12-12-2004 @ skirm van Military Xperience op hun nieuwe terrein nabij Kanne

Niet een uitgebreid verslag, maar meer wat observaties over de skirm

De reis vanaf het verzamelpunt is niet zo ingewikkeld, maar wel vrj lang over soms vrij moeilijk begaanbare zandpaden. Eenmaal aangekomen bleek dat wij ons met al onze spullen (tassen, kisten, zakken en zooi) nog circa 300 meter door open veld moesten verplaatsen. Het gevloek was dan ook niet van de lucht! Allemaal afgemaaide mais, net punji-sticks… En koud was het ooK! Maar ja, dat wisten we. (Alleen in open veld met wind lijkt het net even iets kouder… )

De safety-zone is een lange strook gras, eigenlijk meer een plateau van ongeveer 30 meter breed. Gelijk daarnaast duikt het terrein een goede 20 meter de diepte in. Zie de foto’s. Het gehele terrein, behoorlijk groot overigens, is doorsneden met 2 tot 4 meter brede zandpaden. De ene helft van het terrein bestaat uit heuveltjes van gemiddelde hoogte met vlaktes ertussen, erg open terrein, vooral nu alles kaal is in de wintertijd, de andere (grootste) helft is een gebied vol steile heuvels. De behoorlijke hoogteverschillen duiken soms onwijs steil naar beneden, wat in de modderige omstandigheden zorgde voor menige val- en glijpartij. Op de lage plekken liggen kleine vennetjes, en zowat elk pad was een aaneenschakeling van relatief diepe plassen (de modder stond regelmatig tot aan je enkels). De hier en daar aanwezige stukjes moeras en bijhorend drijfzand bezorgden mij soms wel even schrik, maar het was wel cool!

Jihad-Joe heeft er ook al iets over gezegt: waar geen pad is, zijn 9 van de 10 keer dichte, doornige braamstruiken. Regelmatig ondoordringbaar dus. Dat dwingt je vaak de paden te gebruiken. Aangezien dit op veel andere terreinen juist niet zo is, is dat soms wel een welkome afwisseling. Als je echter onder vuur ligt duik je niet zo gemakkelijk de bosjes is. Hoewel, wel er IN, maar kom er dan nog maar eens UIT! Uiteraard zijn er ook nog wel ‘normale’ bosjes hoor…

De LG is al begonnen om hier en daar wat met het terrein te doen. De VN-post was een simpele heuvel met een vlag, ‘ons’ hoofdkwartier ook, maar het ‘rode’ hoofdkwartier had soortement van barricades en een houtvuur (met frikadellen!) Dit terrein leent zich wel erg voor het echt bouwen van dingen, die zijn dan een welkome afwisseling en maken een duidelijk onderscheid.

Een dagje op het nieuwe terrein van LG betekend: Tot aan je knieen onder de modder zitten, afgepeigert zijn door alle heuvels op en af, grote afstanden lopen, maar wel fun! Het is een mix tussen de heuvels van Schoten (CommandO), maar dan meer, steiler en hoger, en dat dan op een terrein groter dan Aywaille (AA). Schept zeker mogelijkheden!

Wat mij brengt op een tweede punt, dat een beetje tussen mijn verslag over het terrein en over de organisatie in valt… De mede-gebruikers! Nee, geen Airsofters, maar 4×4 terreinwagens in alle soorten en maten, crossmotoren, Quads… En niet een of twee: Velen! En allemaal tegelijk! Overdrijf ik nu niet? Nou, laat ik het houden op op z’n minst 8 4×4’s, 6 crossmotoren en even zoveel Quads. Minimaal. En die doorkruizen doodleuk het terrein. Wat je ook doet. Dus je bent aan het spelen, springen er opeens crossmotoren uit de bosjes. Of er duikt ineens een grote Nissan terreinwagen naast je op. Of een asociale Quad-rijder laat even aan zijn vriendjes zien hoe je zoveel mogelijk modder op laat spatten als je wegrijd (terwijl mensen hun spullen en AEG’s daar lagen :-S, nog sorry dat ik zo uit mijn plaat ging tegen die eikel. Common sense please!).

Er schijnen hier afspraken over gemaakt te gaan worden? Ik neem aan dat het kader van de LG ons dat nog laat weten. Hopelijk hebben we er de 16e januari geen last van op de DonD-dag… Wat overigens wel grappig was is dat ik een keer onder vuur opgetrokken ben door simpelweg achter een rijdende jeep te schuilen! Cool! Alleen stond er geen .50cal op gemonteerd!

Dan de organisatie. Het aggregaat was kaduuk, dus er was GEEN KOFFIE! Aarrrgghhhh!!! De worstjes werden in een pan vocht opgewarmt (zie de foto voor het eindresultaat), en er was een eppo die keurig zijn hamburger zat te verkolen door hem IN het vuurt te houden, maar die at hem ook zelf op (nog beterschap overigens). Natuurlijk was er wel meer dan eten hoor! We kwamen tenslotte om te spelen!

De ‘opwarmronde’ leidde de twee groepen, rood en geel, eerst naar hun respectievelijke beginpunten. Ter plekke werd pas de uitleg gegeven, waardoor ik (ik wachtte nog even op iemand) alle uitleg miste. Het was sneller en handiger geweest dat centraal te doen, dan had het maar een keer gehoeven! Maar oke. De eerste ronde was relatief snel voorbij. De tweede echter… Nou, laat ik het er op houden dat ons aller geliefde Christian (die jongen doet zo hard zijn best!) in zijn eentje 22ha over ging om de vlaggen te plaatsen. Dus dat duurde… En duurde… VErschillende van de ervaren airsofters opperden al om een eigen partijtje op te starten, want het duurde LANG en het was KOUD! Maar dan toch eindelijk van start.

Even een paar steekwoorden. 8(!) groepen, thermoskannen met missieopdrachten, radiofrequenties op bomen, frikadellen, Dr. Oppenheimer, CIA Headquarters Langley, atoomgeheimen, B52’s, chemische wapenaanvallen, doosjes bij autobanden, noem het maar op! Basically: verdedig je basis en mol de vijand. De rest was onnodige, ingewikkelde en vergezochte franje, maar wie weet ben ik de enige die dat denkt, een zekere Stefke van de LG wil tenslotte volgende keer ook al naar schatten gaan zoeken :-S. (Jaja, ik weet wel dat hij in het totaal niet representatief is voor de de LG, maar het leek er zo op…) En gelukkig deze dag geen opdracht tot zelfmoordacties a la Rob Heul!

De spelers van LG (een aantal n00bs, een aantal ervarener spelers), hadden helaas de neiging hun reputatie waar te maken. Ongetwijfeld hebben er er velen eerlijk gespeeld, maar wederom waren er mensen waar de balletjes vanaf stuiterden, die gewoon doorspeelden, of wel opstonden en wegliepen, maar geen “HIT” riepen, hun wapen niet boven het hoofd hielden, of zelfs de bril afdeden! Ik heb meerdere mensen hierop aangesproken, maar er zei onder andere iemand tegen mij: “Maar ik ben toch af!” Hoe leg je zo iemand uit dat hij TOCH zijn bril OP moet houden? Ook bij de VN-post trof ik 4(!) mensen aan zonder veiligheidsbril. Terwijl onderaan dat zelfde heuveltje actieve spelers oprukten naar een positie van de vijand. Onacceptabel. Ook gaven mensen op het boven het hoofd of omhoog houden van het wapen het commentaar: “Maar ik ben zo moe” of “Het is zo zwaar”. Kies dan een andere sport denk ik dan. En zelf ben ik door iemand flink geraakt terwijl we gedrieeen over het midden van het pad liepen, rustig pratend, de wapens op de schouder gezet en omhoog. Toen ik begon te roepen of hij wel goed bij zijn hoofd was riep hij terug: “Maar je hield je wapen toch ‘zo’?” Hij deed het voor met zijn FaMas. Heel knap jongen, dat is inderdaad het teken van ‘ik ben geraakt!’.

Anyway, de missies waren spannend, want Airsoften is tenslotte maar net wat je er zelf van maakt! Hoop spannende momenten, er is veel gescout, de verrekijker is tevoorschijn gehaald (altijd een goed teken) en er is hevig gevochten! De verovering van het vijandelijke hoofdkwartier voelde heerlijk (zeker omdat het andere team van de andere kant aan bleek te vallen, en de halfgare frikadellen (dit is nu al de derde keer dat ik daar over begin!) waren overheerlijk!

Al met al wel een leuke dag, we gingen uiteindelijk in het stikdonker weg (ook cool!) en komen zeker terug. Het terrein heeft veel potentie, en de Limburgse Garde? Ach, die jongens komen er wel… Ze hebben er duidelijk zin in! (Als ze volgende keer maar koffie regelen!)

Foto’s van die dag vind je hier en hier

TH_Wargod => The Hunters

 

Geplaatst in AirsoftReviews, Evenementen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *