mooie uitrusting – het ziet er gewoon goed uit – maar zijn ook erg, ERG arrogant, en doen alsof ze zo bikkel zijn… Maarre, wat doe je dan hier bij Airsoft met 30 kantoor-yuppen om je heen, denk ik dan! Het terrein waar wij inmiddels overheen gelopen waren bleek inderdaad een stuk vlakker te zijn dan dat van Commando (mijn enige vergelijkingsmateriaal), maar beloofde wel veel spannends. Bunkertjes, dijken, het hele terrein doorsneden door zandweggen met diepe kuilen, gevuld met modderige waterplassen… Jammie!

Anyway, eindelijk begonnen, en met The Hunters de rest van de groep maar even de groep gelaten, en zelf op pad gegaan. Vooral Hop en Azzie begonnen gelijk zeer serieus te kijken en de omgeving 360 graden te dekken, waarna een periode van lang wachten in een ‘hinderlaag’ volgde. Ik weet niet eens meer precies hoe dat eindigde, maar het was een goede kennismaking.

We probeerden na afloop de wapens nog even uit op wat plassen water en elkaar, en concludeerden dat dat nog best wel pijn kan doen! Over pijn gesproken, ’s Middags raakte iemand me met een salvo vol op mijn hoofd, drie BB’s op mijn bril, een vierde vlak onder mijn oog… Nog anderhalve week een blauwe plek! Leuk, zo’n klein, donker plekje, ter grootte van een ‘plastieke bolleke’…

De rest van de dag zijn er nog wel enkele dingen gebeurd die ik mij goed kan herinneren. Onder andere een missie waarbij we 4 ‘bommen’ moesten plaatsen, op 4 verschillende plaatsen verspreid over het terrein. Jammergenoeg hadden de in onze groep ingedeelde noobs nu niet bepaald een aanvalsplan. Toen er uiteindelijk niets van enige organistie bleek te komen, heb ik maar even mijn mond open getrokken, de kaart laten bekijken, de doelen geinventariseerd en op haalbaarheid cq moeilijkheidsfactor beoordeeld, de groep in tweeen gedeeld met een klein team dat het eerste en dichtstbijzijnde doelwit voor zijn rekening zou nemen, en vertrokken richting bomlocatie twee. We wonnen de missie.

MIA. Dat staat voor Missing in Action. (Dit is iets anders dan KIA – Killed in Action). MIA was de status van Azzie en Hop na de voorgaande missie… Ze waren namelijk spoorloos! Niet in het basiskamp aanwezig na afloop, maar ook niet op te roepen via de portofoons. Na een kleine 20 minuten in het basiskamp, voor de nodige verfrissingen en versnaperingen begonnen we zonder hen aan de volgende missie. Het zoeken van op het terrein verstopte missiles. En temidden van de vuurgevechten in die missie, vond ik ineens Hop en Azzie terug (middels de portofoons). We hebben ons een weg naar elkaar toe gevochten, en zijn daarna wij elkaar gebleven. Dat leverde mijn eerste confirmed kill op, en Hop werdt genezen door een snel aanstormende Crazy, de medic van ons team. En wat zijn we die dag blij geweest met onze medic!

Wat ik me ook goed kan herinneren, is dat ik op een gegeven moment ‘hit’ was, samen met John Doe, de maat van Jihad-Joe, en dat we nogal moe werden van het wachten op een medic en het continu het wapen boven je hoofd houden. Dus gingen we samen midden op een kruispunt staan, hingen we onze wapens op de rug, en pakten er iets te eten bij. Blijkbaar was dat niet echt duidelijk, want ineens kregen we een salvo BB’s tegen ons aan. Ach, mischien dacht hij wel dat we… euh… ons tactisch hadden opgesteld met de snack als afleidingsmaneuvre? De eikel…

De laatste missie was wat chaotischer, ook al begon het heel rustig. Aan het begin zou onze basis, een aantal bunkers, aangevallen worden door de tegenpartij (waaronder de zwarte wolven). Omdat we met best veel manschappen waren op een zeer klein gebied, waren sommigen voorstander van het sturen van een klein team om te gaan verkennen of zelfs de vijand in het voorterrein te onderscheppen. Niet iedereen vond dit een goed idee, maar uiteindelijk vertrokken Jihad-Joe, Cyrus50 en ik. Uiteraard was het een gok hoe de vijand onze basis zou benaderen (over links, rechts of frontaal), maar vanwege de uitstekende verdedigingseigenschappen (twee heuveltjes aan weerzijden van de weg, met zandzakversterkingen en een redelijk vlak voorterrein) kozen we stelling op de heuvels voor ons…

Lang wachten en uiteindelijk via de porto horen dat zij ‘contact’hadden. We zaten verkeerd dus!Ik stelde aan Jihad-Joe voor om een omtrekkende beweging te maken en de vijand in hun eigen rug aan te vallen, hopelijk de kant van de groentjes! Cyrus was ineens onvindbaar, ook over de porto, en J-J en ik slopen richting de geluiden van het gevecht… Uiteindelijk zakten we zelfs bijna tot onze enkels in de rode modder, maar vonden we wel de achterhoede van de vijand, druk bezig op ‘onze’ troepen te schieten… Na enkele heftige BB-sproeipartijen bleek dat ik mijn porto kwijt was, maar die vond J-J gelukkig terug bij de rode modder. Werkend… Inmiddels waren we bij de dijk die de achtergrens van het terrein van AA vormt, en maakten we de ‘onzen’ duidelijk dat wij bij hen hoorden. De vijand was niet zo blij met de kills die we maakten, getuige het vele gevloek uit de bosjes aan die kant…

Wel jammer dat die Zwarte Wolven gerust over de dijk heen gingen, tot op het grasveld er achter, om je in de rug aan te vallen vanaf een plek waar je eigenlijk niet mag komen. Maar ja, we zijn niet allemaal even eerlijk he…

Toen de medics helemaal zonder stickertjes waren kwam de jeep er nog even bij, en een machtig aanzwellend crescendo van rondvliegende BB’s moest ik helaas volgen vanaf de zijlijn. En dat was gelijk het einde van de dag bij AA.

Natuurlijk wilden we allemaal nog vele (team)foto’s nemen, poseren met de verschillende wapens (Minimi! *kwijl!*) en was het nog een hele klus om onszelf nog enigzins toonbaar te maken voor de terugreis. Hardnekkige camoverf! Ik bleef groen! Omdat het uiteindelijk begon te regen zijn we maar snel weg gegaan, hoe ik er toen uitzag is te zien op de laatste foto van mij met de Minimi.

Natuurlijk hadden we allemaal honger, dus spraken we af iets te gaan eten, en deze keer werd het een Belgisch wegrestaurant. Weinig te eten, echt goed was het niet, maar het was eten en we waren er blij mee! Op toilet trok ik iets normalere kleding aan, maar met zo’n mohawk blijf je opvallen hoor… LOL

Buiten had de regen inmiddels de vorm van een ware zondvloed aangenomen, zo’n dik regengordijn van slagregens met druppels die bijna 30 centimeter van het asfalt spatten, niemand bleef droog bij de sprint naar de auto’s (die vrij ver verderop stonden).

Al snel waren we terug in NL, en moe maar voldaan zetten we iedereen in omgekeerde volgorde weer af. Wat een dag. En nu? Nu willen we WEER natuurlijk! Wat dacht jij dan!

TH_Wargod => The Hunters

Geplaatst in AirsoftReviews, Evenementen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *